Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 1 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA/Gd 300/03

Uzasadnienie

Uzasadnienie

Urząd Skarbowy decyzją z dnia 30 listopada 1999 r., Nr [...] określił skarżącemu L. E. wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego za 1998 rok w kwocie 2.313,10 zł, wysokość zaległości podatkowej w kwocie l.365,90 zł oraz należne odsetki od dnia 01.02.1999 r. do dnia wydania decyzji w kwocie 387,70 zł z tytułu sprzedaży artykułów spożywczych i przemysłowych, prasy oraz biletów komunikacji miejskiej – opodatkowanych różnymi stawkami zryczałtowanego podatku dochodowego. Decyzja ta została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 9 grudnia 1999 r. (str. 80 akt postępowania).

Ponieważ strona nie skorzystała z przysługującego – na podstawie art. 220 i art. 223 Ordynacji podatkowej – prawa do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji, decyzja z dnia 30 listopada 1999 r., stała się decyzją ostateczną.

Wnioskiem z dnia 13 sierpnia 2002 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił do Urzędu Skarbowego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 30 listopada 1999 r.

Postanowieniem z dnia 10 września 2002 r. Urząd Skarbowy wznowił postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z dnia 8 listopada 2002 r., Nr [...] odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji Urzędu, gdyż stwierdził brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

Od decyzji tej pełnomocnik skarżącego złożył odwołanie. Izba Skarbowa decyzją z dnia 31 stycznia 2003 r., Nr [...] utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 5 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).

Od decyzji tej pełnomocnik skarżącego wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej:

1. 1. naruszenie prawa, które dają podstawę do wznowienia postępowania,
2. 2. inne naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy,
3. 3. naruszenia prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że Izba Skarbowa przed wydaniem decyzji ostatecznej z dnia 31 stycznia 2003 r., Nr [...] nie wyznaczyła stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, naruszając tym samym art. 200 Ordynacji podatkowej w związku z art. 23 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169, poz. 1387).

Wywodząc dalej pełnomocnik skarżącego stwierdził, że z treści art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej wynika obowiązek organu podatkowego do wyznaczenia podatnikowi trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów. Zdaniem autora skargi przepis ten stanowi konkretyzację obowiązku nałożonego na organy podatkowe art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, a dot. zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Brak wykonania tego obowiązku przez organ podatkowy stanowi naruszenie prawa, które mogło – zdaniem skarżącego – mieć wpływ na wynik postępowania.

W prowadzonym nadzwyczajnym postępowaniu, wszczętym postanowieniem o wznowieniu postępowania z dnia 10 września 2002 r., Nr [...], organ podatkowy nie zbierał nowych dowodów, a jedynie przyjął i rozpatrzył materiał dowodowy dostarczony przez skarżącego, jednak nie są to okoliczności, z powodu których można odmówić skarżącemu prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i zupełności postępowania dowodowego.

Przytaczając wyrok NSA z dnia 19.05.1999 r., sygn. akt I SA/Łd 2137/98, ONSA 2000/2/83 pełnomocnik skarżącego stwierdził, że zgodnie z linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikający z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek wyznaczenia stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego spoczywa również na organie odwoławczym.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł również, iż wydając decyzję z dnia 31 stycznia 2003 r., Izba Skarbowa naruszyła przepis art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 30 listopada 1999 r.,

Nr [...]wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania wynikająca z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nie znanych organowi, który wydał decyzję. Jako przesłankę do wznowienia postępowania podatkowego pełnomocnik skarżącego wskazał wadliwe prowadzenie w 1998 roku przez skarżącego L. E. ewidencji przychodów, które spowodowało wykazanie zawyżonej wysokości przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Zdaniem autora skargi uchylenie decyzji dotychczasowej przez Izbę Skarbową było możliwe, gdyż od dnia doręczenia decyzji dotychczasowej upłynęło 5 lat, a ponadto nie upłynął termin przedawnienia wynikający z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z tym możliwe jest nadal wydanie nowej decyzji w sprawie (art. 245 § 2 Ordynacji podatkowej).

