Uzasadnienie
Wnioskiem zawartym w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Celnej z 12 listopada 2014 r., którą utrzymana została w mocy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z 31 lipca 2014 r. wydana w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł z tytułu urządzania loterii promocyjnej bez zezwolenia, strona skarżąca "A" Sp. z o.o. w likwidacji w S. zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W ocenie skarżącej wykonanie decyzji organów celnych spowoduje nieodwracalne skutki w postaci wszczęcia egzekucji, która może okazać się bezskuteczna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać na posiedzeniu niejawnym postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadność wstrzymania wykonania aktu uzależniona jest od rozmiarów szkody, w tym szkody majątkowej.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie (uprawdopodobnienie) przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość spowodowania skutków, o których mowa w przywołanym przepisie. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zatem zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z 14 listopada 2006 r., FZ 585/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem strony skarżącej, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia.
W ocenie Sądu skarżąca spółka nie wykazała dostatecznie, że wykonanie decyzji organów celnych mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa.
W niniejszej sprawie skarżąca spółka wskazała jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego "(...) pociągnęłoby nieodwracalne skutki w postaci rozpoczęcia egzekucji wymierzonej kary."
Sąd za chybiony uznał ten argument; z dokumentów znajdujących się w aktach sądowych (dołączonych do wniosku skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych) wynika, że 23 grudnia 2013 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników podjęło uchwałę o rozwiązaniu spółki, otwarcie likwidacji zostało wpisane do Rejestru Przedsiębiorców 24 stycznia 2014 r., zaś zakończenie postępowania likwidacyjnego nastąpiło 20 sierpnia 2014 r. (uchwałami nr 4 i 5 dokonano podziału majątku spółki w ten sposób, że kwotę 4.250 zł pozostawiono na opłaty z tytułu przechowywania ksiąg i dokumentów spółki przez Archiwum Państwowe, a kwotę likwidacyjną w wysokości 66.407,60 zł przeznaczono jedynemu wspólnikowi), z 28 listopada 2014 r. spółka została wykreślona z Rejestru Przedsiębiorców.
W świetle powyższego nie sposób przyjąć, że wykonanie decyzji organów celnych spowoduje skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.