Uzasadnienie
Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 11 lipca 2018 r., skarżąca D. L. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
W myśl przepisu art. 262 p.p.s.a. przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym.
Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że wnioskodawczyni otrzymuje emeryturę w wysokości 772,35 zł netto, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonkiem, otrzymującym emeryturę w kwocie 1.030,03 zł netto. Otrzymywane świadczenia emerytalne są jedynym źródłem utrzymania małżonków, którzy nie są właścicielami żadnych nieruchomości, nie posiadają jakichkolwiek oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Do ponoszonych przez małżonków koniecznych wydatków zaliczyć należy opłaty za: mieszkanie w wysokości 610 zł miesięcznie, prąd w średniej miesięcznej wysokości 120 zł i usługi telekomunikacyjne w wysokości 50 zł. Nadto małżonkowie ponoszą wydatki na leki oraz opłacają składki na ubezpieczenie na życie.
Zgodnie ze złożonym oświadczeniem wnioskodawczyni nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani rzecznikiem patentowym.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość dochodów, którymi dysponuje wnioskodawczyni, oraz brak jakichkolwiek oszczędności, uznano, iż wnioskodawczyni wykazała, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia w niniejszej sprawie – bez uszczerbku koniecznego utrzymania – kosztów zastępstwa procesowego z wyboru.
Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.