Uzasadnienie
Pan M. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 listopada 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 kwietnia 2016 r. w przedmiocie określenia Spółce Cywilnej A zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. w wysokości 2.466 zł oraz orzeczenia o odpowiedzialności M. S., jako byłego wspólnika Spółki Cywilnej, całym swoim majątkiem, solidarnie z drugim byłym wspólnikiem Spółki J. S., za zaległość podatkową Spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. w wysokości 11.867 zł wraz z odsetkami w kwocie 3.906 zł zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania z uwagi na fakt, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie odpowiada prawu a jego wykonanie narazi skarżącego na znaczną szkodę. Zdaniem skarżącego za uwzględnieniem wniosku przemawia ponadto rozbieżność stanowisk organu podatkowego w ocenie tożsamego stanu faktycznego i prawnego w odniesieniu do spółki cywilnej oraz spółki jawnej, wynikająca z faktu upływu terminu przedawnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – określanej dalej jako "p.p.s.a." - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przywołany przepis zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania zaskarżonego aktu, którymi są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w tych przypadkach, w których wykonanie decyzji doprowadzi do utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym – o wartości nie przedstawiającej znaczenia dla skarżącego – jak również w tych przypadkach, w których istniałoby niebezpieczeństwo poniesienia straty na zdrowiu lub życiu.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego mógłby nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 i postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., II GSK 515/10).
Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/05 wskazał, że wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 26 października 2011 r., I OZ 803/11).
Podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można upatrywać w przekonaniu strony skarżącej o wadliwości zaskarżonego aktu. Katalog przyczyn uzasadniających takie rozstrzygnięcie sądu, zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter zamknięty i nie mieści się w nim możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ze względu na subiektywne przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji.
Z tych względów Sąd uznając, że skarżący nie wykazał, iż istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.