Uzasadnienie
Uzasadnienie
Skarżący M. W. wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2002 r. wystąpił do [...] Urzędu Skarbowego z żądaniem zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1992-2001 niesłusznie – jego zdaniem – pobranego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych od wypłacanego świadczenia rentowego. W uzasadnieniu żądania powołał się na okoliczność otrzymywania renty w zaniżonej wysokości oraz wyrok Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą w G. Wydział VIII Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 sierpnia 2001 r. sygn. akt [...] na podstawie, którego Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. został zobligowany do rozpoznania wniosku skarżącego o ponowne przeliczenie wysokości otrzymywanej renty.
Organ I instancji, rozpatrując przedmiotowy wniosek odrębnie w części dotyczącej roku 1997 na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, iż jest on bezzasadny. W związku z tym decyzją z dnia 8 lipca 2002 r. Nr [...] odmówił zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1997.
Skarżący, korzystając z przysługującego mu prawa wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w którym kwestionując jej zasadność wniósł o zwrot podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1997 argumentując tym, że został on obliczony w nieprawidłowej wysokości od nieprawidłowo ustalonej wysokości renty wypłacanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
Izba Skarbowa, decyzją z dnia 31 grudnia 2002 r. Nr [...] utrzymała w mocy decyzję Urzędu z dnia 8 lipca 2002 r. Nr [...] w sprawie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1997, na podstawie art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1, art. 79 oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
Skarżący złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podtrzymując wniosek w przedmiocie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1997 powstałej w związku z nieprawidłowym obliczeniem podatku od renty wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, która w jego ocenie została przez ten organ błędnie ustalona. W argumentacji swego żądania skarżący podniósł, że otrzymuje rentę od 01 lipca 1987 r., która została przez organ rentowy już w pierwszej decyzji (przyznającej świadczenie) ustalona w błędnej wysokości i wszystkie następne decyzje wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w sprawie wysokości renty powielają ten sam błąd, który z chwilą wprowadzenia podatku dochodowego od osób fizycznych tj. od 01 stycznia 1992 r. dotyczy również obliczanego i pobieranego podatku dochodowego od przedmiotowej renty przez płatnika (ZUS).
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z poźn. zm.) renta stanowi źródło przychodu podlegające w myśl art. 9 ust. 1 cyt. ustawy opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do art. 11 ust. 1 u.p.d.f. przychodami z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 pkt 6, art. 19 i art. 20 ust. 3 są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zatem w świetle powyższych uregulowań prawnych opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w danym roku kalendarzowym (podatkowym) podlegają świadczenia rentowe wypłacone faktycznie w tym roku podatkowym a nie świadczenia należne za dany rok, wypłacone w innym roku kalendarzowym.
Stosownie do art. 34 ust. 1 u.p.d.f. organ rentowy, jest zobowiązany jako płatnik do pobierania zaliczek miesięcznych na poczet podatku dochodowego od wypłacanych przez siebie emerytur i rent. Z kolei na podstawie art. 34 ust. 7 tej ustawy obowiązany jest do dokonania rocznego obliczenia podatku należnego od podatników uzyskujących dochody z emerytur i rent w terminie do końca lutego, po upływie roku podatkowego. W przypadku zaś gdy podatnik spełnia warunki podane w ust. 9 powyższego art. 34 tj. poza dochodami uzyskanymi od organu rentowego nie uzyskał w roku podatkowym innych dochodów, z wyjątkiem określonych w art. 28 i 30 ustawy, nie korzysta z odliczeń, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 1, 2 i 5-9 oraz art. 27a, nie korzysta z możliwości łącznego opodatkowania jego dochodów z dochodami małżonka bądź nie korzysta z możliwości opodatkowania, o którym mowa w art. 6 ust. 4, nie uzyskał dochodów powodujących obliczenie należnego podatku w sposób określony w art. 27 ust. 5, to podatek wynikający z rozliczenia rocznego jest podatkiem należnym od podatnika za dany rok, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w innej wysokości.
W roku 1997 p. M. W. otrzymywał jako jedyny dochód rentę inwalidzką, wypłacaną przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych i uzyskał z tego tytułu dochód w wysokości 6.291,47 zł; skarżący nie kwestionuje faktu otrzymania w roku 1997 kwoty 6.291,47zł z tytułu wypłaconych świadczeń rentowych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
W związku z powyższym organ rentowy zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych zobowiązany był do poboru, jako płatnik zaliczek miesięcznych na poczet podatku dochodowego za rok 1997 od wypłacanych świadczeń rentowych skarżącemu a po upływie roku podatkowego do dokonania do końca lutego 1998 r. skarżącemu rocznego obliczenia podatku dochodowego należnego od uzyskanego w roku 1997 dochodu z tytułu renty (art. 34 ust. 7 ustawy) według skali podatkowej obowiązującej w danym roku.
Organ odwoławczy podkreślił, że jak wynika z akt sprawy rocznego obliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1997 od dochodu uzyskanego z tytułu renty w wysokości 6.291,47 zł skarżącemu dokonał płatnik, tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. na formularzu PIT-40A określając jego wysokość w kwocie 980,00 zł. Analiza powyższego obliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1997 – PIT-40A dokonanego przez płatnika od tak ustalonej podstawy opodatkowania wykazała, iż dokonano go prawidłowo. Skarżący nie był zobowiązany do złożenia dodatkowego zeznania za rok 1997 w urzędzie skarbowym na formularzu PIT-30, bowiem w roku 1997 nie korzystał z żadnych ulg podatkowych polegających na odliczeniu od dochodu przed opodatkowaniem podatkiem dochodowym czy też od podatku, jak również z możliwości łącznego opodatkowania jego dochodów z dochodami małżonka czy też opodatkowania, o którym mowa w art. 6 ust. 4 ustawy, co oznacza jednocześnie, iż podatek wynikający z rozliczenia rocznego płatnika PIT-40A w kwocie 980,00 zł jest podatkiem należnym od p. M. W. za rok 1997.
