Uzasadnienie
Postanowieniem z 21 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1757/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę B. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 17 września 2015 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
Odpis powyższego postanowienia, wraz z nieprawidłowym pouczeniem, że przysługuje od niego skarga kasacyjna, został doręczony skarżącemu w dniu 28 grudnia 2015 r.
W dniu 1 lutego 2016 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata M. K., wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Natomiast w myśl art. 197 § 1 pkt 1a P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3.
Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 P.p.s.a.), natomiast zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia (art. 194 § 2 P.p.s.a.).
Odnosząc powyższe regulacje do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że w wydanym w dniu 21 grudnia 2015 r. postanowieniu o odrzuceniu skargi jako podstawę prawną wskazano art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., tj. nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Tym samym, środkiem zaskarżenia od ww. rozstrzygnięcia było zażalenie, a nie - jak błędnie pouczono skarżącego w piśmie z 22 grudnia 2015 r. - skarga kasacyjna.
W judykaturze podkreśla się, że strona skarżąca nie może ponosić ujemnych konsekwencji procesowych za błędne pouczenie wystosowane przez sąd, które może doprowadzić do uniemożliwienia realizacji zagwarantowanego w art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, a także w art. 6 ust. 1 wiążącej Polskę Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) prawa dostępu do sądu (por. postanowienie NSA z 24 maja 2012 r. sygn. akt II OZ 435/12, LEX nr 1337561).
Kierując się powyższymi wskazaniami i mając na uwadze ochronę prawa strony do sądu należy stwierdzić, że złożony w niniejszej sprawie środek zaskarżenia podlega odrzuceniu, albowiem został on złożony zarówno po terminie przewidzianym dla wniesienia zażalenia (który upływał 28 grudnia 2015 r.), jak i po terminie przewidzianym dla wniesienia skargi kasacyjnej (który upływał 20 stycznia 2016 r.).
W myśl art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Z kolei art. 197 § 2 P.p.s.a. stanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.