Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 11 marca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Z. B., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 5 listopada 2009 r. uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z dnia 20 stycznia 2006 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r. i umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r. w stosunku do Z. B. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Decyzją z dnia 20 stycznia 2006 r. Prezydent Miasta ustalił Z. B. łączne zobowiązanie pieniężne za 2006 r. w kwocie 280 zł.
Postanowieniem z dnia 12 marca 2009 r. Prezydent Miasta wznowił z urzędu postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości i podatku rolnego, zakończone decyzją ostateczną z dnia 20 stycznia 2006 r.
W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że w sprawie zaistniały okoliczności przewidziane w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako "Ordynacja podatkowa", tj. decyzja zawiera błędne dane właściciela.
Następnie decyzją z dnia 30 marca 2009 r. Prezydent Miasta uchylił własną decyzję z dnia 20 stycznia 2006 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r.
W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 sierpnia 2009 r. uchyliło zaskarżone orzeczenie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując w uzasadnieniu, że decyzja wydana po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego powinna zawierać również merytoryczny element rozstrzygnięcia.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezydent Miasta decyzją z dnia 5 listopada 2009 r. uchylił własną decyzję z dnia 20 stycznia 2006 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2006 i umorzył postępowanie w sprawie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2006 w stosunku do Z. B. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że na podstawie uzyskanych informacji ustalono, iż w okresie od 30 kwietnia 1986 r. do 31 maja 2007 r. jedynym właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w G. (działki nr 901, 902/1 i 902/2 o łącznej powierzchni 7.200 m2) był M. B. Prezydent podał również, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, w powiązaniu z zapisami archiwum jednostki rejestrowej ewidencji gruntów i budynków Wydziału Geodezji Urzędu Miejskiego, ustalono, iż w roku 2006 na Z. B. nie ciążył obowiązek podatkowy zarówno w podatku od nieruchomości, jak i w podatku rolnym.
W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu Z. B. podał, że nie zgadza się z tą częścią zaskarżonej decyzji, którą umorzono wobec niego postępowanie, i wniósł o wydanie łącznego zobowiązania podatkowego na swoje nazwisko.
W uzasadnieniu odwołujący podał, że w dniu 28 stycznia 2010 r. Sąd Rejonowy [...] wydał postanowienie (sygn. akt [...]) stwierdzające, że jest on właścicielem nieruchomości nr [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło argumentacji odwołującego się uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji z dnia 11 marca 2010 r. organ odwoławczy opisał instytucję wznowienia postępowania, podając, że w analizowanym stanie faktycznym kwalifikowaną wadą procesową uzasadniającą wznowienie postępowania było wystąpienie przesłanki wymienionej w pkt 5 art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a mianowicie sytuacji, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Kolegium podało, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż decyzje Prezydenta Miasta ustalające wymiar podatku w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za nieruchomość przy ul. [...] za lata 1991–2008 wystawiane były w oparciu o złożone przez Z. B. w dniu 28 maja 1991 r. zeznanie podatkowe. Organ odwoławczy podał następnie, że w dniu 4 marca 2008 r. E. S. i J. M. złożyły w organie pierwszej instancji informacje w sprawie podatku od ww. nieruchomości wraz z dokumentami: postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 30 kwietnia 1986 r. o zniesieniu współwłasności nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] (działka nr 901; 902/1; 902/2) i przyznaniu tej nieruchomości na wyłączną własność M. B.; skróconym odpisem z księgi wieczystej KW [...] z dnia 27 września 1986 r. dotyczącym ww. działek, gdzie w dziale II jako właściciela wpisano M. J. B.; aktem notarialnym z dnia 31 maja 2007 r. Rep. A [...] – umowa darowizny na rzecz E. S. i J. M.; zawiadomieniem Sadu Rejonowego o wpisie w dziale II ww. księgi wieczystej jako właścicieli E. S. i J. M. Na podstawie powyższych dokumentów oraz danych z ewidencji gruntów organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że od dnia 30 kwietnia 1986 r. do dnia 31 maja 2007 r. jedynym właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w G. był M. B., a od dnia 31 maja 2007 r. współwłaścicielkami tejże nieruchomości są E. S. i J. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że zgodnie z treścią ww. postanowienia Sadu Rejonowego z dnia 30 kwietnia 1986 r. sygn. akt [...] zniesiono współwłasność nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] (działki nr 901, 902/1 i 902/2), której współwłaścicielami byli M. B. w ½ części i J. B. w ½ części, w ten sposób że przyznano tę nieruchomość na wyłączną własność wnioskodawcy M. B. Do przejścia własności doszło z chwilą uprawomocnienia się ww. postanowienia, tj. w dniu 21 maja 1986 r. Oznacza to, że z chwilą uprawomocnienia właścicielem stał się M. B. Z kolei M. B. aktem notarialnym z dnia 31 maja 2007 r. Rep. A nr [...] darował powyższą nieruchomość E. S. w udziale wynoszącym 3/5 części i J. M. w udziale wynoszącym 2/5 części.
