Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 9 grudnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez B. H. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 20 sierpnia 2014 r. określającej zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2008 r. do grudnia 2010 r., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i określił kwotę zobowiązania podatkowego za: grudzień 2008 r. w wysokości 6072 zł, za kwiecień 2009 r. w wysokości 106 zł, za wrzesień 2009 r. w wysokości 88 zł, za październik 2009 r. w wysokości 119 zł, za listopad 2009 r. w wysokości 212 zł, za grudzień 2009 r. w wysokości 2392 zł, za styczeń 2010 r. w wysokości 4052 zł, za maj 2010 r. w wysokości 708 zł, za czerwiec 2010 r. w wysokości 734 zł, za wrzesień 2010 r. w wysokości 15 zł, za listopad 2010 r. w wysokości 1806 zł, za grudzień 2010 r. w wysokości 2090 zł oraz określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za: styczeń 2009 r. w wysokości 106 zł, luty 2009 r. w wysokości 212 zł, marzec 2009 r. w wysokości 300 zł, maj 2009 r. w wysokości 88 zł, czerwiec 2009 r. w wysokości 88 zł, lipiec 2009 r. w wysokości 264 zł, sierpień 2009 r. w wysokości 352 zł, luty 2010 r. w wysokości 1463 zł, marzec 2010 r. w wysokości 139 zł, kwiecień 2010 r. w wysokości 139 zł, sierpień 2010 r. w wysokości 110 zł, październik 2010 r. w wysokości 20 zł.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej (dalej: Dyrektor Izby Skarbowej lub organ odwoławczy) wskazał, że B. H. w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną pod nazwą [...]w zakresie sprzedaży samochodów używanych, złożyła deklaracje VAT-7 za miesiące od grudnia 2008 r. do grudnia 2010 r., w których przedstawiła rozliczenie podatku od towarów i usług. Postępowanie kontrolne przeprowadzone na podstawie postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego oraz upoważnienia do przeprowadzenia postępowania kontrolnego z dnia 18 marca 2013 r. wykazało, że rozliczenie dokonane przez podatniczkę nie było prawidłowe. Organ odwoławczy wyjaśnił, że istotę sporu stanowi zakwestionowanie prawidłowości dokonanego przez podatniczkę obniżenia za miesiące od grudnia 2008 r. do maja 2009 r. i od lipca 2009 r. do grudnia 2010 r. podatku należnego o podatek naliczony w zakresie nieudokumentowanym oryginałami faktur lub ich duplikatami.
Poza sporem są ustalenia dotyczące podatku naliczonego i należnego w zakresie transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w czerwcu i grudniu 2009 r. jak i przyjęcie wartości sprzedaży wg stawki 22% oraz podatku należnego w wysokościach wykazanych w deklaracjach podatkowych VAT-7 wobec zgodności z kwotami wykazanymi w ewidencjach sprzedaży prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług uzyskanych w formie elektronicznej od A sp. z o.o. oraz B sp. z o.o.
Odnosząc się do kwestii spornej organ odwoławczy zacytował treść zastosowanych przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zmianami) - zwanej dalej "ustawą VAT", art. 178 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady UE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L. 347/1), zwanej dalej Dyrektywą, § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 212, poz. 1337 ze zm.) – zwanego dalej "rozporządzeniem". Z przywołanych przepisów wynika, że realizacja prawa do obniżenia podatku należnego o określoną kwotę związana jest z posiadaniem przez podatnika oryginałów faktur lub ich duplikatów.
W prawie podatkowym potrzeba należytego dokumentowania dokonanych czynności odzwierciedlających rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych zgodnie z określonymi przepisami jest warunkiem koniecznym do tego, by podatnik z takiego faktu mógł wyprowadzić dla siebie wynikające z przepisów uprawnienia. Organ wskazał na treść art. 109 ust. 3 ustawy VAT, który nakłada na podatnika obowiązek prawidłowego prowadzenia ewidencji, zawierającej między innymi kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz art. 99 ust. 1 oraz art. 103 ustawy VAT, zobowiązujących podatników do samoobliczania oraz rozliczania podatku w prawidłowej wysokości.
Organ odwoławczy stwierdził, że jak wynika z akt sprawy, w zakresie dokonanego w rozliczeniu podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2008r. do maja 2009r. oraz od lipca 2009 r. do grudnia 2010 r. obniżenia podatku należnego, podatniczka nie udokumentowała oryginałami faktur zakupu lub ich duplikatami całości kwot podatku naliczonego wykazanych w złożonych deklaracjach VAT-7, a wynikających z faktur wskazujących jako wystawców: C s.c., T.W., [...] D.S., [...] W.D., [...] R.P., [...] J.H., [...] L.P., D sp. z o.o., [...] M.C., [...] M.M., B sp. z o.o., A sp. z o.o. (szczegółowa lista faktur wymieniona została na str. 18-20 zaskarżonej decyzji).
