Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 sierpnia 2013 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 4 lipca 2013 r., nakładającą na "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. karę pieniężną w kwocie 83.600 zł za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych. Organ odwoławczy wskazał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G., po przeprowadzeniu oceny i badań bezpieczeństwa produktów zatrzymanych w sklepie "B" w G., przy ul. [...], w związku z uzasadnionym podejrzeniem, że mogą one zagrażać zdrowiu lub życiu ludzi, wydał dwie decyzje opatrzone rygorem natychmiastowej wykonalności: [...] z dnia 2 kwietnia 2013 r. oraz [...] z dnia 7 czerwca 2013 r., którymi nakazał wycofanie z obrotu wyszczególnionych produktów oraz orzekł o ich zniszczeniu na koszt "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K., a także zakazał wprowadzania do obrotu powyższych produktów.
Decyzja z dnia 2 kwietnia 2013 r. została utrzymana w mocy decyzją [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego decyzją z dnia 23 maja 2013 r., zaś od decyzji z dnia 7 czerwca 2013 r. strona nie wniosła odwołania. Organ odwoławczy podkreślił, że protokoły z badań przeprowadzonych w Narodowym Instytucie Leków w [...] zawierają jednoznaczną interpretację uzyskanych wyników, tj. że substancje zidentyfikowane w zbadanych próbkach produktów są środkami zastępczymi w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i stanowią zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Wobec zawartego w art. 44b ustawy 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012 r., poz.124) zakazu wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych oraz nałożonego, na właściwych państwowych inspektorów sanitarnych, w art. 44c, obowiązku zastosowania odpowiednio art. 27c ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nałożył na podmiot odpowiedzialny obowiązki wynikającej z ustępu 6 art. 27c powołanej ustawy.
Konsekwencją udowodnienia, że "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. wprowadzała do obrotu w sklepie "B" w G. środki zastępcze, było wydanie na podstawie art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii decyzji o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła o uchylenie decyzji [...] Państwowego Inspektora Sanitarnego.
Decyzji zarzucono naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 44b ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu niższego stopnia mimo bezzasadnego przyjęcia, że skarżący wprowadzał do obrotu w sklepie "B" w G. środki zastępcze; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w zw. z art. 75 k.p.a. ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu niższego stopnia mimo bezzasadnego oddalenie wniosku skarżącego o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłej dr n. farm. A. B. mimo, że kategoryczne wnioski zawarte przez biegłą w protokołach badań nie zostały poparte żadnym merytorycznym uzasadnieniem; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 22 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach w zw. z art. 31 Rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu niższego stopnia mimo błędnego uznania przez organ niższego stopnia, że charakterystyki dołączone do ekspertyzy Protokołu badań: [...] są dokumentami sporządzonymi zgodnie z ww. przepisami i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 52a ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu niższego stopnia mimo bezzasadnego i nieuzasadnionego nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 83.600 zł, w tym także o nieracjonalne i nieudowodnione przesłanki, art. 8 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w taki sposób, że podważono zaufanie obywatela do organów Państwa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 15 stycznia 2014 r. (sygn.. akt I SA/Gd 1348/13) stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej.
W skardze kasacyjnej [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G., zaskarżył powyższy wyrok w całości.
Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie stwierdzenia nieważności decyzji organu drugiej instancji i poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...].
W oparciu o powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 września 2015 r. w sprawie II OSK 1403/14 uchylił wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wskazał, że chybione jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, które legło u podstaw wydania zaskarżonego wyroku, iż właściwość miejscową organu inspekcji sanitarnej wyznacza się według siedziby spółki wprowadzającej do obrotu środki zastępcze znajdujące się w K. Sąd pierwszej instancji stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 sierpnia 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 4 lipca 2013 r., błędnie uznając, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. nie był właściwy miejscowo do wydania przedmiotowej decyzji.
Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, organy inspekcji sanitarnej nie dopuściły się naruszenia art. 21 § 1 k.p.a., a tym samym brak było podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności powyższych decyzji. Wprawdzie "A" Sp. z o.o. posiada siedzibę w K., lecz sklep należący do tej Spółki, to jest sklep "B" mieści się w G. Sklep "B" w G. jest jednostką organizacyjną stanowiącą część składową skarżącej Spółki i prowadził działalność gospodarczą na terenie powiatu G. W tym stanie rzeczy zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 21 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając skargę winien dokonać kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, przyjmując, że decyzje w niniejszej sprawie wydały organy inspekcji sanitarnej właściwe miejscowo.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, kierując treścią art. 190 p.p.s.a. uznał, że skarga nie jest zasadna.
