Uzasadnienie
H.K. w 2017 roku prowadził na nazwisko własne pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą "A". Zakresem tej działalności były usługi wynajmu maszyn ciężkich.
W okresie od 21 lutego do 18 grudnia 2019 r. w Urzędzie Skarbowym przeprowadzono w stosunku do H.K. kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem w podatku podatek dochodowym pobierany od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za okres od 1 kwietnia 2014 r. do 31 grudnia 2017 r., którą zakończono protokołem kontroli podatkowej doręczonym stronie w dniu 9 stycznia 2020 r.
Postanowieniem z dnia [...] 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej w skrócie zwany Naczelnikiem lub organem pierwszej instancji) wszczął wobec H.K. postępowanie podatkowe za 2017 rok w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w stawce 19%, pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
Decyzją z dnia [...] 2021 r. Naczelnik określił H.K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 rok w stawce 19% od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie 46.676,00 zł. Organ uznał bowiem, że dokonywana przez podatnika i jego żonę sprzedaż nieruchomości w 2017 roku spełniała znamiona działalności gospodarczej.
W tym samym dniu Naczelnik wydał decyzję określającą H.K. wysokość odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za I kwartał 2017 r. w kwocie 587,00 zł i za IV kwartał 2017 r. w kwocie 359,00 zł, ustalono bowiem, że podatniczka nie wpłaciła zaliczek na podatek dochodowy za 207 rok.
Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez H.K., decyzją z dnia [...] 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej w skrócie zwany Dyrektorem lub organem odwoławczym) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że H.K. w 2017 roku prowadził działalność gospodarczą, w związku z tym zobowiązany był - na podstawie art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2016r., poz. 2032 ze zm.) – dalej w skrócie zwanej u.p.d.o.f. wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy. Dalej organ podał, że w świetle art. 53a Ordynacji podatkowej, w sprawie dotyczącej określenia wysokość odsetek od zaległości podatkowej, organ podatkowy nie bada ponownie okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla wymiaru zobowiązania podatkowego, ale dokonuje tylko operacji matematycznej, gdy istnieją przesłanki określenia wysokości odsetek. Zdaniem Dyrektora Naczelnik w decyzji z [...] 2021 r. prawidłowo ustalił, iż podatniczka nie wykazała i nie wpłaciła zaliczek na podatek dochodowy z tytułu dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej w 2017 r. oraz prawidłowo określił wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku H.K. wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżona decyzja dotyczy określenia wysokości odsetek od nieuregulowanej w terminie płatności zaliczki na podatek dochodowy za 2017 rok i jest bezpośrednio powiązana z decyzją dotyczącą wymiaru podatku dochodowego. Jak wskazał skarżący, przedmiotowa sprawa zależy od rozstrzygnięcia w zakresie decyzji wymiarowej tj. w przypadku jej uchylenia nie ma żadnych podstaw do naliczania odsetek od zaliczki na podatek.
Odpowiadając na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
Skarga podatniczki nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że podstawowy podnoszony przez stronę zarzut sprowadza się w istocie do kwestionowania zasadności decyzji wymiarowej organu odwoławczego, określającej H.K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 rok. W tym zakresie, ocena prawidłowości stanowiska organów podatkowych była już przedmiotem rozpoznania Sądu, który w ramach kontroli legalności decyzji Dyrektora, wyrokiem z dnia 15 marca 2022 r., Sygn. akt I SA/Gd 1463/21 oddalił skargę H.K. uznając tym samym trafność stanowiska Dyrektora. W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, że decyzja określająca wysokość odsetek jest jedynie konsekwencją uprzednich ustaleń organów podatkowych co do określenia wysokości samego zobowiązania podatkowego, w niniejszej sprawie kontroli Sądu podlega wyłącznie kwestia związana z prawidłowością określenia odsetek od istniejącej zaległości.
