Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 listopada 2002r. nr [...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego z dnia 28 października 2002r. nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za maj, czerwiec i lipiec 2001 r.
Rozstrzygnięcie swoje organ odwoławczy oparł o następujące ustalenia i rozważania:
Urząd Skarbowy postanowieniem z dnia 28 października 2002r. odmówił zawieszenia postępowania podatkowego wszczętego z urzędu w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za maj, czerwiec i lipiec 2001 r. W uzasadnieniu postanowienia Urząd Skarbowy wskazał, że po przeprowadzeniu kontroli podatkowej za miesiąc kwiecień 2001 r., w dniu 14 lutego 2002r. wydał decyzję nr [...] określającą podatnikowi w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe w wysokości 35.491zł, zaległość podatkową w wysokości 35.491zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej w wysokości 9.190,70zł. Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie do Izby Skarbowej, która po rozpatrzeniu sprawy wydała w dniu 17 kwietnia 2002r. decyzję Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego. Decyzję Izby Skarbowej podatnik zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku.
Następnie organ pierwszej instancji wskazał, że z uwagi na fakt, iż w deklaracji VAT - 7 za kwiecień 2001 r. podatnik wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 36.009zł tzn. odmiennie niż określił to Urząd Skarbowy w decyzji nr [...] z dnia 14 lutego 2002r. to Urząd Skarbowy przeprowadził kontrolę podatkową w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za okres styczeń, luty i marzec 2001r. oraz maj, czerwiec i lipiec 2001r. W związku z przeprowadzoną kontrolą oraz decyzją w podatku VAT za kwiecień 2001r. Urząd Skarbowy wszczął postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za maj, czerwiec i lipiec 2001r. Pismem z dnia 27 września 2002r. organ pierwszej instancji wezwał do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wyznaczył jednocześnie trzydniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
Pełnomocnik strony po zapoznaniu w dniu 04 października 2002r. z zebranym materiałem dowodowym złożył na podstawie art. 201 § l pkt. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 póz. 926) w zb. z art. 40 ust. l i art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 póz. 368 ze zm.) wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za maj, czerwiec i lipiec 2001 r. do czasu rozpatrzenia sprawy zawisłej pod sygn. akt I SA/Gd 1074/02 przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Do wniosku dołączono postanowienie z dnia 16 lipca 2002r. wydane przez NSA sygn. akt I SA/Gd 1074/02 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 14 lutego 2002r. nr [...]. W stosunku do argumentów strony dotyczących braku wymagalności zobowiązania za miesiąc kwiecień skutkujących według niej brakiem podstaw do wykazywania skutków ekonomicznych tej decyzji w następnych okresach rozliczeniowych, organ pierwszej instancji wskazał na brzmienie art. 201 § l pkt. 2 ustawy Ordynacja podatkowa stwierdzając, iż bezspornym jest, że Naczelny Sąd Administracyjny- Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wstrzymał wykonanie decyzji Izby Skarbowej oraz decyzji Urzędu Skarbowego w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za kwiecień 200 lr., a wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd oznacza, iż następuje zawieszenie postępowania egzekucyjnego w przedmiocie spłat należności pieniężnej - w tym wypadku kwoty wynikającej z wydanej decyzji w podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2001 r. tj. do momentu wydania wyroku przez NSA.
W ocenie organu pierwszej instancji nietrafne jest stwierdzenie pełnomocnika, iż wszczęte postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za następne miesiące tj. maj, czerwiec i lipiec 2001 r. oznacza wykonanie decyzji będącej przedmiotem skargi wniesionej do NSA i wstrzymującej jej wykonanie.
Na powyższe postanowienie strona złożyła zażalenie zarzucając wydanemu postanowieniu rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 201 § l pkt. 2, art. 120, art. 122, art. 187 § l ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich niezastosowanie.
Zarzucając powyższe, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zawieszenie wszczętego z urzędu postępowania.