Wobec powyższego organ odwoławczy, mając na uwadze zarzuty podane w odwołaniu i w uzupełnieniu tego odwołania, stanął na stanowisku, że powołany przez stronę testament spisany przez jego ojca J. B. w dniu 12 lipca 1987 r. oraz postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 28 stycznia 2010 r. stwierdzające, że spadek po zmarłym J. B. nabył w całości Z. B., nie mają wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Zdaniem Kolegium J. B. spisując w dniu 12 lipca 1987 r. testament, na mocy którego przekazał nieruchomość będącą przedmiotem tej sprawy swojemu synowi Z. B., nie był już w tej dacie właścicielem nieruchomości, gdyż na mocy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 30 kwietnia 1986 r. wyłącznym właścicielem nieruchomości został M. B. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego
Z. B. podał, że jest spadkobiercą właściciela nieruchomości [...] (podstawa prawna art. 5 i 10 dekretu z dnia 6 września 1951 r. (Dz. U. Nr 46, poz. 340) i że własność gospodarstwa jest przedmiotem dziedziczenia (art. 3 ww. dekretu).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W piśmie procesowym z dnia 23 sierpnia 2010 r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik skarżącego – adwokat [...], wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o rozważenie możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a", do czasu wydania orzeczeń przez Sąd Rejonowy w sprawach o sygn. akt: [...] i [...].
W uzasadnieniu pisma pełnomocnik skarżącego podał, że Z. B. od 1985 r. jest jedynym samoistnym posiadaczem spornej nieruchomości. Podał, że brat skarżącego M. wyprowadził się z domu rodziców około 1980 r., zaś ojciec skarżącego J. do 1985 r. (kiedy to przeprowadził się do domu pomocy społecznej) zamieszkiwał sporną nieruchomość wraz ze skarżącym. Wskazano również, że Z. B. przez cały okres posiadania opłacał związane z ww. nieruchomością podatki i opłaty, zaś stosowne organy wydawały decyzje wymiarowe w tym zakresie wskazując skarżącego jako podatnika.
Pełnomocnik skarżącego podniósł, że mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy prawa materialnego wyraźnie wskazują jako podatnika podatku od nieruchomości i podatku rolnego samoistnego posiadacza nieruchomości (art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) i art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613).
W piśmie procesowym podano również, że przed Sądem Rejonowym pod sygn. akt [...] prowadzona jest aktualnie sprawa o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 30 kwietnia 1986 r. sygn. akt [...], z uwagi na odnalezienie dokumentów wskazujących na fakt, że w dacie wydania tego postanowienia jedynym właścicielem spornej nieruchomości był J. B., w związku z czym bezpodstawne było wydanie postanowienia o zniesieniu współwłasności tej nieruchomości. Ponadto przed Sądem Rejonowym pod sygn. akt [...] prowadzone jest postępowanie z wniosku Z. B. o stwierdzenie zasiedzenia spornej nieruchomości. Pełnomocnik skarżącego zaakcentował, że orzeczenie w tej sprawie będzie orzeczeniem deklaratoryjnym, nie stwarzającym niczego nowego, a jedynie potwierdzającym istniejący stan prawny, który istnieje od momentu nabycia przez skarżącego własności nieruchomości w drodze zasiedzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Przedmiotem skargi jest Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 marca 2010 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 5 listopada 2009 r. Z kolei decyzja organu pierwszej instancji została wydana w wyniku wznowienia postępowania, uchylała decyzję organu pierwszej instancji z dnia 20 stycznia 2006 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r. i umarzała postępowanie w sprawie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r. w stosunku do skarżącego Z. B. W pierwszej kolejności należy wskazać, że ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w drodze wyjątku od sformułowanej w art. 128 zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji podatkowych. Chodzi tutaj o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania (art. 240–246), a także o stwierdzenie nieważności (art. 247–252) wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej. W drodze wyjątku może także dojść do uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowych lub dotkniętych wadami niekwalifikowanymi (art. 253–256).
Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej.
Należy również podkreślić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 1998 r. sygn. akt II SA 1241/98, LEX nr 41894).
Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Użyte w cyt. przepisie sformułowanie "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, a więc chwila udostępnienia ich organowi. Z kolei łącznik "lub" wskazuje na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania. Jeżeli więc dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i może uzasadniać wznowienie postępowania. Przymiot "nowych" ma okoliczność czy dowód bez względu na możliwość powołania ich przez stronę w poprzednim postępowaniu (por. B. Gruszczyński [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 609).
W piśmiennictwie podkreśla się również, że błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, ale błędne ustalenie stanu faktycznego tę podstawę stanowi (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski,
R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, UNIMEX, Wrocław 2006, str. 873).
Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 1985 r. podniósł, że nowymi faktami lub dowodami będą te z nich, które nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy jako element faktyczny rozstrzygnięcia (sygn. akt I SA/Gd 198/85, ONSA 1985/1/35).
Przepisy art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wymagają zatem kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.
Przenosząc powyższe uwagi teoretyczne na grunt rozpoznawanej sprawy tutejszy Sąd stwierdza, że powyższe przesłanki zostały spełnione.