Uznać bowiem należy, że wydana w dniu 4 lipca 2013 r., a zaakceptowana w dniu 13 sierpnia 2013 r. decyzja spełnia wszelkie wymogi formalne i jest zgodna z przepisami prawa materialnego i procesowego.
Istota zarzutów skargi w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do dwóch kwestii: po pierwsze wykładni pojęcia "wprowadzania do obrotu" środków zastępczych użytego przez ustawodawcę na gruncie, art. 52a ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a po drugie do prawidłowości określania wysokości kary.
Punkt wyjścia do rozważań stanowić musi przepis art. 44b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, który zakazuje wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych. Środkiem zastępczym jest w myśl art. 4 pkt 27 ustawy substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używana zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. Z kolei pod pojęciem wprowadzania do obrotu - jak to wynika z art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii - rozumie się udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych.
Ustawodawca w art. 52a ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przewidział, że kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20.000 zł do 1.000.000 zł.
W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że przepisy art. 44b i 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zostały dodane do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ustawą z dnia 8 października 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 213, poz. 1396), zmieniającą przedmiotowa ustawę z dniem 27 listopada 2010 r. Celem zmiany było przeciwdziałanie rozwojowi zjawiska wprowadzania do legalnego obrotu nowych substancji posiadających działanie psychoaktywne, nazywanych potocznie "dopalaczami". Ustawa wprowadziła w tym celu odpowiedzialność administracyjną, uzupełniając pierwotną ustawę cały nowy rozdział 6a. Ustawodawca uznał, że oprócz obowiązujących regulacji penalizujących wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, w celu realizacji podstawowych założeń ustawy, należy wyodrębnić instytucję odpowiedzialności administracyjnej za wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu na terytorium Polski środków zastępczych, czyli substancji pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używanych zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa.
Wprowadzenie do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w art. 52a sankcji administracyjnej z tytułu wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego miało na celu szybkie reagowanie na pojawiające się zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi.
Warto także zwrócić uwagę, że regulacja art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii funkcjonuje niezależnie od istniejących już wcześniej regulacji ustawy, przewidujących odpowiedzialność karną za wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej lub uczestniczenie w takim obrocie. Ustawodawca odrębnie penalizuje zatem czyn w postaci |udzielania innej osobie środka odurzającego lub środków psychotropowych, określając w art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, że kto wbrew przepisom ustawy, udziela innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwia albo umożliwia ich użycie albo nakłania do użycia takiego środka lub substancji, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Podobnie w art. 59 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przewidziano środki karne m.in. za udzielanie innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.
Uwzględniając powyższe rozważania przyjąć należy, że w razie ustalenia, że wytworzono lub wprowadzono do obrotu na terytorium RP środek zastępczy określony w art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii organ inspekcji sanitarnej obowiązany jest nałożyć administracyjną karę pieniężną w wysokości uwzględniającej w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego (art. 52a ust. 3). Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że na gruncie postanowień art. 52a ust. 1-3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii pojęcie "wprowadzania do obrotu" środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt 34 ustawy oznacza udostępnianie ich odpłatnie lub nieodpłatnie tylko osobom trzecim, które nie są konsumentami tych środków.
W ocenie składu orzekającego pojęcie "wprowadzania do obrotu" środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oznacza udostępnienie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim zarówno niebędącymi ich konsumentami, jak i będącymi ich konsumentami, tj. nabywającymi je w celu własnego spożycia. Ustawodawca w hipotezie i dyspozycji norm art. 52a ust. 1-3 ustawy wyraźnie wskazuje, że odpowiedzialności administracyjnej podlega obiektywnie każdy, kto wprowadza do obrotu środek zastępczy (tzw. "dopalacz"). W konsekwencji prowadząc postępowanie w celu wymierzenia kary pieniężnej, organ inspekcji sanitarnej ustala i ocenia, czy doszło do "wprowadzenia do obrotu", czyli do udostępnienia w jakiejkolwiek formie i jakimkolwiek celu, osobie trzeciej odpłatnie lub nieodpłatnie, środka zastępczego.
