Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 7 lipca 2010 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego radcę prawnego J. G. Wyrokiem z dnia 22 września 2010 r. Sąd oddalił skargę strony.
W piśmie z dnia 17 września 2010 r. oraz 26 października 2010 r. pełnomocnik skarżącego wystąpiła o przyznanie jej wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem I instancji oraz następnie – za sporządzenie opinii o braku celowości składania skargi kasacyjnej. Jednocześnie pełnomocnik oświadczyła, że wynagrodzenie to nie zostało w żadnej części opłacone.
Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie zaś do treści § 14 ust. 2 pkt 1lit. a) oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji – w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6, zaś w drugiej instancji - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 6 powołanego rozporządzenia uzależniona jest od wartości przedmiotu sporu, która w niniejszej sprawie wynosi 10 820 zł, należne wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem I instancji wynosi 2 400 zł (zgodnie z § 6 pkt 5 rozporządzenia).
Z kolei, wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku zasadności składania skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej, bowiem sprawę w II instancji prowadził ten sam pełnomocnik, a zatem – 1 200 zł. Do udokumentowanych wydatków natomiast należało zaliczyć koszt przesyłki poleconej – na kwotę 3,75 zł.
W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Mając na względzie powyższe, należne wnioskodawczyni wynagrodzenie za dokonane czynności przed sądem I instancji oraz za sporządzenie opinii o braku zasadności składania skargi kasacyjnej przysługuje w wysokości 3 600 zł, co po podwyższeniu o 22% stawki podatku od towarów i usług daje kwotę 4 392 zł. Niezależnie od tego, tytułem udokumentowanych, poniesionych wydatków przyznano wnioskodawczyni kwotę 3,75 zł.
Mając powyższe na uwadze, na mocy powołanych przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.