Uzasadnienie
Decyzją z dnia 6 listopada 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 11 lipca 2014 r. odmawiającą H. J. rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnieśli H. J. i A. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).
Wskazane w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. przyczyny odrzucenia skargi nawiązują do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia w węższym znaczeniu (sensu stricto), w którym przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, tzn. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia.
Warunkiem formalnym sensu stricto skutecznego złożenia skargi jest więc wniesienie skargi przez podmiot, któremu - zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 P.p.s.a. - przysługuje legitymacja do jej wniesienia.
W myśl art. 50 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący A. J. nie należy do wskazanych powyżej kategorii podmiotów, należy przyjąć, że aby mógł wnieść skutecznie skargę, musi mieć w jej złożeniu interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga bowiem może dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (tak: T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 213-214).
W ocenie Sądu, skarżący A. J. nie ma w złożeniu skargi interesu prawnego, gdyż sprawa nie dotyczy jego "własnej sprawy administracyjnej", ale sprawy dotyczącej jego małżonki, której organ podatkowy odmówił rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Należy wskazać, że postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem H. J. z dnia 13 września 2013 r. o umorzenie zaległości podatkowej określonej decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 sierpnia 2013 r. bądź rozłożenie na raty tej zaległości. Zarówno organ pierwszej instancji, do którego wniosek ten został skierowany, jak i organ drugiej instancji rozpatrujący odwołanie od decyzji rozpoznającej ww. wniosek, konsekwentnie wskazywały jako stronę postępowania podatkowego wyłącznie H. J..
Nie ulega zatem wątpliwości, że wniesienie skargi przez podmiot, któremu - zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 P.p.s.a. - przysługuje legitymacja do jej wniesienia, stanowi jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, natomiast brak tej przesłanki skutkuje odrzuceniem skargi (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt OPS 1/04, ONSAiWSA 2005/4/62).
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał skargę A. J. za niedopuszczalną, albowiem nie był on stroną postępowania podatkowego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, a tym samym nie był podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 P.p.s.a.
Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.[pic]