Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 12 lutego 2015 r. (data stempla pocztowego), skarżąca H. J. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Na podstawie danych zawartych w oświadczeniu skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentach znajdujących się w aktach podatkowych, ustalono, że skarżąca posiada dom o pow. 120 m2, żadnego innego majątku nie posiada, w tym zasobów pieniężnych oraz przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, natomiast posiada zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie około 30 tys. zł, utrzymuje się wyłącznie ze świadczenia emerytalnego w kwocie netto 514 zł (po potraceniu egzekucyjnym). Jej małżonek również otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 1084 zł (po potraceniach egzekucyjnych w związku z zaległością podatkową) i dochodu uzyskanego z umowy zlecenia, który waha się w granicach 1000 – 1250 zł. Małżonek skarżącej posiada również zaległość podatkową w wysokości około 30 tys. zł.
W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że skarżąca wykazała, że poniesienie przez nią kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Pod uwagę wzięto przede wszystkim kwotę uzyskiwanych przez skarżącą dochodów, wysokość zadeklarowanych przez nią kosztów jej koniecznego utrzymania oraz brak jakiegokolwiek majątku, w tym zasobów pieniężnych, co prowadzi do wniosku, że skarżąca nie jest w stanie poczynić oszczędności z bieżących dochodów.
Z tych względów uznano, że skarżąca wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.