W uzasadnieniu zażalenia strona przedstawiła stan faktyczny sprawy, a następnie przytoczyła brzmienie art. 201 § l pkt. 2 ustawy Ordynacja podatkowa oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Strona wskazała również, że ustanowiona mocą przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej zasada prawdy obiektywnej zobowiązuje organy podatkowe do podejmowania w toku postępowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy objętej żądaniem strony postępowania. Według strony niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie postanowienia w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego /podatkowego/ i stanowi podstawę do uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonego postanowienia.
Ponadto strona wskazała, że podatek od towarów i usług jest podatkiem samoobliczalnym, składanym za okresy miesięczne. Jeżeli organ podatkowy kwestionuje istotne dane wykazane przez podatnika w deklaracji to może to uczynić tylko poprzez wydanie decyzji dotyczącej tego właśnie okresu rozliczeniowego, którego ta deklaracja dotyczy, i dopiero wyliczone w takiej decyzji ostatecznej i prawomocnej, prawidłowe kwoty może uwzględniać - o ile taka potrzeba zaistnieje - w decyzjach dotyczących rozliczenia następnych okresów rozliczeniowych. Dodatkowo strona wskazała, że pomimo odrębności rozliczenia podatku za poszczególne miesiące, rozliczenie za miesiąc poprzedni ma wpływ na rozliczenie miesiąca następnego.
Tym samym, dopiero w przypadku, gdy za ów poprzedni miesiąc wykazana zostanie mocą prawomocnej i ostatecznej decyzji administracyjnej kwota zobowiązania w wysokości odmiennej niż zadeklarowana, postępowanie dotyczące późniejszych okresów, rozliczeniowych uznać można za prowadzone w oparciu o rzeczywisty stan faktyczny i prawny.
Izba Skarbowa rozpatrując wniesione zażalenie zważyła, co następuje
Ustawodawca w Ordynacji podatkowej w art. 201 § l pkt 2 przewidział zawieszenie postępowania podatkowego, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. "Zagadnienie wstępne", jak wskazuje organ drugiej instancji jest to zagadnienie materialnoprawne, otwarte i samoistne, należące do właściwości innego organu lub sądu, zagadnienie, od rozstrzygnięcia którego zależy wynik sprawy głównej. W sytuacji przewidzianej w art. 201 § l pkt. 2 Ordynacji podatkowej wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego przez inny podmiot, niż ten, który prowadzi postępowanie.
Ustalenie czy wydanie decyzji przez Urząd Skarbowy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia przez Sąd, a więc kwestia czy mamy do czynienia z zagadnieniem wstępnym należy do organu podatkowego. Jeżeli związek taki nie występuje, zawieszenie postępowania podatkowego jest niedopuszczalne. Organ zawiesza postępowanie administracyjne wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie będzie możliwe.
W przedmiotowej sprawie strona swój wniosek o zawieszenie postępowania uzasadniła tym, że postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc maj, czerwiec i lipiec 2001r. jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2001r.
Ustosunkowując się do powyższego Izba Skarbowa stwierdziła, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja Izby Skarbowej Nr [...] z dnia 17 kwietnia 2002r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2001r., która wiąże zarówno stronę jak i organy podatkowe. W ocenie Izby Skarbowej okoliczność zaskarżenia decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowi zagadnienia wstępnego. Przepis art. 128 Ordynacji podatkowej zawiera zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, a wskazana powyżej decyzja Izby Skarbowej wydana w wyniku wniesienia odwołania jako wyczerpująca tok instancji ma przymiot decyzji ostatecznej
Decyzje ostateczne obowiązują tak długo dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione. Ewentualne uchylenie lub zmiana ostatecznej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny w przypadku zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 240 § l pkt 7 Ordynacji podatkowej uzasadnia wznowienie postępowania. Zdaniem Izby Skarbowej także podniesiony w zażaleniu fakt, że wykonanie przedmiotowej decyzji Izby Skarbowej jak również poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2001r. zostało wstrzymane postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2002r. nie stanowi okoliczności dającej podstawę do zawieszenia postępowania wszczętego w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc maj, czerwiec i lipiec 2001r. Według organu drugiej instancji podkreślić należy, że postanowienie Sądu ani nie zmienia ani nie uchyla zaskarżonej decyzji.