Podatniczka w toku postępowania kilkakrotnie zmieniała swoje twierdzenia co do miejsca znajdowania się dokumentacji źródłowej, żadne z tych twierdzeń jednak nie okazało się prawdziwe. Także organ kontroli skarbowej nie zdołał we własnym zakresie ustalić miejsca znajdowania się tej dokumentacji. Dokumenty te nie zostały zabezpieczone ani przez funkcjonariuszy CBŚ KGP w ramach śledztwa sygn. akt [...], ani przez Urząd Kontroli Skarbowej, ani przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., ani przez Urząd Celny. Dokumenty te nie znajdowały się także w posiadaniu podmiotów, które prowadziły księgowość podatniczki, tj. A sp. z o.o. ani B sp. z o.o.. Z zeznań pracowników obu ww. spółek wynika, że dokumenty źródłowe firmy [...] B. H. zostały przekazane J.H. po zakończeniu współpracy.
Podczas trwającego postępowania kontrolnego strona nie przedłożyła faktur VAT oraz nie odtworzyła ich w postaci duplikatów, nie dokładając jednocześnie żadnych starań, aby pozyskać dokumenty źródłowe. Wyjaśnienia strony, że nie mogła przedstawić organowi przedmiotowych dokumentów, gdyż nie posiada informacji na temat wytworzonej w tym czasie dokumentacji, nie zostały uwzględnione. Bez znaczenia jest okoliczność świadomej rezygnacji podatniczki z uczestniczenia w prowadzeniu i sporządzaniu dokumentacji księgowej dotyczącej jej firmy. Wybór taki nie przenosi na osoby, którym podatniczka powierzyła prowadzenie dokumentacji, odpowiedzialności za niewłaściwe jej prowadzenie, a skutki ewentualnych uchybień w zakresie wywiązywania się z obowiązków podatkowych - obciążają podatniczkę.
Ponieważ w toku postępowania odwoławczego podatniczka przedłożyła duplikaty faktur wystawione przez C s. c.. [Tom IV k. 826, 828, 834, 835, 837, 842, 843, 844, 846, 850, 855, 856, 859, 862, 863, 870, 876, 879, 880, 887, 888, 891, 894, 897, 899], [...] J.H., [Tom IV k. 836, 838-840, 845, 860, 861, 864, 865, 877, 886], [...] L.P. [Tom IV k. 841], C spółka z o.o. [ Tom IV k.853, 854, 858, 871] B spółka z o. o. [Tom IV k. 875, 881, 884, 890, 893, 896, 898, 900] [...] R.P. [Tom IV k.831, 833, 885] – organ odwoławczy uznał, że tym samym strona wykazała prawo do obniżenia podatku należnego na podstawie art. 86 ust. 1 i 2 ustawy VAT o podatek naliczony z nich wynikający. Powyższe czyni również zadość wymogom, o których mowa w § 20 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 212 poz. 1337 ze zmianami).
Wprawdzie duplikaty do faktur, wystawione przez firmę [...] R.P. nie zawierają daty ich wystawienia, to jednak rozstrzygając wątpliwości w tym zakresie na korzyść strony – organ uwzględnił prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający.
Organ nie uwzględnił natomiast duplikatu z dnia 13 sierpnia 2014 r. do faktury nr [...] z dnia 3 grudnia 2008 r., w której jako sprzedawcę określono firmę [...] D.S., bowiem z materiału dowodowego wynika, że w dacie wystawienia tej faktury Pan S. nie prowadził działalności gospodarczej i nie deklarował ani nie rozliczył podatku wykazanego na tej fakturze.
Zdaniem organu podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich zawarty nie stanowią także kserokopie faktur, w których jako sprzedawcy wskazane zostały [...] W.D., [...] M.C., [...] M.M. (tom IV k. 832, 857, 866, 867, 874, 878, 882, 883, 889, 892, 895).