Bez wątpienia w sprawie ujawniły się nowe okoliczności w postaci informacji o tym, że w okresie od dnia 30 kwietnia 1986 r. do dnia 31 maja 2007 r. jedynym właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w G. był M. B., a od dnia 31 maja 2007 r. współwłaścicielkami tejże nieruchomości są E. S. i J. M. Informacji tej Prezydent Miasta nie posiadał w dniu wydawania decyzji o wymiarze łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r., albowiem wiedzę o tej okoliczności powziął po wpłynięciu do Urzędu Miejskiego deklaracji podatkowych złożonych przez E. S., tj. w dniu 4 marca 2008 r., a zatem po ponad dwóch latach od dnia wydania decyzji. Nie może również budzić wątpliwości, że powyższe informacje były okolicznościami istotnymi dla sprawy, gdyż wiedza o nich miała istotny wpływ na kształt decyzji w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r.
W świetle powyższych okoliczności postępowanie organu pierwszej instancji uznać należało za prawidłowe.
Inaczej jednak należało ocenić postępowanie organu odwoławczego.
Jak wynika z akt sprawy w uzasadnieniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 5 listopada 2009 r. Z. B. poinformował, że w dniu 28 stycznia 2010 r. Sąd Rejonowy wydał postanowienie (sygn. akt [...]) stwierdzające, że jest właścicielem nieruchomości nr [...]. Podał również, że w dniu 19 lutego 2010 r. otrzyma to postanowienie i niezwłocznie przekaże je organowi odwoławczemu, co też uczynił w dniu 26 lutego 2010 r.
Z treści złożonego przez skarżącego postanowienia wynika, że spadek po J. B. na podstawie testamentu własnoręcznego z dnia 12 lipca 1987 r. nabył Z. B. w całości.
Odnosząc się do tych okoliczności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji z dnia 11 marca 2010 r. wskazało, że powołany przez stronę testament z dnia 12 lipca 1987 r. oraz ww. postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 28 stycznia 2010 r., nie mają wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Zdaniem Kolegium J. B. spisując w dniu 12 lipca 1987 r. testament, na mocy którego przekazał nieruchomość będącą przedmiotem tej sprawy swojemu synowi Z. B., nie był już w tej dacie właścicielem nieruchomości, gdyż na mocy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 30 kwietnia 1986 r. wyłącznym właścicielem nieruchomości został M. B. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.
Powyższy przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego. Realizacji tej zasady służą przepisy rozdziału 11 zatytułowanego "Dowody" w dziale IV Ordynacji podatkowej regulujące postępowanie dowodowe, w tym m.in. art. 187 § 1 nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zadaniem organów podatkowych jest więc takie ustalenie stanu faktycznego, aby odpowiadał on rzeczywistości. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, wiążące się z właściwym zastosowaniem odpowiednich norm materialnoprawnych, uzależnione jest od uprzedniego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia i swobodnej oceny, w myśl reguł określonych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.
Wskazać również należy, że zasada dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 Ordynacji podatkowej) polega na tym, że każda sprawa rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji może być w wyniku wniesienia odwołania również rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja, a ponowne rozpoznanie sprawy podatkowej (por.
B. Adamiak: Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, str. 144 i nast.). Zgodnie zatem z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i orzec w sprawie rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji, a zatem nie może on się ograniczyć tylko do kontroli organu pierwszej instancji (por. R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wydanie III, Oficyna Wydawnicza UNIMEX, Wrocław 2000, str. 138).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zaskarżona decyzja organu odwoławczego narusza przywołane wyżej przepisy postępowania, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Uwadze organu odwoławczego uszła również inna okoliczność. Mianowicie, do odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 5 listopada 2009 r. Z. B. załączył kserokopię wniosku o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości przy ul. [...] w G., w którego uzasadnieniu podał, że gospodaruje – zarządza tą nieruchomością.
Zgodnie z art. 172 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie).
Również m.in. w piśmie z dnia 7 sierpnia 2009 r. Z. B. podał, że jest użytkownikiem spornej nieruchomości. Podał również, że z sześciu osób, które zamieszkiwały w budynku posadowionym na tej nieruchomości, trzy zmarły, a dwie wyprowadziły się i w chwili obecnej tylko on zamieszkuje w tym budynku.
Jak słusznie zauważył pełnomocnik strony skarżącej w piśmie procesowym z dnia 23 sierpnia 2010 r. powyższe okoliczności mogą mieć istotne znaczenie w kontekście mających zastosowanie w granicach przedmiotowej sprawy przepisów prawa materialnego. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym. Podobnie art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613) wyraża zasadę, że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.
Powyższe wątpliwości powinny być wyjaśnione w toku wznowionego postępowania i dopiero wówczas organ podatkowy dokona ewentualnej weryfikacji decyzji z dnia 20 stycznia 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie znalazł podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania, o co wnosił pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 23 sierpnia 2010 r. Jednakże ewentualną możliwość zawieszenia postępowania podatkowego winien rozważyć organ administracji, albowiem wynik spraw toczących się przed Sądem Rejonowym może mieć przesądzające znaczenie dla prawidłowego opodatkowania spornej nieruchomości.
Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.
Zgodnie z art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd, na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji.[pic]