Uzasadnienie
J. M. – dalej jako "Skarżący" w związku z prowadzonym wobec niego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowaniem egzekucyjnym, wniósł zarzuty dotyczące tego postępowania.
Postanowieniem z dnia 6 maja 2019 r. Prezydent Miasta – wierzyciel egzekwowanego od Skarżącego obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości, uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.
Postanowieniem z dnia 5 września 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO"), działając na podstawie art. 17 § 1, art. 18, art. 33, art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438), po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego na wskazane postanowienie Prezydenta z dnia 6 maja 2019 r., utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W postanowieniu wskazano, że jest ono ostateczne i nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.
W dniu 9 października 2019 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie SKO z dnia 5 września 2019 r., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej odrzucenie, wskazując, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", na postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela odnośnie zarzutów, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo.
Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) - zwana dalej "ustawą nowelizującą", którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.
Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., nastąpiło to bowiem wraz z wniesieniem skargi, czyli 9 października 2019 r., tak więc zastosowanie do niego znajdzie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Zaskarżone w niniejszym przypadku postanowienie dotyczy właśnie stanowiska wierzyciela odnośnie zgłoszonego zarzutu, dlatego nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.
Z tego więc względu wniesiona skarga na to rozstrzygnięcie nie podlega kognicji Sądu, w związku z czym podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Zaznaczenia wymaga, że ograniczenie kognicji sądów administracyjnych, na mocy ustawy nowelizującej, w zakresie objętym art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. pozostaje bez wpływu na ochronę praw stron w postępowaniu egzekucyjnym, ponieważ nadal mają one możliwość zaskarżania rozstrzygnięć organów egzekucyjnych, dotyczących zgłoszonych zarzutów.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.