Argument strony o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej do NSA decyzji nie zmienia faktu, iż przedmiotowa decyzja Izby Skarbowej jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Postępowanie podatkowe w zakresie rozliczenia podatku VAT za maj, czerwiec i lipiec 200 Ir. może toczyć się równolegle do postępowania sądowego mającego na celu ocenę zgodności z prawem decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku VAT za kwiecień 200 Ir. Wbrew zarzutom strony rozstrzygnięcie sprawy podatkowej za miesiące maj - lipiec 2001r. nie jest uwarunkowane uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej w drodze orzeczenia przez inny organ lub sąd. Należące do kognicji Sądu rozstrzygnięcie w sprawie objętej skargą za miesiąc kwiecień 2001r. nie pozostaje bowiem w takim związku z postępowaniem podatkowym za miesiące maj - lipiec 2001r., iż bez jego rozstrzygnięcia nie jest możliwe rozstrzygniecie sprawy podatkowej. Ordynacja podatkowa przewiduje możliwość wznowienia postępowania, gdyby się okazało, że rozstrzygnięcie sprawy za miesiąc maj, czerwiec i lipiec 2001r nastąpiło na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (art. 240 § l pkt. 7 Ordynacji podatkowej).
Izba Skarbowa zgodziła się natomiast ze stroną, że podatnik podatku od towarów i usług dokonuje samoobliczenia podatku VAT na podstawie i z tytułu miesięcznego podatkowego stanu faktycznego, którego elementy pozostają ze sobą w związkach gospodarczych i prawnych. Organ podatkowy bada deklarację podatkową złożoną za okres miesięczny. Organ odwoławczy zgodził się również z twierdzeniem strony, że pomimo odrębności rozliczenia podatku za poszczególne miesiące, rozliczenie za miesiąc poprzedni ma wpływ na rozliczenie miesiąca następnego. Izbą Skarbowa nie podważyła także stwierdzenia, że w przypadku gdy za poprzedni miesiąc wykazana zostanie mocą ostatecznej decyzji administracyjnej kwota zobowiązania w wysokości odmiennej od deklarowanej przez podatnika, to postępowanie dotyczące późniejszych okresów rozliczeniowych w takiej sytuacji jest prowadzone w oparciu o rzeczywisty stan prawny i faktyczny.
W sprawie objętej zażaleniem strony sytuacja taka występuje. Jak wskazano powyżej za miesiąc kwiecień 2001r. wykazana została mocą ostatecznej decyzji administracyjnej kwota zobowiązania w wysokości odmiennej od deklarowanej przez podatnika. Zatem prowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie dotyczące późniejszych okresów rozliczeniowych w takiej sytuacji jest prowadzone w oparciu o rzeczywisty stan prawny i faktyczny. W tej sytuacji postanowienie Urzędu Skarbowego odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące maj, czerwiec i lipiec 2001r. należało uznać za prawidłowe. Tym samym Izba Skarbowa nie dopatrzyła się naruszenia art. 201 § l pkt. 2 Ordynacji podatkowej.
Zarzut strony dotyczący naruszenia art. 120, 122 i 187 § l Ordynacji podatkowej w ocenie Izby Skarbowej jest niezasadny. W przedmiotowej sprawie działania organu pierwszej instancji znajdują umocowanie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, które to przepisy Urząd Skarbowy powołał w podstawie prawnej postanowienia i w jego uzasadnieniu. Również przepisy art. 122, art. 187 § l Ordynacji podatkowej w ocenie Izby Skarbowej nie zostały naruszone. Strona zarzucając naruszenie tych przepisów podniosła, iż nie wyjaśniono wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, przy czym nie wskazuje, jakie okoliczności istotne w sprawie nie zostały wyjaśnione.