Rozważania powyższe prowadzą do konkluzji, że poglądy judykatury odnoszące się do przestępstw opisanych w rozdziale 7 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie mogą mieć w przedmiotowej sprawie zastosowania. Nie ma bowiem podstaw do przenoszenia na grunt rozdziału 6a ustawy niedotyczących go orzeczeń odnoszących się do przestępstw i wykroczeń zawartych w rozdziale 7. Ocena dokonywana w ramach odpowiedzialności administracyjnej podmiotu, który wprowadza do obrotu środki zastępcze, w oparciu o reguły i zasady prawa karnego, jest nie do pogodzenia z ratio legis nowelizacji ustawy z 2010 r. Niewątpliwie wykładnia postanowień art. 52a ust. 1-3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii powinna uwzględniać cel wprowadzenia tej regulacji oraz jej miejsce w systematyce ustawy, a także związek normatywny z postanowieniami art. 44b i 44c ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
W konsekwencji w procesie ustalania treści normatywnej art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, nie powinno się odwoływać do poglądów doktryny i judykatury ukształtowanych na gruncie przepisów karnych zawartych w rozdziale 7 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a zwłaszcza tych ukształtowanych przed wejściem w życie noweli ustawy z dnia 8 października 2010 r., albowiem ugruntowały się one na tle innego reżimu normatywnego, penalizującego wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, czyli narkotyków.
Konsekwencją powyższego musi być również fakt, że nie będzie miała także zastosowania zasada interpretacyjna wykluczająca na gruncie jednego aktu prawnego nadawanie takim samym wyrażeniom odmiennego znaczenia. W przekonaniu składu orzekającego wyraźne rozdzielenie przez ustawodawcę części karnej ustawy regulującej zagadnienia związane z popełnianiem przestępstw (z wyłączeniem regulacji odnoszących się do środków zastępczych) od części odnoszącej się do kary administracyjnej, dotyczącej środków zastępczych pozwala na zastosowanie systemowej wykładni dopuszczającej nadanie wyrażeniu "wprowadzanie do obrotu" odmiennego znaczenia, w przypadku stosowania kary administracyjnej, a innego znaczenia, w przypadku stosowania przepisów karnych. Stanowisko takie utrwaliło się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni je podziela (vide: wyroki NSA z dnia 9 września 2015 r., II OSK 77/14, a także z dnia 2 czerwca 2015 r., II OSK 2684/13 i z dnia 8 lipca 2015 r., II OSK 2965/13, czy II OSK 703/14 - wyrok z 24 listopada 2015 r., czy też z 15 grudnia 2015 r., w sprawie II OSK 975/14).
Reasumując tę część rozważań należy uznać, że sankcja, o której mowa w art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii za wprowadzania do obrotu środka zastępczego może być nałożona również w przypadku udostępniania tych środków osobom trzecim, w ramach sprzedaży detalicznej jak to miało miejsce w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy.
W odniesieniu do podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność handlową, która nie polega na niczym innym tylko na dalszej odsprzedaży, czyli wprowadzaniu określonych produktów do obrotu, uprawnione jest zatem stanowisko, że mamy do czynienia z odpłatnym udostępnianiem środków zastępczych osobom trzecim. W związku z powyższym, jak wyżej wskazano, nie można zawęzić definicji osoby trzeciej tylko do bezpośredniego konsumenta, bowiem w obiekcie handlowym jakim jest sklep, kupującym może być zarówno odbiorca, który nabywa towar w celu bezpośredniego skonsumowania, jak i odbiorca, który nabywa towar w celu przekazania lub odsprzedania dalszym osobom fizycznym lub podmiotom gospodarczym.
Zatem za bezzasadne i pozbawione podstawy prawnej jest zarzut skarżącego, ze organ inspekcji sanitarnej winien ustalić, czy skarżący jako podmiot gospodarczy prowadzący działalność handlowa w sklepie "B" udzielał środków zastępczych innym osobom na ich własny użytek, czy też działania skarżącego miały charakter wprowadzania do obrotu środków zastępczych.
Sąd uznał także za nieuzasadnione w żaden sposób twierdzenie, co do innego charakteru zakwestionowanych środków.
Przede wszystkim przypomnieć należy, że toczyły się inne postępowania administracyjne, których przedmiotem była także ocena charakteru tych produktów.
W tej kwestii została podtrzymana decyzja organu w wyroku wydanym WSA w Gdańsku z 17 października 2013 r. w sprawie III SA/Gd 615/13 (zaakceptowanym przez NSA w sprawie II OSK 446/14 - wyrok z 29 września 2015 r.).
W uzasadnieniu tej sprawy Sąd stwierdził, że - podobnie jak w rozstrzyganych sprawach o sygnaturach III SA/Gd 616/13 i III SA/Gd 404/13 - pobrane w toku czynności kontrolnych próbki towarów, oferowanych w sklepie "B", zostały przekazane do Narodowego Laboratorium Kontroli Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Narodowego Instytutu Leków w [...].