Biorąc pod uwagę powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej "O.p.". uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 20 sierpnia 2014 r. oraz orzekł co do istoty sprawy. Dokonane przez organ odwoławczy rozliczenie podatku od towarów i usług buło konsekwencją uwzględnienia prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w zakresie, w jakim podatniczka przedstawiła dowody z duplikatów faktur zakupu za badane okresy rozliczeniowe, przedłożone w toku postęowania odwoławczego, z wyjątkiem duplikatów od podmiotów [...] R.M. i [...] D.S.; pominięcia kwot podatku naliczonego wynikającego z faktur, których nie przedłożono w oryginale lub duplikacie; pominięcia w rozliczeniu za grudzień 2008 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z poprzedniego miesiąca w wysokości 336 zł, co odpowiada rozliczeniu za listopad 2008 r. wynikającemu z ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia 11 grudnia 2013 r. wydanej wobec Pani B. H.; przyjęcia podatku należnego wg stawki 22 % w wysokości deklarowanej - wobec zgodności wysokości tych kwot z danymi wynikającymi z rejestrów sprzedaży; uwzględnienia wynikającej z rejestrów za czerwiec i grudzień 2009 r. wysokości podatku naliczonego i należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, tj. 3.654 zł w czerwcu 2009 r. i 19.602 zł w grudniu 2009 r.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. H. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
Strona zarzuciła, że zaskarżona decyzja doręczona została osobie nieuprawnionej, tj. jej byłemu pełnomocnikowi. W dacie uznania przesyłki za doręczoną, tj. w dniu 29 grudnia 2014 r., D.K. nie był już pełnomocnikiem strony, o czym organ powiadomiony został pismem z dnia 23 grudnia 2014 r.
Ponadto skarżąca zarzuciła, że termin przedawnienia zobowiązań podatkowych, o jakich mowa w decyzji nie uległ przerwaniu poprzez działania urzędu skarbowego, ponieważ strona nie została poinformowana o zastosowaniu przeciwko niej jakiegokolwiek środka egzekucyjnego. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt Urzędu Skarbowego w zakresie działań podjętych na skutek decyzji nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu kontroli skarbowej z dnia 20 sierpnia 2014 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Przede wszystkim nieuzasadniony jest zarzut doręczenia zaskarżonej decyzji do rąk osoby nieuprawnionej. Strona wywodzi, że przesyłka ta nie mogła zostać uznana za skutecznie doręczoną w trybie tzw. fikcji prawnej doręczenia z dniem 29 grudnia 2014 r. (tj. z upływem 14 dni od daty złożenia pisma w placówce pocztowej i pozostawienia tzw. awiza), z uwagi na wypowiedzenie pełnomocnictwa dotychczasowemu pełnomocnikowi strony, o czym organ zawiadomiony został w dniu 23 grudnia 2014 r.
Należy zauważyć, że wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do organu podatkowego dopiero z chwilą uzyskania wiedzy o tym fakcie przez organ. Oświadczenie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa powinno być przy tym złożone organowi w formie pisemnej lub zgłoszone ustnie do protokołu (art. 137 § 2 i 3 O.p.). Do chwili zawiadomienia organu przez stronę o cofnięciu pełnomocnictwa działania podjęte przez organ w stosunku do strony za pośrednictwem pełnomocnika są skuteczne. Jak wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1107/11: "Zgodnie z przyjętym powszechnie poglądem, udzielenie pełnomocnictwa jest jednostronną czynnością prawną o charakterze upoważniającym, która upoważnia pełnomocnika do dokonywania czynności prawnych w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy. Umocowanie to trwa, co do zasady, tak długo, jak długo pełnomocnictwo nie zostanie odwołane (art. 101 § 1 in principio k.c.), bądź dopóty, dopóki nie nastąpi śmierć mocodawcy lub pełnomocnika (art. 101 § 2 in principio k.c.).
W celu ustalenia momentu, w jakim organy podatkowe wchodzą w posiadanie wiedzy o cofnięciu pełnomocnictwa, należy odwołać się do art. 126 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada pisemności oraz a contrario zastosować przepisy o udzielaniu pełnomocnictwa (art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej). Oznacza to, że za datę cofnięcia pełnomocnictwa należy przyjąć datę złożenia pisma o cofnięciu pełnomocnictwa do akt sprawy. Do chwili zawiadomienia organu przez stronę o cofnięciu pełnomocnictwa działania podjęte przez organ w stosunku do strony za pośrednictwem pełnomocnika są skuteczne. Powyższy pogląd potwierdza art. 94 § 1 k.p.c., zgodnie z którym wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu z chwilą zawiadomienia go o tym, w stosunku zaś do przeciwnika i innych uczestników - z chwilą doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd.
