Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 lutego 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 lipca 2014 r. w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności M.P. byłego prezesa zarządu A Sp. z o.o. za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2012r. w kwocie 318.635 zł wraz z odsetkami w kwocie 82.932 zł oraz za kwiecień 2012 r. w kwocie 57.756 zł wraz z odsetkami w kwocie 14.355 zł oraz za koszty egzekucyjne dotyczące ww. zaległości w kwocie 3.967,20 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Wskazał, że jest osobą tymczasowo aresztowaną, a cały jego majątek został zabezpieczony w postępowaniu karnym. Wszczęcie egzekucji do tego majątku w związku z jego zabezpieczeniem w sprawie karnej może spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przepis art. 61 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania określonego aktu bądź czynności wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinna uzasadnić, dlaczego uważa, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi ją na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak m.in.: postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04,; postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04, postanowienie z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, dostępne w internetowej bazie orzeczeń www.cbois.nsa.gov.pl).
Skarżący uzasadniając wniosek wskazał, że cały jego majątek został zabezpieczony w sprawie karnej, w związku z czym skierowanie egzekucji do tego majątku może spowodować trudne do odwrócenia skutki (których jednak skarżący nie opisał). Wskazywane zatem przez skarżącego argumenty nie precyzją konkretnego niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt II FZ 720/13, (www.cbosa.nsa.gov.pl) skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest usprawiedliwione wówczas, gdy niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków bądź znacznej szkody stanowi następstwo wykonania danej konkretnej decyzji organu administracji publicznej. W postanowieniu tym NSA uznał, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu mimo złej kondycji finansowej strony skarżącej w sytuacji, gdy wskutek toczących się wobec niej postępowań egzekucyjnych, zagrożenie bezpowrotną utratą nieruchomości istnieje niezależnie od faktu egzekwowania należności podatkowej. Podobna sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W opisanej przez skarżącego sytuacji nie można dopatrzeć się ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skoro cały majątek skarżącego jest przedmiotem zabezpieczenia w sprawie karnej.
Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04, który podziela skład orzekający w niniejszej sprawie stanowisko skarżącego, że skarżony akt jest merytorycznie niesłuszny i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania jego wykonania na podstawie art. 61 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia