Uzasadnienie
W dniu 12 lipca 2020 r. pan P. W. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pruszczu Gdańskim z wnioskiem o umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 rok wraz z odsetkami za zwłokę. We wniosku wskazał, że znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej i nie jest w stanie uregulować należności podatkowych bez uszczerbku w utrzymaniu siebie i rodziny. Poinformował, że jest jedynym żywicielem rodziny, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z partnerką, z którą wychowuje jej 10-letnią córkę z orzeczeniem niepełnosprawności, w związku z czym środki finansowe przeznaczane są na leczenie, rehabilitację oraz środki pomocnicze. Wszelkie wizyty lekarskie są realizowane u specjalistów prywatnie, partnerka nie pracuje, jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, a obecna sytuacja gospodarcza i stan epidemiczny stanowią dodatkową przeszkodę w uzyskaniu zatrudnienia.
Wskazał, że rodzina nie posiada własnego mieszkania, w związku z czym ponosi koszty związane z jego wynajmem od prywatnej osoby. Wysokość dochodów po odliczeniu wszystkich kosztów nie pozwala na spłatę zobowiązania. Dodatkowym obciążeniem w budżecie wnioskodawcy jest spłata zadłużenia kredytowego. Wnioskodawca jest ratownikiem medycznym,w związku z czym musi systematycznie poszerzać wiedzę w ramach uczestnictwa w płatnych szkoleniach a także systematycznie dokonywać zakupu środków ochrony osobistej. W dniu 30 czerwca 2021 r. wnioskodawca złożył wypowiedzenie umowy w SOR w W. Od lipca 2021 roku rozpoczął współpracę z Zakładem Opieki Zdrowotnej [...] na stanowisku ratownika medycznego, gdzie wynagrodzeniem minimalne wynosi 3.240,00 zł, a maksymalnie przychody wynoszą 9.000,00 zł.
Decyzją z dnia 1 września 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pruszczu Gdańskim odmówił wnioskodawcy udzielenia wnioskowanej ulgi w spłacie.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 29 listopada 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Uzasadniając decyzję Dyrektor, przywołując treść 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), wyjaśnił, że decyzje organów podatkowych w sprawie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych mają charakter uznaniowy, są podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ podatkowy może, ale nie musi wydać decyzji pozytywnej, czyli zastosowanie ustanowionych w ww. regulacji ulg jest prawem, a nie obowiązkiem organów podatkowych.
Zatem nawet zaistnienie jednej z przesłanek określonych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej nie musi prowadzić do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. Jednocześnie uznanie administracyjne nie oznacza swobody decyzji dla organu administracji, lecz jest ograniczone kierunkowymi dyrektywami wyboru, jakimi są użyte w treści przepisu zwroty ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami jego egzystencji, a więc sytuację, gdy z powodu nieprzewidzianych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie należności podatkowych uregulować, czy też sytuacje, w których niemożność spłaty należności wynika z działania czynników, które są niezależne od sposobu jego postępowania.
Dyrektor wskazał ponadto, że ponadto podstawę do udzielenia ulgi, która stanowi pomoc de minimis zgodnie z art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, stanowią bezpośrednio obowiązujące akty prawa wspólnotowego dotyczące pomocy w ramach zasady de minimis. Reguły dopuszczalności pomocy de minimis określone zostały w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18.12.2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352.1 z 24.12.2013 r.). Rozporządzeniem (WE) nr 994/98 Rada postanowiła, że pomoc de minimis, która nie przekracza pewnej określonej kwoty, nie spełnia wszystkich kryteriów określonych w art. 107 ust. 1 Traktatu i w związku z tym nie podlega zgłoszeniu do Komisji. Zgodnie z ww. rozporządzeniem całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorcy nie może przekroczyć 200.000,00 EUR w okresie trzech kolejnych lat podatkowych.
Oceniając sytuację podatnika Dyrektor wskazał, że z akt sprawy wynika, że wnioskodawca w ciągu ostatnich trzech lat podatkowych otrzymał pomoc de minimis w wysokości 9.172,42 zł brutto, co stanowi równowartość 2.058,94 EU, tym samym dopuszczalne jest ewentualne udzielenie stronie wnioskowanego wsparcia.
W dalszej kolejności organ wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. W 2020 roku wnioskodawca uzyskał przychód w kwocie 144.272,50 zł, poniósł koszty w kwocie 41.541,69 zł i uzyskał dochód w kwocie 102.730,81 zł. Z kolei za okres od 1 stycznia 2021 r. do 30 czerwca 2021 r. wnioskodawca uzyskał przychód w kwocie 126.420,00 zł, poniósł koszty w wysokości 37.746,68 zł i uzyskał dochód w kwocie 88.673,32 zł. Wnioskodawca posiada środki trwałe w postaci samochodu osobowego marki Ford [...] rok produkcji 2008 o wartości 8.000,00 zł oraz środki pieniężne na rachunku bankowym w wysokości 2.102,13 zł. Do posiadanych zobowiązań wnioskodawca wskazał kredyty bankowe tj. w Banku 1 S.A. z miesięczną ratą spłaty w kwocie 350,00 zł oraz w Bank 2 z miesięczną ratą spłaty w kwocie 300,00 zł. W formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis wykazał, że nie spełnia kryteriów kwalifikujących do objęcia postępowaniem upadłościowym, natomiast w odniesieniu do okresu ostatnich trzech lat nie odnotowuje rosnących strat, obroty firmy maleją, zwiększeniu ulegają zapasy lub niewykorzystany potencjał do świadczenia usług, nie zmniejsza się przepływ środków finansowych, zwiększa się suma zadłużenia firmy, rosną kwoty odsetek, a wartość aktywów netto zmniejsza się lub jest zerowa. Równocześnie zaznaczył, iż zaistniały okoliczności wskazujące na trudności w zakresie płynności finansowej z uwagi na ograniczenia prawne i brak możliwości uzyskania wyższych stawek godzinowych.
Ze złożonych przez stronę oświadczeń i dokumentów wynika ponadto, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z partnerką i jej dziesięcioletnią córką. Partnerka wnioskodawcy jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. Otrzymuje na dziecko zasiłek rodzinny i opiekuńczy w łącznej kwocie 449,84 zł oraz świadczenie 500+. Rodzina wnioskodawcy zamieszkuje w wynajętym mieszkaniu i z tego tytułu ponosi koszty najmu (wraz z opłatami) w kwocie około 2.300,00 zł miesięcznie. Ponadto oprócz powyższych opłat (oraz kosztów związanych z działalnością) ponosi wnioskodawca stałe miesięczne wydatki z tytułu opłat za telefon - 400,00 zł, internet - 120,00 zł, czesne - 410,00 zł oraz inne związane z codzienną egzystencją tj. wyżywienie, chemia, ubrania, lekarstwa i wizyty lekarskie, wydatki szkolne córki partnerki.
W ocenie organu odwoławczego analiza przedstawionej przez stronę sytuacji finansowo-majątkowej nie pozwala na stwierdzenie, że sytuacja ta stanowi o istnieniu przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego bądź też innych okoliczności społecznych czy ekonomicznych uzasadniających udzielenie wnioskowanej ulgi w spłacie. Z tytułu prowadzonej działalności wnioskodawca uzyskuje dodatnie wyniki finansowe (jak wskazano powyżej za okres od 1 stycznia 2021 r. do 30 czerwca 2021 r. strona uzyskała przychód w kwocie 126.420,00 zł, poniosła koszty w wysokości 37.746,68 zł i uzyskała dochód w kwocie 88.673,32 zł co daje miesięcznie kwotę 14.778,88 zł dochodu), które pozwalają na pokrycie kosztów działalności oraz wydatków ponoszonych w gospodarstwie domowym, zatem sytuacja finansowa nie zagraża egzystencji wnioskodawcy oraz osób prowadzących z nim wspólne gospodarstwo domowe.
W ocenie organu okoliczność związana z problemami zdrowotnymi córki partnerki wnioskodawcy i wydatków ponoszonych z tego tytułu na leczenie sama w sobie nie stanowi przesłanki przemawiającej za przyznaniem wnioskowanej ulgi w spłacie. Dyrektor zauważył jednocześnie, że partnerka wnioskodawcy otrzymuje z tytułu opieki nad dzieckiem świadczenia z MOPS w kwocie około 949,84 zł miesięcznie. Organ zwrócił także uwagę, że pomimo ustawowego obowiązku córka partnerki nie otrzymuje alimentów od ojca. Dodatkowo organ zauważył, że partnerka wnioskodawcy jest w wieku aktywności zawodowej (39 lat), przy czym z akt sprawy nie wynika aby posiadała przeciwwskazania do podjęcia pracy zarobkowej, chociażby pracy dorywczej czy sezonowej, która poprawiłaby sytuację finansową w gospodarstwie domowym strony.