W postępowaniu dotyczącym określenia wysokości zobowiązania podatniczki w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 rok ustalone zostało, że skarżąca, oprócz przychodów z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług wynajmu maszyn ciężkich, uzyskała również przychód ze sprzedaży nieruchomości gruntowych. Przychód ten, zdaniem organów podatkowych, należało zakwalifikować do źródła przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14 (tj. pozarolniczej działalności gospodarczej) są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy, według zasad określonych w ust. 3, z zastrzeżeniem ust, 3f-3h. Jak stanowi natomiast art. 44 ust. 6 u.p.d.o.f. zaliczki miesięczne od dochodów wymienionych w ust. 1, wpłaca się w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Zaliczki kwartalne podatnicy wpłacają w terminie do 20 dnia każdego miesiąca następującego po kwartale, za który wpłacana jest zaliczka. Zaliczkę za ostatni miesiąc lub ostatni kwartał roku podatkowego podatnik wpłaca w terminie do 20 stycznia następnego roku podatkowego. Podatnik nie wpłaca zaliczki za ostatni miesiąc lub odpowiednio kwartał, jeżeli przed upływem terminu do jej wpłaty złoży zeznanie i dokona zapłaty podatku na zasadach określonych w art 45.
Z powyższego wynika, że na H.K. ciążył obowiązek odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy w związku z otrzymaniem w 2017 roku przychodu ze sprzedaży nieruchomości gruntowych, uzyskanego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Z uwagi na to, że podatniczka tego nie uczyniła, niezapłacone w wymaganym terminie zaliczki stały się zaległością podatkową, od których nalicza się odsetki za zwłokę. Jak stanowi bowiem art. 51 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, niezapłacony w terminie podatek jest zaległością podatkową. Za zaległość podatkową uważa się niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23a, lub ratę podatku. Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 52 § 1 pkt 2 i art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę (art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej).
W myśl art. 53a Ordynacji podatkowej jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie - odsetki na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek.
Sąd w pełni aprobuje przywołany w decyzji pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3730/17, że decyzja w przedmiocie odsetek od niezapłaconych zaliczek nie ma charakteru samoistnego, a jest - w sferze ustaleń faktycznych - prostą pochodną wyniku postępowania podatkowego, prowadzonego w stosunku do podatnika za okres roku podatkowego (lub innego okresu rozliczeniowego). Ustalenia tego postępowania stanowią więc podstawę faktyczną, w oparciu o którą organ dokonuje odpowiedniego przypisania tych ustaleń do okresów płatności zaliczek, a w konsekwencji - obliczenia wysokości odsetek od kwot nieuiszczonych lub uiszczonych w zbyt niskiej wysokości zaliczek, za określony czas. Oznacza to, że decyzja wydana w zakresie odsetek od zaliczek nie wymaga powtórzenia wszystkich ustaleń faktycznych postępowania podatkowego, a organ nie ma obowiązku ponownego ich oceniania, ani odnoszenia się do zarzutów proceduralnych, czy materialnoprawnych, dotyczących postępowania "wymiarowego".
Wystarczającym jest powołanie się na ustalenia tego postępowania, znajdujące wyraz w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w innej niż zadeklarowana wysokości. Decyzja ta ma bowiem wiążący charakter dla organu podatkowego i tak długo jak obowiązuje w obrocie prawnym, stanowi dostateczną podstawę faktyczną decyzji "odsetkowej" (podobnie wyrok NSA z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 354/17, publ. CBOSA).
W związku z powyższym, w decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę nie było wymagane ponowne badanie okoliczności faktycznych, które legły u podstaw wydania decyzji w zakresie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 rok. Tym samym organy podatkowe ograniczając się wyłącznie do wyliczenia należnych odsetek za zwłokę, przy uwzględnieniu obowiązujących w tej mierze przepisów Ordynacji podatkowej oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie naruszyły przepisów prawa. Sąd stwierdza przy tym, że kwota należnych odsetek została ustalona przez organy w prawidłowej wysokości.
Jeszcze raz należy podnieść, że decyzja "odsetkowa" jest pochodną decyzji organu w zakresie określenia podatnikowi zobowiązania podatkowego. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postępowaniu w sprawie prowadzonej pod sygn. akt I SA/Gd 1463/21 uznał, że decyzja określająca H.K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 rok była prawidłowa, to z tej przyczyny brak było podstaw do uchylenia w niniejszej sprawie wydanej decyzji w przedmiocie określenia wysokości odsetek za zwłokę.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi oddalił ją na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r. poz. 329).