Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 3 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1618/14 umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 listopada 2014 r. w przedmiocie nieprzystąpienia do egzekucji w oparciu o tytuł wykonawczy.
W komparycji sentencji postanowienia wskazano, że skarga dotyczy decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 listopada 2014 r. Nr [...], natomiast z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że skarga dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 listopada 2014 r. Nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym – art. 156 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe lub niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.), jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., II OSK 260/10 publ. na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdyż Sąd formułując sentencję postanowienia z dnia 3 lutego 2015 r. omyłkowo wskazał rodzaj zaskarżonego aktu jako decyzję zamiast postanowienie, jak i błędny jego numer. Z akt sprawy jednoznacznie bowiem wynika, że skarga dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 listopada 2014 r. Nr [...].
Z uwagi na tę oczywistą omyłkę, należało w tym zakresie sprostować sentencję postanowienia.
Mając na uwadze powyższe, Sąd z urzędu na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a. sprostował oczywistą omyłkę.