Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 października 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia prokuratora Prokuratury Okręgowej, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 sierpnia 2011 r. w przedmiocie odmowy dokonania zabezpieczenia.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Prokuratura Okręgowa prowadziła śledztwo w sprawie o sygn. akt [...], w toku którego podejrzanemu J. S. przedstawiono zarzuty o czyn z art. 228 § 1 i 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) – dalej jako "k.k.".
Postanowieniem o zabezpieczeniu majątkowym z dnia 22 kwietnia 2011 r. sygn. akt [...], wydanym na podstawie art. 45 § 1 k.k., art. 291, art. 292 i art. 293 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) – dalej jako "k.p.k.", prokurator Prokuratury Okręgowej zabezpieczył na mieniu podejrzanego J. S. grożącą mu karę przepadku korzyści majątkowej lub jej równowartości oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 50 zł każda. tj. 5.000 zł.
Powyższe postanowienie, wraz z zarządzeniem zabezpieczenia, przekazano celem wykonania do organu egzekucyjnego, tj. do Naczelnika Urzędu Skarbowego.
Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił dokonania zabezpieczenia na mieniu podejrzanego J. S. grożącej mu kary przepadku korzyści majątkowej lub jej równowartości oraz kary grzywny, wobec niespełnienia przez zarządzenie zabezpieczenia wymogów formalnych określonych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – dalej jako "u.p.e.a.", tj. z uwagi na brak oznaczenia wierzyciela, a także brak wskazania okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudniania lub udaremniania egzekucji.
W uzasadnieniu organ egzekucyjny wskazał, że zgodnie z art. 157 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny odmawia dokonania zabezpieczenia, gdy obowiązek wskazany w zarządzeniu zabezpieczenia nie podlega zabezpieczeniu w trybie administracyjnym lub zarządzenie zabezpieczenia nie zawiera treści określonej w art. 156 § 1 tej ustawy.
Naczelnik wskazał ponadto, że w dokumentacji, która stanowi akta niniejszej sprawy, brak jest postanowienia w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu, w postaci postanowienia prokuratora o zabezpieczeniu majątkowym.
W złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu podniesiono, że wbrew twierdzeniom organu egzekucyjnego, w zarządzeniu zabezpieczenia wskazane zostały okoliczności świadczące o wystąpieniu możliwości utrudniania lub udaremniania egzekucji, tj. grożący przepadek oraz kara grzywny, możliwość orzeczenia których skutkuje uzasadnioną obawą, że zobowiązany może podjąć działania zmierzające do utrudniania lub udaremniania egzekucji. Ponadto prokurator Prokuratury Okręgowej zauważył, że w pkt B druku ZZ–1 wskazany został wierzyciel, a jedynie niedopatrzeniem określił brak pieczęci urzędowej wierzyciela.
W kwestii braku nadania klauzuli wykonalności postanowieniu prokuratura o zabezpieczeniu majątkowym, żalący wskazał, że zgodnie z art. 462 k.p.k. postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym jest natychmiast wykonalne, o czym została zawarta wzmianka w postanowieniu o zabezpieczeniu majątkowym z dnia 22 kwietnia 2011 r.
Podniesiono również, że zgodnie z wytycznymi Prokuratury Generalnej (pismo nr PG VII G 022/1/11 z dnia 10 lutego 2011 r.) w przypadku przekazania postanowienia do wykonania urzędowi skarbowemu nie zachodzi konieczność nadania postanowieniu o zabezpieczeniu klauzuli wykonalności, a jedynie zamieszczenie wzmianki o wykonalności z art. 11 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.) – dalej jako "k.k.w.", w zw. z art. 27 tej ustawy.
Zdaniem żalącego stanowisko organu egzekucyjnego pozostaje w sprzeczności z praktyką postępowania powszechnie stosowaną w innych urzędach skarbowych, które to realizują zarządzenie zabezpieczenia bez domagania się nadania postanowieniu o zabezpieczeniu majątkowym klauzuli wykonalności.
Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentacji żalącego się, uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 października 2011 r. organ odwoławczy podniósł, że w myśl art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na postawie innych ustaw. Następnie wskazał, że właściwe rozwiązania w tym zakresie zawiera art. 27 k.k.w., stanowiąc, że egzekucję środka karnego przepadku i nawiązki na rzecz Skarbu Państwa prowadzi urząd skarbowy, wg przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli k.k.w. nie stanowi inaczej.
