Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 maja 2016 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznano skarżącemu J. S. prawo pomocy w niniejszej sprawie przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Pomorska Izba Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu adwokat A. G. Pełnomocnik z urzędu wykonała fotografie z akt sprawy. Następnie w dniu 19 lipca 2016 r. wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lipca 2016 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w którym zawarła wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu zażaleniowym, jednocześnie oświadczając, iż koszty te nie zostały zapłacone ani w całości ani w części.
Postanowieniem z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt II FZ 547/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, wskazując w uzasadnieniu, że zażalenie zasługiwało na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w nim podniesione.
Postanowieniem z dnia 7 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 16 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniosła o zawieszenie postępowania, przeprowadzenie dowodów z dokumentów oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu, oświadczając jednocześnie, iż koszty te nie zostały zapłacone ani w całości ani w części.
Kolejne pismo procesowe z dnia 20 grudnia 2016 r. również zawierało wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku stawił się radca prawny J. P., działający z upoważnienia adwokat A. G., który podtrzymał wnioski zawarte w skardze oraz złożonych pismach procesowych. Jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 28 grudnia 2016 r., Sąd postanowił oddalić wniosek o zawieszenie postepowania, dopuścić dowód z dokumentów dołączonych do pisma skarżącego z dnia 16 i 20 grudnia 2016 r. oraz oddalić wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów opisanych w punkcie 3 lit. b pisma z 16 grudnia 2016 r.
Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę.
Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony w niniejszej sprawie pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje w niniejszej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801, dalej jako rozporządzenie) z uwagi na przepis intertemporalny zawarty w § 22 aktualnie obowiązującego rozporządzenia o tym samym tytule Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 poz. 1714), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja organu podatkowego orzekająca o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki.
W konsekwencji do wysokości należnego pełnomocnik wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu w pierwszej instancji zastosowanie będzie miała opłata maksymalna określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 480 zł, zaś do wysokości wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu zażaleniowym przed sądem II instancji – opłata maksymalna określona w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia w kwocie 240 zł.
W świetle przepisów § 4 od ust. 1 do ust. 3 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy (ust. 1). Ustalenie zaś opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności m.in. czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie (ust. 2). Ustaloną opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (ust. 3).
Mając na uwadze treść cyt. przepisów rozporządzenia, referendarz sądowy postanowił przyznać pełnomocnik tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu łączną kwotę 442,80 zł brutto, na którą składają się: wynagrodzenie w wysokości 295,20 zł za zastępstwo prawne przed sądem I instancji (tj. opłata w wysokości 240 zł powiększona o kwotę 55,20 zł podatku od towarów i usług) oraz wynagrodzenie za zastępstwo prawne przed sądem II instancji w postępowaniu zażaleniowym w wysokości 147,60 zł (tj. opłata w wysokości 120 zł powiększona o kwotę 27,60 zł podatku od towarów i usług).
W ocenie referendarza sądowego za przyznaniem wynagrodzenia w kwocie wyższej nie przemawia ani charakter sprawy (stopień jej zawiłości, jak również obszerność i stopień skomplikowania dokumentów stanowiących materiał dowodowy) ani też nakład pracy pełnomocnika, czy też jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Zdaniem orzekającego aktywność pełnomocnika w niniejszej sprawie nie przekraczała granic zwykłej staranności.
Biorąc pod uwagę powyższe, referendarz sądowy uznał, że przyznana kwota jest adekwatna do udziału pełnomocnika w postępowaniu.
Z tych względów referendarz sądowy orzekł jak w sentencji postanowienia.