Organ podkreślił, że przyznanie ulgi w postaci umorzenia należności podatkowych powinno być rozpatrywane po wyczerpaniu możliwości uregulowania zobowiązania innymi sposobami. W niniejszej sprawie wnioskodawca uzyskuje dodatnie wyniki finansowe, które pozwalają chociażby na częściową zapłatę przedmiotowych należności. Instytucja umorzenia wiąże się z bezpowrotną utratą i uszczupleniem wpływów do budżetu państwa i jest najdalej idącym rodzajem ulgi w spłacie, ponieważ prowadzi do definitywnego zwolnienia podatnika z obowiązku zapłaty należności przysługujących skarbowi państwa. Dlatego też nie można z tej instytucji czynić środka stosowanego powszechnie i w tym zakresie przyznanie ulgi należy traktować jako odstępstwo od zasady sprawiedliwości społecznej -powszechności i równości opodatkowania - która została zapisana w art. 84 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Zobowiązania podatkowe są wymagalne na równi od wszystkich podatników i organ podatkowy powinien stać na straży "równości podatkowej" i powszechności egzekwowania należnych zobowiązań podatkowych.
Jednocześnie organ zauważył, że wnioskodawca uzyskał już pomoc od Państwa w zakresie ciążących na nim należności podatkowych w postaci ich umorzenia. Decyzją z 14 lipca 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pruszczu Gdańskim umorzył bowiem podatnikowi zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 rok w kwocie 2.241,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 37,00 zł oraz odsetki od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy w kwocie 67,00 zł. W tej sytuacji, zdaniem organu, przyznanie stronie wnioskowanej ulgi w spłacie stawiałoby wnioskodawcę w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do innych podatników, regulujących terminowo zobowiązania podatkowe.
Organ zwrócił także uwagę, że kwestie przyznawania ulg w spłacie zaległości podatkowych należy rozpatrywać także z uwzględnieniem przyczyn doprowadzenia do ich powstania. W przedmiotowej sprawie zaległości podatkowe za 2020 rok powstały w wyniku nie wywiązania się wnioskodawcy z zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych. Zaniedbanie obowiązków podatkowych, a następnie domaganie się na tej podstawie udzielenia ulgi w spłacie, stanowi – zdaniem Dyrektora - niejako próbę przerzucenia konsekwencji zaniechania na Skarb Państwa, co nie znajduje uzasadnienia społecznego z punktu widzenia korzyści dla interesu publicznego, ani nie przemawia za uznaniem istnienia w sprawie ważnego interesu podatnika.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan P.W. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku a także o uchylenie czynności egzekucyjnych dokonanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pruszczu Gdańskim i zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez ten organ z uwagi na fakt, że dalsze prowadzenie egzekucji jest szkodliwe dla dłużnika. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego oraz przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy a także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie oceny interesu publicznego z pomięciem podstawowych zasad konstytucyjnych stanowiących gwarancję ochrony praw obywatelskich. Uzasadniając skargę podniósł, że w złożonym wniosku wskazywał nieścisłości w postaci braku zapłaty za usługi medyczne, jak również, że wyegzekwowanie należnego wynagrodzenia będzie musiał dochodzić przed Sądem Powszechnym.
Poinformował, że od 1 stycznia 2022 r. podpisał nową ofertę konkursową na świadczenie usług w tym samym podmiocie medycznym i jego wynagrodzenie uległo obniżeniu w stosunku do uzyskiwanego w poprzednio obowiązującej umowie kontraktowej, w związku z czym nie będzie w stanie pokryć podstawowych opłat związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i gospodarstwa domowego, a tym bardziej nie będzie pokryć przedmiotową zaległość podatkową. Nie podzielił stanowiska organu, że nie jest odpowiedzialny za utrzymanie dziecka i stwierdził przy tym, że od strony społecznej i uczuciowej oraz podczas tworzenia wspólnego gospodarstwa domowego nie ma możliwości, by nie zapewnić dziecku podstawowych warunków życiowych i nie gwarantować niezbędnego leczenia medycznego. Podniósł ponadto, że jego partnerka wielokrotnie udawała się na rozmowy wstępne w sprawie pracy, jednakże stan epidemiczny ogłoszony w kraju, jak również wprowadzone nauczanie zdalne zmniejszyło zainteresowanie pracodawców osobami, które mają dzieci w wieku szkolnym.