Ponadto podniosła, że postanowienie nie zostało właściwie uzasadnione. Odpowiadając na powyższe Izba Skarbowa zauważyła, że zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy, jakie wymagane są przepisem art. 217 Ordynacji podatkowej. Organ pierwszej instancji odniósł się do wszystkich wniosków strony, stąd w ocenie Izby Skarbowej zarzut zażalenia dotyczący naruszenia art. 120, art. 122 i art. 187 § l Ordynacji podatkowej nie znalazł uzasadnienia. Izba Skarbowa utrzymała w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W skardze wniesionej do Sądu skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Urzędu Skarbowego, zarzucając naruszenie przepisów o postępowaniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. - art. 201 § l pkt. 2, oraz art. 120, art. 121 § l, art. 122, art. 123 § l, art. 187, art. 192 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich niezastosowanie
W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w świetle treści przepisu art. 210 § l Ordynacji podatkowej, na organie podatkowym ciąży obowiązek ustalenia związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem rozpoznawanej sprawy administracyjnej /podatkowej/ a zagadnieniem wstępnym, z którego nie wywiązały się organy obu instancji.
Według strony niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie postanowienia w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego /podatkowego/ i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd zaskarżonego postanowienia.
W ocenie strony, skoro Urząd Skarbowy decyzją z 14 lutego 2002r. określił jej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2001 r. w kwocie odmiennej niż zadeklarowana oraz zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę, które to orzeczenie zostało utrzymane w mocy decyzją Izby Skarbowej z 17 kwietnia 2002r., to do czasu prawomocnego zakończenia postępowania ze skargi strony na w/w decyzję, postępowanie w sprawie rozliczenia podatku VAT za maj, czerwiec i lipiec 2001 r. winno być zawieszone, albowiem rozstrzygnięcie słuszności orzeczenia organów podatkowych, co do kwietnia 200 Ir. jest zagadnieniem wstępnym dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczących następnych miesięcy. Strona wskazała, że podatek od towarów i usług jest podatkiem samoobliczalnym, składanym za okresy miesięczne. Jeżeli organ podatkowy kwestionuje istotne dane wykazane przez podatnika w deklaracji to może to uczynić tylko poprzez wydanie decyzji dotyczącej tego właśnie okresu rozliczeniowego, którego ta deklaracja dotyczy, i dopiero wyliczone w takiej decyzji ostatecznej i prawomocnej, prawidłowe kwoty może uwzględniać - o ile taka potrzeba zaistnieje - w decyzjach dotyczących rozliczenia następnych okresów rozliczeniowych.
Skarżący podniósł też, że pomimo odrębności rozliczenia podatku za poszczególne miesiące, rozliczenie za miesiąc poprzedni ma wpływ na rozliczenie miesiąca następnego. Tym samym, dopiero w przypadku, gdy za ów poprzedni miesią; wykazana zostanie mocą prawomocnej i ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej zgodnie z obowiązującymi przepisami - kwota zobowiązania w wysokości odmiennej niż zadeklarowana przez podatnika, postępowanie dotyczące późniejszych okresów rozliczeniowy di uznać można za prowadzone w oparciu o rzeczywisty stan prawny i faktyczny.
Jednocześnie strona wskazała, że postanowieniem z dnia 16 lipca 2002r. sygn. akt I SA/Gd 1074/02 Naczelny Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie decyzji Izby Skarbowej z dnia 17 kwietnia 2002r. Nr [...] jak też utrzymanej jej mocą w obrocie prawnym decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 14 lutego 2002r. Nr [...], co dodatkowo przemawia za zasadnością skargi.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, opierając się na dotychczasowej argumentacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie i poprzedzające je orzeczenie nie naruszają prawa. Organy podatkowe poczyniły prawidłowe ustalenia natury faktycznej i prawnej i wyciągnęły z nich słuszne wnioski, które Sąd podzielił.