Pełnomocnik skarżącego podniósł również, że Izba Skarbowa naruszyła w decyzji z dnia 31 stycznia 2003 r., wynikającą z art. 124 Ordynacji podatkowej zasadę przekonywania, zgodnie z którą organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Ponieważ Urząd Skarbowy nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, to w tej sytuacji nie mógł zawrzeć w decyzji uzasadnienia odpowiadającego wymaganiom stawianym przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W ocenie pełnomocnika skarżącego uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera błędną ocenę nowych okoliczności faktycznych przytoczonych w żądaniu wznowienia postępowania. Naruszenie podstawowej zasady postępowania podatkowego tj. zasady przekonywania – art. 124 Ordynacji podatkowej – skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik, sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska odniesiono się do następujących kwestii:

zgodnie z treścią art. 200 § 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2002 r.) przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie trzydniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Nie ulega wątpliwości, że obowiązek wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego spoczywa również na organie podatkowym II instancji, tj. na Izbie Skarbowej. Zgodnie bowiem z treścią art. 235 O.p. w sprawach nie uregulowanych w art. 220-234, w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają zastosowanie odpowiednie przepisy przed organami pierwszej instancji, w tym m.in. przepisy zawarte w art. 120-200. Takie stanowisko koresponduje z treścią art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej nakładającego na organy podatkowe obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a więc również w postępowaniu przed organem ej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że z ej strony postępowanie przed Izbą Skarbową, jako organem II instancji, często sprowadza się jedynie do analizy prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszoinstancyjnego w oparciu o dowody zebrane wyłącznie przez ten organ, bez konieczności przeprowadzania przez Izbę Skarbową uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej.

W takim przypadku zaniechanie przez organ odwoławczy dopełnienia procedury wynikającej z art. 200 Ordynacji podatkowej, w zasadzie pozostaje bez wpływu na wynik postępowania (por. wyrok NSA z dnia 22.01.2002 r., sygn. akt III SA 2160/00), a taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. W sprawie skarżącego po wniesieniu odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 08.11.2002 r., nie podjęto żadnych czynności zmierzających do uzupełnienia materiału dowodowego. Zatem akta podatkowe, dot. wznowionego na wniosek strony – w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej – postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Nr [...] z dnia 30.11.1999 r., określającą zaległość podatkową z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 1998 rok składają się – jak podkreślił to skarżący – wyłącznie z materiałów przedstawionych przez stronę. Zdaniem organu odwoławczego jakkolwiek zarzuty skargi dot. naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej są uzasadnione, gdyż w istocie przed wydaniem zaskarżonej decyzji w trybie odwoławczym nie wyznaczono stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zebranego w sprawie, to jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

Izba Skarbowa nie podzieliła natomiast twierdzenia pełnomocnika skarżącego, że naruszono przepis art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 30 listopada 1999 r. wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania wynikająca z przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydal decyzję.

Te nowe okoliczności i nowe dowody, o których mowa w powołanym przepisie, to zdaniem autora skargi, wadliwość prowadzonej w 1998 roku przez p. L. E. ewidencji przychodów, której przejawem było ewidencjonowanie przychodów z tyt. sprzedaży prasy i biletów w kwotach brutto (wraz z rabatami), oraz ich podwójne opodatkowanie (wg dwóch różnych stawek), co w konsekwencji spowodowało wykazanie zawyżonej wysokości przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W tej sytuacji łączny przychód z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego powinien wynosić 78.690,00 zł, a nie jak wynika to z ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego 91.658,82 zł.