Opierając się na protokołach badań pobranych próbek produktów (protokół badań w aktach sprawy, nazwy zbadanych produktów zgodnie z zamieszczoną w protokole badań tabelką), w trakcie których stwierdzono obecność substancji wykazujących działanie psychoaktywne, co kwalifikuje je do "środków zastępczych" w rozumieniu przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, organy sanitarne podjęły decyzje o zakazie wytwarzania wymienionych produktów, wprowadzania ich do obrotu oraz o wycofaniu z obrotu i nakazie zniszczenia produktów na koszt skarżącej.
Sąd pogląd ten podziela i wskazuje, że wybór Narodowego Instytutu Leków w [...] podyktowany był uzasadnionym przekonaniem uzyskania wiarygodnych wyników badań, tym bardziej że pochodzącym od ośrodka mającego doświadczenie w identyfikowaniu nowych narkotyków syntetycznych, definiowanych jako "środki zastępcze".
Stąd też stwierdzić należy, że żądanie potrzeby uzupełnienia postępowania dowodowego, w sytuacji zastosowania wyłącznie argumentacji polemicznej, nie jest uzasadnione. Dlatego też Sąd nie podzielił poglądu co do uchybień proceduralnych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.
Sąd uznał także za niezasadny zarzut skargi, iż kara pieniężna została nałożona w oparciu o nieracjonalne przesłanki. Szczegółowe uzasadnienie w tym zakresie zawiera decyzja organu pierwszej instancji.
Organ ten wskazał, że przy ustalaniu wysokości kary Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G., kierował się w szczególności ilością wprowadzanych do obrotu środków zastępczych. Podczas kontroli przeprowadzonych w sklepie "B", zabezpieczono łącznie 284 sztuki produktów zakwalifikowanych jako środki zastępcze.
Oszacowana łączna wartość handlowa wszystkich zabezpieczonych produktów zaklasyfikowanych jako środki zastępcze wynosiła 4.180 zł. Wskazuje to - zdaniem organu, - że działalność w prowadzona była z nastawieniem na zapewnienie dostępu dla dużej liczby klientów i uzyskanie znacznego obrotu handlowego.
Wymierzając karę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. miał również na uwadze czas, w jakim strona wprowadzała do obrotu środki zastępcze. Według wiedzy organu był to okres około jednego miesiąca, tj. od dnia pierwszej kontroli, która odbyła się w dniu 19 grudnia 2012 r. do dnia ostatniej kontroli, która odbyła się w dniu 16 stycznia 2013 r. Ponadto Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. przy wymierzaniu kary pieniężnej uwzględnił także, że pierwszy sygnał o podejrzeniu, że wprowadzane do obrotu w sklepie "B" produkty, są środkami zastępczymi, strona postępowania otrzymała od organu już w czasie pierwszej kontroli sanitarnej przeprowadzonej w dniu 19 grudnia 2012 r., podczas której organ zabezpieczył podejrzane produkty.
Następnie, w czasie kontroli sanitarnych przeprowadzonych w dniach 15 stycznia 2013 r. i 16 stycznia 2013 r. ponownie zabezpieczono produkty, co do których zachodziło podejrzenie, że są środkami zastępczymi. Strona postępowania nie zaprzestała więc wprowadzania do obrotu produktów, co do których zachodziło podejrzenie, że są środkami zastępczymi. Dopiero w dniu 16 stycznia 2013 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. nakazał firmie "A" zaprzestać prowadzenia działalności w sklepie "B" w G. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji wprowadzanie do obrotu przez firmę "A" Sp. z o.o. produktów, które jak wykazały badania laboratoryjne, są środkami zastępczymi w rozumieniu art. 4 pkt 27 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, stanowiło świadome stwarzanie zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi.
Mając na uwadze powyższe, Państwowy Inspektor Sanitarny w G., ustalił wysokość kary pieniężnej na kwotę 83.600,00 zł, czyli 20 - krotną wartość handlową zabezpieczonych i wycofanych z obrotu produktów będących środkami zastępczymi, co stanowiło ok. 8% maksymalnego jej wymiaru.
Wskazując na zastosowaną przez organy argumentację Sąd uznał, że przedstawione uzasadnienie dotyczące miarkowania kary mieści się w granicach dozwolonego uznania organu.
Reasumując, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób opisany w skardze, jak i na skutek kontroli decyzji w ramach kognicji określanej w art. 134 p.p.s.a.. Powyższe oznacza konieczność oddalenia wniesionej w niniejszej sprawie skargi (art. 151 p.p.s.a.).
DSz