Zdaniem skarżącego organy podatkowe dokonały błędnej wykładni art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej polegającej na utożsamieniu interesu publicznego z interesem fiskalnym, a także na pominięciu szczególnych okoliczności powstania zaległości podatkowej. W jego ocenie w niniejszej sprawie należy również zwrócić uwagę na społeczno-gospodarcze znaczenie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, która w tym konkretnym przypadku jest elementem bezpieczeństwa wewnętrznego kraju. Zapewnienie ciągłości funkcjonowania Zespołów Ratownictwa Medycznego jest istotnym elementem poczucia bezpieczeństwa obywateli i działalność w zakresie zapobiegania i zwalczania Covid-19 jest w obecnej chwili priorytetem dla każdego przedsiębiorcy świadczącego usługi medyczne, natomiast działania organu mają realny wpływ na dalsze prowadzenie przez stronę działalności gospodarczej.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej – zgodnie z którym podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Natomiast w myśl art. 67b § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa organ podatkowy, na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.
Ze wskazanych przepisów wynika, że decyzje organów podatkowych w sprawie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych mają charakter uznaniowy, to znaczy- są podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ podatkowy może, ale nie musi wydać decyzji pozytywnej, czyli zastosowanie ustanowionych w ww. regulacji ulg jest prawem, a nie obowiązkiem organów podatkowych. Zatem nawet zaistnienie jednej z przesłanek określonych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej nie musi prowadzić do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. Jednocześnie należy mieć na względzie, że uznanie administracyjne nie oznacza swobody decyzji dla organu administracji, lecz jest ograniczone kierunkowymi dyrektywami wyboru, jakimi są użyte w treści przepisu zwroty ważny interes podatnika lub interes publiczny, a także inne okoliczności społeczne, ekonomiczne oraz dotychczasowa postawa podatnika w zakresie wywiązywania się z obowiązków podatkowych.
Przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami jego egzystencji, a wiec sytuację, gdy z powodu nieprzewidzianych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie należności podatkowych uregulować, czy też sytuacje, w których niemożność spłaty należności wynika z działania czynników, które są niezależne od sposobu jego postępowania. Natomiast przez interes publiczny należy rozumieć dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów.
Kognicja sądu administracyjnego w podobnych sprawach sprowadza się do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, a w szczególności do stwierdzenia, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Innymi słowy kontrola ta obejmuje samo postępowanie poprzedzające wydanie decyzji, ale nie rozstrzygnięcie będące wynikiem dokonania wyboru (por. wyroki NSA: z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 660/07; z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1496/10; z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 671/11; z dnia 11 września 2015 r., sygn. akt II FSK 1821/13).
W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że Sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji wybór jest słuszny. Sądy administracyjne zostały powołane do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem nie są one uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzje uznaniowe organów podatkowych podlegają natomiast badaniu co do ich zgodności z przepisami proceduralnymi (zob. wyrok NSA z 13 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 1227/97, Lex Nr 33404). W wyroku z 7 lutego 2001 r. (sygn. akt I SA/Gd 1507/00, Lex Nr 46473) NSA podkreślił, że sądowa kontrola legalności tzw. decyzji uznaniowych sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach.
W przedmiotowej sprawie skarżący zwrócił się z wnioskiem o udzielenie ulgi w spłacie powołując się na sytuację finansową, która uniemożliwia mu uregulowanie zaległości podatkowych bez uszczerbku w utrzymaniu siebie i swojej rodziny.
