Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 6 marca 2018 r skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu. W związku z powyższym, dnia 2 maja 2018 r. doręczono skarżącemu formularz PPF, celem jego wypełnienia i nadesłania do sądu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie z dniem 9 maja 2018 r.
Zaskarżonym zarządzeniem Starszy Referendarz Sądowy pozostawił wniosek Skarżącego bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "p.p.s.a."
W dniu 26 czerwca 2018 r. skarżący złożył sprzeciw od ww. zarządzenia, w którym wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony prawidłowo. Skarżący stwierdził, że odmowa przyznania prawa pomocy jest rygorystyczna i nieobiektywna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2).
W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a., warunkiem koniecznym rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Wzór takiego formularza, obecnie obowiązującego, został określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257).
Jak stanowi art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Mając zatem na uwadze ustalony stan faktyczny oraz treść przywołanego art. 257 p.p.s.a., stwierdzić należy, że Starszy Referendarz Sądowy prawidłowo orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, bowiem Strona, w wyznaczonym terminie, nie nadesłała wniosku złożonego na formularzu.
Podniesiony w sprzeciwie zarzut braku obiektywizmu nie zasługuje na uwzględnienie. W zaskarżonym zarządzeniu nie dokonywano oceny sytuacji majątkowej strony. Zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania wydawane jest bowiem w wyniku formalnej, a nie materialnej oceny złożonego wniosku. Zarządzeniu nie można także zarzucić nadmiernego rygoryzmu, bowiem wymóg złożenia wniosku na formularzu wynika z niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych przepisu obowiązującego prawa.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.
Nadmienić nadto należy, że orzeczenie sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.