Uzasadnienie
G.F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 października 2015 r. w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych.
W odpowiedzi na zarządzenie wzywające stronę do uiszczenia wpisu, skarżąca w dniu 25 stycznia 2016 r. zwróciła się o przyznanie jej w niniejszej sprawie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 21 marca 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy. Od przedmiotowego postanowienia G.F. nie wniosła sprzeciwu.
Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2016 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Przesyłka zawierająca zarządzenie została uznana za doręczoną w dniu 11 maja 2016 r. Zakreślony termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie p.p.s.a.), skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.
W niniejszej sprawie skarżąca została wezwana do uiszczenia należnego wpisu i pouczona o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierająca zarządzenie z dnia 25 kwietnia 2016 r., pomimo dwukrotnego, prawidłowego awizowania nie została odebrana przez stronę (vide k. 60). W związku z powyższym, zgodnie z treścią art. 73 § 4 p.p.s.a., przesyłka została uznana za doręczoną w dniu 11 maja 2016 r. tj. z upływem czternastodniowego okresu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej. Tym samym termin do uiszczenia należnego w sprawie wpisu od skargi upływał w dniu 18 maja 2016 r. Wpis taki nie został uiszczony, a zatem zakreślony termin upłynął bezskutecznie.
Należy przy tym dodać, że skarżącej nie przyznano prawa pomocy poprzez zwolnienie z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, a odmowne postanowienie referendarza sądowego w tym przedmiocie stało się prawomocne wobec nie wniesienia sprzeciwu.
Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.