W ocenie Sądu organy podatkowe, analizując sytuację finansowo – majątkową skarżącego, prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do uznania, że jego sytuacja finansowa stanowi o istnieniu przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, bądź innych okoliczności społecznych czy ekonomicznych uzasadniających przyznanie wnioskowanej ulgi. Organy ustaliły, że skarżący uzyskuje z tytułu prowadzonej działalności dodatnie wyniki finansowe, które pozwalają na pokrycie kosztów działalności oraz wydatków ponoszonych w gospodarstwie domowym. W ocenie Sądu organy trafnie uznały, że sytuacja finansowa skarżącego nie zagraża jego egzystencji, jak również osób prowadzących z nim wspólne gospodarstwo domowe. W szczególności, w kontekście uzyskiwania przez skarżącego wysokiego miesięcznego dochodu trudno jest podzielić stanowisko, że jego sytuacja jest trudna i uzasadnia przyznanie ulgi w postaci umorzenia przedmiotowych należności.
Zdaniem Sądu również okoliczność dochodzenia wypłaty zaległego wynagrodzenia przed sądem powszechnym pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Organy podatkowe nie kwestionowały problemów zdrowotnych córki partnerki skarżącego, jednak zasadnie uznały, że kwestia ta sama w sobie nie stanowi przesłanki przemawiającej za przyznaniem skarżącemu wnioskowanej ulgi w spłacie.
Należy podkreślić, że zasadą jest płacenie podatków, natomiast umorzenie tych należności traktowane musi być jako instytucja nadzwyczajna, prowadząca do uprzywilejowania jednych podatników kosztem pozostałych, którzy wykonują nałożone na nich obowiązki.
W zaskarżonej do Sądu decyzji organ odniósł się w sposób wyczerpujący do stwierdzenia braku występowania przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w zastosowaniu ulgi podatkowej, wskazując że ważny interes podatnika dotyczy w znacznym stopniu sytuacji nadzwyczajnych, wyjątkowych, losowych, uniemożliwiających uregulowanie zaległości, przy równoczesnym uwzględnieniu sytuacji ekonomicznej podatnika, wysokości uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Ustalenie kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" organ powiązał z koniecznością ważenia wartości dwóch płaszczyzn – zasady terminowego płacenia podatków w pełnej wysokości oraz wyjątku od tej zasady polegającego na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Pomoc wnioskodawcy nie może bowiem prowadzić do nadmiernego uprzywilejowania go względem osób znajdujących się w analogicznej sytuacji, a także całej kategorii podatników względem nich.
Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że przesłanki zarówno ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego zostały przez organy obu instancji właściwie wyartykułowane i ocenione. O istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny. Natomiast przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa jak bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, sprawiedliwość.
Zdaniem Sądu podane na uzasadnienie odmownej decyzji argumenty są racjonalne, logiczne i przekonujące. Nie mają one charakteru dowolnego, nie wykraczają poza przyznane organowi podatkowemu uznanie (swobodę wyboru rozstrzygnięcia). Poddają się weryfikacji, co jest istotne z tego powodu, że w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie zawarto kryteriów, jakimi organ powinien kierować się przy podejmowaniu decyzji określonej treści (udzielającej ulgi lub odmownej).
W szczególności organy podatkowe nie naruszyły przepisów art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W toku postępowania organy podatkowe, wbrew zarzutom skargi, podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a dokonana przez organy ocena opierała się na przyjętej w orzecznictwie wykładni przepisów. Ocenie tej nie można zarzucić dowolności. W toku postępowania przed organami w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, rozważono wszystkie okoliczności faktyczne sprawy w oparciu o kompletny materiał dowodowy (art. 187 Ordynacji podatkowej), dokonując ich oceny w ramach wyznaczonych przez art. 191 Ordynacji podatkowej. Uwzględniono całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny. Rozważono także przedstawione przez skarżącego argumenty dotyczące jego sytuacji finansowej, rodzinnej, materialnej, możliwości zarobkowych, a wnioski z tej oceny, a także stanowisko organu co do argumentów podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania zostały wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu decyzji, jak tego wymaga art. 210 § 4 w zw. z art. 124 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.
Podsumowując Sąd uznał, że zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocena organu jest prawidłowa, przeprowadzona w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Wynik powyższej oceny, mimo że niezgodny z oczekiwaniami skarżącego nie może oznaczać, że przeprowadzone postępowanie było sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa. Motywy rozstrzygnięcia zostały szczegółowo wyjaśnione w decyzjach obu instancji, których uzasadnienie wskazuje przyczyny, dla których organy nie uwzględniły żądania strony.
Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.