Dyrektor wskazał następnie na przepis art. 195a § 1 k.k.w. przewidujący, że jeżeli jednym postanowieniem zabezpieczono grożący przepadek oraz grzywnę, obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, świadczenie pieniężne albo nawiązkę, prokurator może zlecić jego wykonanie w całości urzędowi skarbowemu. Podkreślono przy tym, że przed zleceniem urzędowi skarbowemu wykonania w całości postanowienia o zabezpieczeniu, konieczne jest nadanie jemu klauzuli wykonalności. Każde bowiem wydane przez prokuratora postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym, aby mogło zostać wykonane – stosownie do § 214 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 marca 2010 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 49, poz. 296) – dalej jako "Regulamin", podlega opatrzeniu przez właściwy sąd powszechny klauzulą wykonalności. Jednocześnie bez znaczenia pozostaje, czy wykonanie zabezpieczenia zlecone zostanie sądowemu czy też administracyjnemu organowi egzekucyjnemu.
Organ odwoławczy zauważył, że prokurator po wydaniu postanowienia o zabezpieczeniu ma obowiązek uzyskać od sądu klauzulę wykonalności. Uzyskanie dla wydanego postanowienia sądowej klauzuli wykonalności stwarza bowiem dla wszystkich urzędów oraz osób, których może dotyczyć tytuł wykonawczy, obowiązek jego respektowania.
Dyrektor Izby Skarbowej wskazał ponadto, że postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym – stosownie do art. 462 § 1 k.p.k. – jest natychmiast wykonalne, a zatem niezwłocznie po jego wydaniu, bez oczekiwania na uprawomocnienie, prokurator powinien wystąpić z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności, a w przypadku postanowienia sądu – tenże z urzędu powinien podjąć czynności zmierzające do nadania właściwej klauzuli.
Opierając się na orzecznictwie sądów administracyjnych organ odwoławczy podniósł, że opatrzone klauzulą wykonalności postanowienie prokuratora o zabezpieczeniu majątkowym, które w swej warstwie treściowej odpowiada przepisom art. 156 u.p.e.a., podlega wykonaniu przez organ egzekucji administracyjnej, bez prawa tego organu żądania od prokuratora wystawienia zarządzenia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 155a § 1 tej ustawy.
Biorąc pod uwagę, że postanowienie prokuratora Prokuratury Okręgowej z dnia 22 kwietnia 2011 r. w przedmiocie zabezpieczenia nie zostało opatrzone klauzulą wykonalności, obowiązek, o którym mowa w art. 157 § 1 u.p.e.a., nie podlegał zabezpieczeniu w trybie administracyjnym.
W kwestii niespełnienia przez zarządzenie zabezpieczenia wymogów formalnych określonych w art. 156 § 1 u.p.e.a., tj. wobec braku oznaczenia wierzyciela, Dyrektor Izby Skarbowej podzielił w pełni stanowisko organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy przypomniał, że wzorzec zarządzenia zabezpieczenia wskazuje, iż oznaczenie wierzyciela winno nastąpić przy użyciu pieczęci oraz przez podanie nazwy pełnej, nazwy skróconej, numeru REGON i jego adresu. Niezależnie od wymogu określonego w art. 156 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w pozycji 46 zarządzenia zabezpieczenia podaje się ponownie nazwę wierzyciela (vide art. 156 § 1 pkt 6 u.p.e.a.).
Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że pismo Dyrektora Biura Prokuratora Generalnego z dnia 10 lutego 2011 r., na które powołała się strona żaląca, nie stanowi źródła prawa i może mieć wyłącznie charakter wewnętrznych wytycznych, które nie wiążą innych organów oraz stron.
W skardze na powyższe postanowienie organu odwoławczego prokurator Prokuratury Okręgowej, wnosząc o jego uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", zarzucił mu naruszenie art. 25 § 1 w zw. z art.195a k.k.w. oraz § 214 ust. 1 Regulaminu, polegające na błędnym przyjęciu, że jest podstawa prawna do żądania przez administracyjny organ egzekucyjny od prokuratora przedstawienia postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym zaopatrzonego w sądową klauzulę wykonalności.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że art. 195a § 1 k.k.w. przesądza o możliwości prowadzenia egzekucji kary grzywny wg u.p.e.a. Jest to więc przewidziany w ostatnim zdaniu art. 25 § 1 k.k.w. wyjątek od zasady stosowania k.p.c. Zwrócono również uwagę na treść art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a., z którego wynika, że to administracyjny organ egzekucyjny nadaje tytułowi wykonawczemu wystawionemu przez wierzyciela klauzulę o skierowaniu do egzekucji administracyjnej, zaś u.p.e.a. nie przewiduje zaopatrywania tytułów wykonawczych w jakąkolwiek klauzulę przez sąd cywilny.