Organ odwoławczy przywołał art. 240 § 1 pkt 5 O.p.: wznowienie postępowania może mieć miejsce wówczas gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten wymaga jednak – jak wyjaśniono to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – aby:

1. • po pierwsze: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy były nowe. Będą to więc zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę,
2. • po drugie: nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą być istotne dla sprawy, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych,
3. • po trzecie: nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały już w dniu wydania decyzji ostatecznej. Jeżeli więc okoliczności faktyczne lub dowody powstały po dniu wydania decyzji ostatecznej nie mogą być podstawą do wznowienia postępowania, nawet gdy są istotne dla sprawy,
4. • po czwarte: nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydal decyzję.

Treść art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wskazuje, że do wznowienia postępowania na tej podstawie może dojść jedynie wówczas, gdy wszystkie w/w wymienione warunki zostaną spełnione łącznie.

Nie spełnienie choćby jednego z tych warunków powoduje, iż ujawniona okoliczność lub dowód nie będą stanowiły przesłanki do wznowienia postępowania. Tymczasem fakt wadliwego prowadzenia przez skarżącego ewidencji przychodów w 1998 roku nie stanowi nowej okoliczności w sprawie, albowiem ujawniony został podczas kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu w dniach 6, 7, 10.09.1999 r. i 20.09.1999 r., z której został sporządzony protokół, zawierający szczegółowy opis stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie sposobu prowadzenia przez skarżącego ewidencji przychodów. W toku kontroli, Urząd Skarbowy – zgodnie ze stanem faktycznym oraz obowiązującymi w tym zakresie przepisami podatkowymi – ustalił skarżącemu przychód z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej w 1998 roku w łącznej wysokości 91.658,82 zł na podstawie dokumentów źródłowych, w tym m.in. ewidencji przychodów, rachunków uproszczonych oraz oświadczenia skarżącego z dnia 7 września 1999 r. do protokołu kontroli.

Decyzją z dnia 30 listopada 1999 r., Urząd określił wysokość należnego za 1998 rok ryczałtu w kwocie 2.313,10 zł oraz wysokość zaległości podatkowej w kwocie 1.365.90 zł, zaś skarżący nie złożył odwołania.

W ocenie Izby Skarbowej nieuzasadnione są również argumenty skarżącego dot. możliwości uchylenia przez Izbę Skarbową decyzji dotychczasowej i wydanie nowej decyzji w sprawie na podstawie art. 245 § 2 Ordynacji podatkowej z uwagi na fakt, iż od dnia doręczenia decyzji dotychczasowej nie upłynęło 5 lat oraz nie upłynął termin przedawnienia zakreślony przepisem prawnym zawartym w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Regulacja prawna zawarta w art. 245 ustawy Ordynacja podatkowa zawiera kompletny, enumeratywny katalog kompetencji decyzyjnych, jakie służą organowi przeprowadzającemu wznowione postępowanie.

Zgodnie z treścią § 1 tego przepisu organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której:

1. 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie, art. 240 § 1 albo
2. 2) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli od dnia doręczenia tej decyzji upłynęło 3 lat, albo
3. 3) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli wskutek wznowienia postępowania mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, albo
4. 4) uchyla w całości lub w czyści decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie przesłanek przewidzianych w art. 240 § 1, i w tym zakresie, orzeka co do istoty sprawy.

Natomiast na podstawie art. 245 § 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy odmówi uchylenia decyzji w całości lub w części również wówczas, gdy nie mógłby wydać nowej decyzji z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub w art. 70.

Systematyka powołanego przepisu, a także wcześniejszych przepisów dot. postępowania wznowieniowego wskazuje jednoznacznie, że na organach podatkowych rozpatrujących sprawę w tym trybie, przede wszystkim ciąży obowiązek badania czy wystąpiły w niej przesłanki wymienione w art. 240 § 1. W przypadku braku ich wystąpienia, niezależnie od pozostałych okoliczności – w tym również upływu (czy też nie) terminów powołanych w skardze, a wymienionych również w art. 245 § 1 pkt 2 i art. 245 § 2 – organ podatkowy wydaje decyzję na podstawie art. 245 § 1 pkt 1, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej. Dopiero w sytuacji, gdy w toku postępowania wznowieniowego zostanie wykazane, że zaistniała jedna z przesłanek powołanych w art. 240 § 1, organ podatkowy bada pozostałe okoliczności mające wpływ na sposób rozstrzygnięcia – w tym również upływ wskazanych powyżej terminów. Tymczasem, jak wyżej wykazano, w przedmiotowej sprawie możliwość uchylenia decyzji ostatecznej została wyłączona z uwagi na brak przesłanek z art. 240 § 1 O. p. Oznacza to, że zarówno 5 letni termin liczony od dnia doręczenia decyzji ostatecznej będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego, jak i termin wynikający z art. 70 – dot. przedawnienia zobowiązania pozostają bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia w sprawie.