Dodatkowo należy wskazać, że w myśl art. 94 § 2 k.p.c. adwokat lub radca prawny, który wypowiedział pełnomocnictwo, obowiązany jest działać za stronę jeszcze dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go z tego obowiązku" (orzeczenie dostępne w bazie CBOSA).
Z kolei w wyroku NSA z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1231/13 (dostępny j.w.) podniesiono, że organ, dokonując doręczeń, o których mowa w art. 144 Ordynacji podatkowej, musi już w momencie ekspedycji pisma zdeterminować adres, pod którym doręczenie to będzie dokonywane, stąd też właśnie ten moment jest decydujący dla tego, czy przesyłka będzie doręczana w trybie art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, tj. ustanowionemu pełnomocnikowi. Zatem ustalenie, czy doręczenie powinno nastąpić na adres konkretnego pełnomocnika, w tym to, czy pełnomocnik ten jest prawidłowo umocowany do działania za stronę, musi nastąpić w dacie nadania pisma. NSA powołał się też na inne orzeczenia tego sądu wskazując m.in. na stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt II FSK 1387/11, gdzie stwierdzono, że obowiązek wysyłania wszelkiej korespondencji do strony działającej już bez pełnomocnika powstaje od dnia, w którym organ uzyskuje wiadomość o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez mocodawcę (lub wygaśnięciu obowiązku działania pełnomocnika, gdy to on był stroną wypowiadającą).
Podobne stanowisko wyrażono m.in. w wyroku NSA z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 2586/10, w którym stwierdzono, że "stan wiedzy organu o istnieniu pełnomocnictwa powinien zostać oceniony na dzień dokonania konkretnej czynności, w tym wypadku nadania przesyłki na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Nadanie przesyłki w sposób prawidłowy na wskazany adres wiąże się również z oceną skuteczności jej doręczenia". Warto też zwrócić uwagę na wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1614/10, w świetle którego uwzględnienie okoliczności w postaci cofnięcia pełnomocnictwa w toku oceny skuteczności doręczenia, prowadziłoby praktycznie do braku możliwości skutecznego doręczenia decyzji przez organ podatkowy, w sytuacji, gdy podatnik – unikając skutków doręczeń, po powzięciu wiadomości o awizowaniu – udziela kolejnych pełnomocnictw. NSA podkreślił, że wykładnia przepisów mogąca prowadzić do takich rezultatów nie jest prawidłowa, zwłaszcza że w jej świetle skuteczne okażą się nawet celowe manipulacje przez stronę adresami do doręczeń (z adresu pełnomocnika na adres strony bądź innego pełnomocnika) - dokonywane właśnie dla uniknięcia wywołującego skutki prawne doręczenia.
Działania takie w ocenie NSA nie zasługują na ochronę prawną, co również przemawia za słusznością poglądu o istotności daty ekspedycji przesyłki dla oceny prawidłowości zastosowanego trybu doręczenia (por. także wyroki: WSA w Krakowie z dnia 26 czerwca 2014 r., I SA/Kr 835/14, NSA z dnia 7 marca 2014r., sygn. akt 792/12, NSA z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt 1764/13, te i pozostałe wyżej powołane wyroki dostępne w bazie CBOSA).
W rozpatrywanej sprawie decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wysłana na adres pełnomocnika strony radcy prawnego D.K. w dniu 10 grudnia 2014 r. Przesyłka ta była podwójnie awizowana w dniach 12 i 22 grudnia 2014 r. (art. 150 § 2 O.p.). Informacja o wypowiedzeniu pełnomocnictwa wpłynęła do organu w dniu 23 grudnia 2014 r.
Skoro zatem w okolicznościach sprawy organ został zawiadomiony o wypowiedzeniu pełnomocnictwa w dniu 23 grudnia 2014 r., to obowiązek kierowania (nadawania) korespondencji do strony z pominięciem byłego pełnomocnika nie istniał 10 grudnia 2014 r., gdy sporna przesyłka ekspediowana była na adres radcy prawnego. W konsekwencji należało przyjąć, że doszło do skutecznego jej doręczenia w dniu 26 grudnia 2014 r., tj. z upływem czternastu dni od daty pozostawienia pierwszego awiza. Należy zaznaczyć, że organ przyjął jako datę doręczenia dzień 29 grudnia 2014r., niemniej jednak nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia. Istotne jest bowiem jedynie to, że w dacie wyekspediowania przesyłki adresat pisma radca prawny D.K. był pełnomocnikiem strony.
Bezzasadny jest także zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązań podatkowych określonych w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z tym przepisem zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2008r. do listopada 2009 r. przedawniałoby się z końcem roku 2014, zaś za pozostałe okresy, tj. od grudnia 2009 r. do grudnia 2010r. – z końcem roku 2015.