Zdaniem skarżącego przywołany w zaskarżonym postanowieniu § 214 ust. 1 Regulaminu przypomina o obowiązku ubiegania się przez prokuratora o nadanie postanowieniu o zabezpieczeniu majątkowym sądowej klauzuli wykonalności tylko wtedy, gdy wymaga tego przepis szczególny.
Odnosząc się do stanowiska organów o braku na pierwszej stronie zarządzenia zabezpieczenia z dnia 5 sierpnia 2011 r. pieczęci urzędowej wierzyciela prokurator Prokuratury Okręgowej wskazał, że pieczęć tą odciśnięto na stronie drugiej druku w pkt 46, a fakt ten nie może nastręczać jakichkolwiek wątpliwości, kto jest wierzycielem.
W ocenie skarżącego nawet najdalej posunięty rygoryzm formalny nie powinien pozwolić naczelnikowi urzędu skarbowego na wydanie postanowienia o odmowie zabezpieczenia, bez wyczerpania procedury brakowania.
Powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2005 r. sygn. akt III SA 3483/03 (LEX nr 165982) skarżący podniósł, że poprzez art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu tym należy stosować wyrażoną w art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej jako "k.p.a.", zasadę udzielania informacji i przed odmówieniem zabezpieczenia organ pierwszej instancji zobowiązany był sięgnąć po art. 64 § 2 k.p.a.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłyby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących by podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.)
Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wykładnia przywołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma zarówno prawo jak i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego, a także poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że zostały one wydane bez naruszenia prawa.
Zgodnie z art. 25 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.) egzekucję zasądzonych roszczeń cywilnych, orzeczonej grzywny, świadczenia pieniężnego, należności sądowych oraz zobowiązania określonego w art. 52 Kodeksu karnego prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, jeżeli niniejsza ustawa nie stanowi inaczej.
Z kolei art. 27 ww. ustawy stanowi, że egzekucję środka karnego przepadku oraz nawiązki na rzecz Skarbu Państwa prowadzi urząd skarbowy według przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli niniejsza ustawa nie stanowi inaczej.
W myśl natomiast art. 195a § 1 k.k.w. jeżeli jednym postanowieniem zabezpieczono grożący przepadek oraz grzywnę, obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, świadczenie pieniężne albo nawiązkę, sąd lub prokurator, który wydał to postanowienie, może zlecić jego wykonanie w całości organowi określonemu w art. 187.
Należy również wskazać, że zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) jeżeli obowiązek, którego dotyczy zarządzenie zabezpieczenia, nie podlega zabezpieczeniu w trybie administracyjnym lub zarządzenie zabezpieczenia nie zawiera treści określonej w art. 156 § 1, organ egzekucyjny nie przystępuje do zabezpieczenia. Na postanowienie organu egzekucyjnego odmawiające dokonania zabezpieczenia przysługuje wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie.
Odnosząc przytoczone powyżej przepisy do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie – wbrew zarzutom skargi – nie narusza obowiązującego prawa.
W istocie, postanowienie prokuratora Prokuratury Okręgowej z dnia 22 kwietnia 2011 r. w przedmiocie zabezpieczenia, nie zostało opatrzone klauzulą wykonalności, która zobowiązywałaby Naczelnika Urzędu Skarbowego do wykonania zabezpieczenia. W konsekwencji obowiązek, o którym mowa w art. 157 § 1 u.p.e.a., nie podlegał zabezpieczeniu w trybie administracyjnym.
Za prawidłowe należy uznać stanowisko organu odwoławczego, który w odpowiedzi na skargę wskazał, że uzyskanie przez prokuratora, dla wydanego orzeczenia, sądowej klauzuli wykonalności stwarza dla wszystkich podmiotów, w tym urzędów i osób obowiązek jego respektowania.
