Uzasadnienie
"A" sp. z o. o. z siedzibą w G., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 grudnia 2011 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. oraz styczeń i luty 2007 r.
Jednocześnie skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, ze względu na jej sytuację majątkową. W jej ocenie, wykonanie zaskarżonej decyzji, z uwagi na kwotę zobowiązania, spowoduje niewątpliwie nie tylko szkodę ale również skutki, których nie będzie można odwrócić (konieczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej oraz ogłoszenie upadłości).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do Sądu administracyjnego uregulowane zostało w art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a.". W myśl § 1 i 3 powołanego przepisu wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową okolicznością, a przesłanki uzasadniające wstrzymanie tego aktu nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania powinien wskazać na konkretne zdarzenia (okoliczności) świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do niego jest uzasadnione (patrz. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004, LexPolonica).
Tymczasem na gruncie przedmiotowej sprawy skarżąca spółka, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Spółka powołała się jedynie na groźbę zakończenia działalności gospodarczej oraz ogłoszenia upadłości bez podania jednak jakichkolwiek danych, które pozwoliłyby Sądowi ocenić, czy wykonanie decyzji może rzeczywiście prowadzić, obiektywnie, do takich skutków.
Niezależnie do zaniechania spółki tutejszy Sąd, biorąc za podstawę przepisy art. 64 § 3 w zw. z art. 134 P.p.s.a. i analizując z urzędu wynikające z akt okoliczności mogące mieć znaczenia dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie, nie dopatrzył się zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek uzasadniających udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej. W ocenie sądu nie zachodzi bowiem niebezpieczeństwo, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zagrożenie istotnych interesów skarżącej, ani też, że poniesie ona jakąkolwiek inną szkodę. Szkoda występuje bowiem wówczas, gdy nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia. Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć.
Bez wątpienia wykonanie jakiejkolwiek decyzji określającej zobowiązanie podatkowe ma dla jej adresata niekorzystne konsekwencje. Jednakże przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. wymaga wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody znacznej, a więc większej niż przeciętnie wywoływanych wykonaniem decyzji tego rodzaju oraz skutków trudnych do odwrócenia, to jest skutków takich, gdzie powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych środków. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Za wstrzymaniem wykonania decyzji nie przemawia również wysokość zobowiązania podatkowego określonego decyzją w zestawieniu z przedłożonymi, w związku z wnioskiem o przyrannie prawa pomocy, dokumentami księgowymi.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.