Skarżący, do protokołu rozprawy z dnia 10 stycznia 2006 r., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podkreślając, że sprawa nie dotyczy podatku dochodowego, który został zapłacony od części renty, którą otrzymuje; sprawa dotyczy tej części renty, którą Skarb Państwa nie płaci i przetrzymuje jego pieniądze. To oznacza - zdaniem skarżącego - że płaci podwójny podatek, bowiem renta nie zostaje mu wypłacona w pełnej wysokości; toczą się liczne procesy zarówno o wysokość renty jak i emerytury, a ta sprawa jest związana ze sprawami o rentę i emeryturę.
Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153/02, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153/02, poz. 1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargi okazały się nieuzasadnione, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa.
Poza sporem między stronami w sprawach I SA/Gd 182/03 do I SA/Gd 186/03 jest fakt, iż skarżący:
a/ w roku 1997 otrzymał - jako wyłączny dochód - rentę inwalidzką wypłaconą przez ZUS - w kwocie 6.291,47 zł (I SA/Gd 182/03);
b/ w roku 1998 otrzymał - jako wyłączny dochód - rentę inwalidzką wypłaconą przez ZUS w kwocie 6.884,86 zł (I SA/Gd 183/03);
c/ w roku 1999 otrzymał - jako wyłączny dochód - rentę inwalidzką wypłaconą przez ZUS w kwocie 7.544,86 zł (I SA/Gd 184/03);
d/ w roku 2001 otrzymał - jako wyłączny dochód - rentę inwalidzką wypłaconą przez ZUS w kwocie 8.967,95 zł (I SA/Gd 186/03) -
- - organ rentowy, na podstawie art. 34 ust. l u.p.d.f. pobrał jako płatnik zaliczki miesięczne na poczet podatku dochodowego, dokonując rocznego obliczenia podatku za ww. lata (pkt. a/ do d/) od otrzymanych z tytułu renty kwot (PIT-40A) zaś skarżący nie był zobowiązany do złożenia dodatkowego zeznania (PIT 37);
e/ w roku 2000 otrzymał rentę inwalidzką w kwocie 8.000,- zł, przy czym skarżący w złożonym zeznaniu podatkowym PIT-37 wykazał dochód z tytułu renty oraz z tytułu umów zlecenia w kwocie 749,27 zł oraz zaliczki pobrane od tych dochodów przez płatników tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz Robotniczą Spółdzielnię Mieszkaniową w G. (I SA/Gd 185/03) wykazując - wobec odliczeń z tytułu składki na ubezpieczenia społeczne - nadpłatę w wysokości 10,20 zł (wypłaconą skarżącemu w dniu 29 czerwca 2001 r.).
Zgodnie z ogólną definicją przychodu ujętą w dyspozycji art. 11 ust. l ustawy z dnia 27 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (u.p.d.f.) przychodem są:
l/ w przypadku pieniędzy i wartości pieniężnych - wartość otrzymanych lub postawionych do dyspozycji podatnika w danym roku kalendarzowym;
2/ w przypadku otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń - wyłącznie wartości otrzymanych świadczeń.
Podzielić należy pogląd organu odwoławczego, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych - w danym roku podatkowym - podlegają świadczenia rentowe w wysokości faktycznie wypłaconej w tym roku podatkowym a nie świadczenia należne za dany rok a wypłacone w innym roku podatkowym. Z mocy art. 34 ust. l u.p.d.f. organ rentowy jest zobowiązany jako płatnik do pobierania zaliczek miesięcznych na poczet podatku dochodowego od wypłaconych przez siebie rent i emerytur a następnie do dokonania rocznego obliczenia podatku należnego od podatników uzyskujących dochody z emerytur i rent (do końca lutego następnego roku - art. 34 ust. 7 u.p.d.f). Zasadnie organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie art. 34 ust. 9 u.p.d.f, podatek wynikający z rozliczenia rocznego jest w sprawach ad. a/ - ad. d/ podatkiem należnym od skarżącego za dany rok, również wobec nie kwestionowania wysokości faktycznie wypłaconych skarżącemu kwot rent.
Natomiast w sprawie ad. e/ zasadnie nie zastosowano dyspozycji art. 45 ust. 6 u.p.d.f brak bowiem podstawy faktycznej (ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny pozostaje poza sporem między stronami) do określenia skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 w innej wysokości niż wskazana przez skarżącego w złożonym zeznaniu podatkowym.
Mając na uwadze treść odwołań i skarg należy wskazać, iż w sytuacji uwzględnienia roszczeń skarżącego skierowanych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może skutkować wypłatą wyrównań świadczenia rentowego za dany rok podatkowy, jednak w świetle zacytowanego art. 11 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, fakt ten będzie mieć wpływ tylko w tym roku podatkowym, w którym skarżącemu takie świadczenie wyrównawcze faktycznie zostanie wypłacone.
Sąd, w związku z powyższym, nie stwierdza naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § l pkt. la/ u.p.s.a.). Sąd nie stwierdza również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ani też innego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § l pkt. l b/ i c/ u.p.s.a.).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270) skargę oddalił.