Sąd podziela ponadto argumentację organu odwoławczego, z której wynika, że każde wydane przez prokuratora postanowienie zabezpieczeniu majątkowym, aby mogło zostać wykonane stosownie do § 214 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 marca 2010 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 49, poz. 296), podlega opatrzeniu przez właściwy sąd powszechny klauzulą wykonalności. Jednocześnie bez znaczenia pozostaje, czy wykonanie zabezpieczenia zlecone zostanie sądowemu czy też administracyjnemu organowi egzekucyjnemu.
Uznając powyższe argumenty Sąd wskazuje, że stosownie do treści art. 462 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.), nie można utożsamiać natychmiastowej wykonalności postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym z automatycznym zwolnieniem z obowiązku uzyskania klauzuli wykonalności nadanej przez uprawniony organ wymiaru sprawiedliwości. Natychmiastowa wykonalność postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym niweluje wyłącznie moment, w którym prokurator winien wystąpić z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności, a nie zwalnia go z tego zasadniczego obowiązku.
Wbrew poglądowi skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej nie naruszył przepisu art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a.
Klauzula organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej nie stanowi swoistej klauzuli wykonalności, lecz stwierdzenie, że tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony i nadaje się do wykonania (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 1997 r. sygn. akt III SA 984/96, Monitor Podatkowy 1998/11/357 i wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 986/07, niepubl.).
Zarówno w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 88/09, LEX nr 596634), jak i w piśmiennictwie (por. P. Starzyński, Zabezpieczenie majątkowe w postępowaniu przygotowawczym, Prokuratura i Prawo 2005/7–8/35), wskazuje się, że w sytuacji, gdy prokurator na podstawie art. 195a § 1 k.k.w. zleci urzędowi skarbowemu wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu, musi wpierw zwrócić się do sądu o nadanie klauzuli wykonalności, bowiem żaden przepis k.k.w. nie stanowi w tym względzie wyjątku.
Legalności zaskarżonego postanowienia nie podważa także zawarty w uzasadnieniu skargi zarzut naruszenia art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), przez zastosowanie nadmiernego rygoryzmu formalnego, który wskazywał na brak, na pierwszej stronie zarządzenia zabezpieczenia z dnia 5 sierpnia 2011 r., pieczęci urzędowej wierzyciela, co skutkowało wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postanowienia o odmowie zabezpieczenia.
Zgodnie z art. 156 u.p.e.a. zarządzenie zabezpieczenia zawiera:
- 1) oznaczenie wierzyciela;
- 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego, jego adresu, a w przypadku zabezpieczania należności pieniężnej na wynagrodzeniu za pracę zobowiązanego – oznaczenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adres, jeżeli wierzyciel posiada taką informację;
- 3) podanie treści obowiązku podlegającego zabezpieczeniu, podstawy prawnej tego obowiązku, a w przypadku zabezpieczania należności pieniężnej – także określenie jej wysokości;
- 4) wskazanie podstawy prawnej zabezpieczenia obowiązku;
- 5) wskazanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji;
- 6) datę wydania zarządzenia zabezpieczenia, nazwę wierzyciela, który je wydał, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego, a także odcisk pieczęci urzędowej;
- 7) klauzulę organu egzekucyjnego o przyjęciu zarządzenia zabezpieczenia do wykonania;
- 8) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów;
- 9) sposób i zakres zabezpieczenia.
Oznaczenie wierzyciela, będące jednym z wymogów zarządzenia zabezpieczenia, polega na wskazaniu pełnej nazwy podmiotu uprawnionego do żądania zabezpieczenia obowiązku określonego zgodnie z regułami wyznaczonymi przez art. 5 u.p.e.a. Powyższe potwierdza ponadto ustalony wzorzec zarządzenia zabezpieczenia.
W związku z tym, a także w perspektywie przywołanej już regulacji art. 157 § 1 u.p.e.a., pozostaje obowiązkiem wierzyciela prawidłowe i staranne wypełnienie zarządzenia zabezpieczenia, zgodnie z wymogami art. 156 § 1 tej ustawy, w sposób umożliwiający skuteczne i zgodne z prawem wszczęcie postępowania zabezpieczającego.
Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Z uwagi na pełną regulację w u.p.e.a. obejmującą wymogi formalne zarządzenia zabezpieczenia i skutki uchybienia tym wymogom, w ocenie WSA w Gdańsku nie miał zastosowania przepis art. 64 § 2 k.p.a.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.