Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 15 marca 2018 r., stosownie do przepisu art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "p.p.s.a.", Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania złożony przez Skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Po rozpoznaniu sprzeciwu od powyższego zarządzenia, postanowieniem z dnia 14 maja 2018 r. Sąd utrzymał w mocy zaskarżone sprzeciwem zarządzenie. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10.
Podstawę zaskrzonego zażaleniem postanowienia stanowiła norma art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym, rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie do art. 260 § 2 p.p.s.a., Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Z unormowania tego wynika, że droga sądowa zostaje w wyniku wydania postanowienia wyczerpana, bowiem orzeczenia sądu drugiej instancji nie podlegają zaskarżeniu.
Dodatkowo wskazać należy, że ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na postanowienie wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. i nie zostało ono wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 p.p.s.a.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.