Przedmiot sporu sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy zachodziły przesłanki do uwzględnienia wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania na podst. art. 201 § l pkt. 2 Ordynacji podatkowej oraz czy organy podatkowe dopuściły się zarzucanych im naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
Jak wynika z powyższego przepisu, organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Należało więc przesądzić, czy powoływane przez skarżącego postępowanie, dotyczące wysokości zobowiązania podatkowego za kwiecień 2001 r., ma charakter zagadnienia wstępnego w rozumieniu w/w przepisu, jak wywodził skarżący, czy też nie ma takiego charakteru, jak uznały to organy. W ocenie Sądu należało przychylić się do zaprezentowanego w tej materii stanowiska organów podatkowych. Wbrew stanowisku strony, decydującym kryterium o zakwalifikowaniu danego problemu jako zagadnienia wstępnego, nie jest jego powiązanie, czy też pozostawanie we wzajemnym związku z inną sprawą podatkową, na rozstrzygnięcia której, ostateczne jego rozwiązanie (poprzez wyczerpanie wszystkich środków odwoławczych, łącznie z drogą sądową) miałoby on wpływ, lecz kryterium tym jest brak uprawnienia do rozstrzygnięcia przez organ podatkowy w ramach prowadzonej przez niego sprawy takiego problemu, bez którego rozwiązania nie byłoby możliwe merytoryczne w niej orzeczenie.
Jeżeli zatem przed tym samym organem podatkowym prowadzone są sprawy podatkowe pozostające w związku, nie może to stanowić podstawy do zawieszenia jednego z postępowań, bo naruszałoby to analizowany przepis. Skoro więc w prowadzonym przez organ podatkowy postępowaniu w sprawie rozliczenia podatku VAT za maj, czerwiec i lipiec 2001 r., organ ten jest uprawniony do poczynienia samodzielnych ustaleń, co w przedmiotowej sprawie zachodzi, to niedopuszczalnym byłoby zawieszenie postępowania z przyczyn podnoszonych przez skarżącego.
Dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma żadnego znaczenia okoliczność, czy nastąpiło wstrzymanie wykonania w/w decyzji Izby Skarbowej z dnia 17 kwietnia 2002r., jak też w/w decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 14 lutego 2002r., albowiem przesłanki wstrzymania wykonania decyzji (niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków) są całkowicie odmienne od przesłanek przepisu art. 201 § l pkt. 2 Ordynacji podatkowej.
Co się tyczy wysuwanych przez skarżącego zarzutów naruszeń przepisów postępowania, to również należało uznać je za niezasadne.
Przywołany przez skarżącego art. 120 Ordynacji podatkowej zawiera zasadę praworządności, w myśl której organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z tą zasadą organ podatkowy nie może podjąć jakichkolwiek czynności w postępowaniu podatkowym, jeżeli do tych czynności nie uprawniają go konkretne przepisy prawa. Przepisami tymi mogą być wyłącznie przepisy prawa powszechnie obowiązującego. W świetle art. 87 Konstytucji przepisami tymi są przepisy zawarte w Konstytucji, ustawach, ratyfikowanych umowach międzynarodowych oraz rozporządzeniach, a ponadto w aktach prawa miejscowego. Należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie, działania organów podatkowych znalazły umocowanie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, które to przepisy zostały powołane w podstawie prawnej postanowienia oraz w jego uzasadnieniu.
Nie są również zasadne zarzuty skarżącego dotyczące przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów w trakcie postępowania. Według art. 122 Ordynacji podatkowej organy podatkowe w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W myśl zaś art. 187 § l Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu organ podatkowy prowadził postępowanie wnikliwie, dokładnie i przejrzyście gromadził materiał dowodowy w sprawie, natomiast zgromadzone dowody ocenił według własnego przekonania stosownie do zasad logicznego rozumowania. Sąd nie dostrzega, aby postępowanie prowadzone przez organ podatkowy mogło skutkować stwierdzeniem dokonania dowolnej, "samowolnej", a nie swobodnej oceny dowodów.
Również zarzucenie naruszenia art. 123 § l Ordynacji podatkowej nie jest zasadne. W myśl tego artykułu organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ pierwszej instancji pismem z dnia 27 września 2002r. prawidłowo wezwał skarżącego do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wyznaczył trzydniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi na pismo pełnomocnik skarżącego złożył jedynie wniosek o zawieszenie postępowania nie ustosunkowując się do zebranego materiału.
W świetle powyższego zarzuty zawarte w skardze należało uznać za bezzasadne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 póz. 1271) orzeczono jak w sentencji wyroku.