Izba Skarbowa nie podzieliła również zarzutu naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisów art. 210 § 4 oraz zasady przekonywania wynikającej z art. 124 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego, mając na uwadze m.in. zasady tego postępowania podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy – co zostało odzwierciedlone zarówno w decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 08.11.2002 r., Nr [...] jak i decyzji Izby Skarbowej z dnia 31.01.2003 r.,

Nr [...]. Również uzasadnienia prawne i faktyczne tych decyzji – w ocenie Izby Skarbowej– zawierają, stosownie do treści art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej tak podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa jak i odniesienie stanu prawnego do stwierdzonego stanu faktycznego sprawy. W tej sytuacji zawarte w skardze zarzuty dot. w/w przepisów są bezzasadne.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02, poz. 1270).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie.

W myśl art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej podstawą wznowienia postępowania jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji. Pod pojęciem dowodu należy rozumieć środek dowodowy, a więc pozwalający na przekonanie się o istnieniu lub nieistnieniu oznaczonych faktów mających znaczenie prawne. Przez nowy dowód istotny dla sprawy należy rozumieć taki dowód, który mógł mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

W związku z tym stwierdzić należy, że odmienne wyliczenie przez podatnika kwoty podatku w oparciu o ten sam materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a stanowiący podstawę do wydania decyzji wymiarowej przez organ podatkowy, nie stanowi nowego dowodu. Kwestie związane z prawidłowością wyliczenia kwoty podatku mogły być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, a nie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie prowadzone w trybie art. 240 Ordynacji podatkowej.

Nawet gdyby okazało się, iż przedstawione przez pełnomocnika skarżącego wyliczenie kwoty podatku jest prawidłowe, to wzruszenie ostatecznej decyzji wymiarowej w trybie wznowienia postępowania byłoby niedopuszczalne, bowiem taka okoliczność nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (wyrok WSA z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie III SA 2696/02; LEX nr 149571).

Chybiony jest również zarzut naruszenia dyspozycji art. 200 Ordynacji podatkowej. Przywołać należy uchwałę NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., FPS 6/04, w której postawiono tezę, iż niezastosowanie w danej sprawie trybu art. 200 § 1 O.p. nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że zaistniała podstawa wznowienia postępowania, wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 O.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 125 § 1 pkt 1c O.p., jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tej sprawie Sąd nie stwierdza, by naruszenie ww. przepisu miało istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy wobec ustalonego stanu faktycznego i jednorodnego zastosowania przepisów prawa materialnego obu instancji organów podatkowych. Ponadto wskazać należy, że nie naruszono zasad postępowania podatkowego bowiem nie zniweczono staranności strony w dążeniu do ochrony prawnej swych interesów w stopniu, który uzasadniałby – z tej przyczyny – na wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obiegu prawnego – pełnomocnik skarżącego złożył obszerne pisemne ustosunkowanie się do ustaleń protokołu z dnia 14.10.2002 r. (analizą materiału zebranego w sprawie przeprowadzonego postępowania co do przesłanek wznowienia postępowania).

Sąd nie podziela również pozostałych zarzutów naruszenia, wskazanych w skardze, przepisów Ordynacji podatkowej.

Sąd nie stwierdza również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ani też innego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1b i c u.p.s.a.).

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.

Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02, poz. 1270) skargę oddalił.

AR