Zgodnie z art. 70 § 1 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W myśl art. 70c O.p. organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 31 października 2014 r. wobec skarżącej wszczęte zostało postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem przez nią zobowiązania należnego w podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2008 r. do grudnia 2010r. Pismem z dnia 3 grudnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiadomił B. H., iż z dniem 31 października 2014 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęcie postępowania w ww. sprawie. Pismo to zostało wysłane na adres skarżącej i z powodu jej nieobecności zostało awizowane dwukrotnie w dniach 8 i 16 grudnia 2014 r. Oznacza to, że przesyłka ta została skutecznie stronie doręczona w trybie art. 150 § 2 O.p. z dniem 22 grudnia 2014 r., tj. z upływem czternastu dni od dnia pozostawania przesyłki w placówce pocztowej i daty pozostawienia pierwszego awiza.
W tej sytuacji prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego przedstawione w odpowiedzi na skargę, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań skarżącej w podatku od towarów i usług określonych w zaskarżonej decyzji został skutecznie zawieszony z dniem 22 grudnia 2014 r., na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c O.p.
Ponadto przed upływem terminu przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych wobec skarżącej skutecznie zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę, co zgodnie z art. 70 § 4 O.p. skutkuje przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Dłużnik zajętej wierzytelności odebrał zawiadomienie o zajęciu w dniu 15 grudnia 2014 r., natomiast w dniu 18 grudnia 2014 r. skarżąca odmówiła przyjęcia przesyłki zawierającej tytuł wykonawczy wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu. Zgodnie jednak z art. 47 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), pismo uznaje się za doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Tym samym odmowa przyjęcia pisma przez skarżącą nie oznacza, że środek egzekucyjny nie został zastosowany.
Poza wskazanymi zarzutami nieprawidłowego doręczenia decyzji i przedawnienia zobowiązań podatkowych skarżąca nie podniosła innych zarzutów. Niemniej jednak Sąd nie będąc związany zarzutami skargi dokonał oceny zaskarżonej decyzji w jej całokształcie, nie znajdując podstaw do jej uchylenia. Zgodnie z brzmieniem art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, którą w przypadku nabycia towarów i usług stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT), z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 ustawy o VAT. Przy czym z uwagi na postanowienia art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje, co do zasady, w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18.
Ponadto zgodnie z § 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 212 poz. 1337 ze zmianami) faktury i faktury korygujące są wystawiane co najmniej w dwóch egzemplarzach, przy czym oryginał otrzymuje nabywca, a kopię zatrzymuje sprzedawca. Oryginał faktury i faktury korygującej powinien zawierać wyraz ORYGINAŁ, a kopia faktury i faktury korygującej wyraz KOPIA. Stosownie do § 20 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia, jeżeli oryginał faktury lub faktury korygującej ulegnie zniszczeniu albo zaginie, sprzedawca na wniosek nabywcy ponownie wystawia fakturę lub fakturę korygującą, zgodnie z danymi zawartymi w kopii tej faktury lub faktury korygującej. Faktura i faktura korygująca wystawiona ponownie musi dodatkowo zawierać wyraz DUPLIKAT oraz datę wystawienia.
Zgodnie z § 21 ust. 1 rozporządzenia, podatnicy są zobowiązani przechowywać faktury oraz faktury korygujące, a także duplikaty tych dokumentów do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Skoro więc skarżąca nie przedłożyła w toku postępowania oryginałów ani duplikatów faktur szczegółowo wymienionych na str. 18-20 zaskarżonej decyzji, to nie przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur VAT.
Prawidłowe jest także rozstrzygnięcie co do faktury nr [...] z dnia 3 grudnia 2008 r. i wystawionego w dniu 13 sierpnia 2014 r. jej duplikatu. Organ odwoławczy wykazał bowiem na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że w dacie wystawienia tej faktury wskazany jako jej wystawca D.S. nie prowadził działalności gospodarczej, nie zadeklarował ani nie rozliczył podatku w niej wykazanego. Wobec ustalenia, że D.S. nie prowadził działalności gospodarczej w lipcu 2008 r. a także wobec braku oryginału faktury, braku możliwości zweryfikowania przedłożonego duplikatu faktury w oparciu o dokumentację skarżącej bądź wystawcy faktury, dowód w postaci opisanego wyżej duplikatu faktury słusznie został pominięty. Taka ocena tego dowodu mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 O.p.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.