Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 162, art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej "O.p."), odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 9 października 2019 r., odmawiającej stronie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 października 2014 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2011 r.
Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
Skarżący pismem z dnia 11 kwietnia 2016 r., powołując się na zapis art. 241 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 O.p., wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 października 2014 r., nr [...], wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2011 r.
Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego decyzją z dnia 9 października 2019 r., nr [...] odmówił Skarżącemu wznowienia postępowania we wskazanej sprawie z uwagi na uchybienie terminu wskazanego w art. 241 § 2 pkt 1 O.p.
W decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego zawarte zostało prawidłowe pouczenie o prawie, trybie i terminie wniesienie odwołania.
Decyzja ta została wysłana za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej na adres elektroniczny wskazany przez pełnomocnika Skarżącego. Decyzja została doręczona 14 listopada 2019 r.
Dnia 9 grudnia 2019 r. do Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego wpłynęło pismo adwokata B.G. z dnia 3 grudnia 2019 r., z którego wynika, że z dniem 21 marca 2017 r. skarżący wypowiedział mu pełnomocnictwo do reprezentowania jego osoby w postępowaniach przez wszystkim organami podatkowymi, organami kontroli, sądami powszechnymi i administracyjnymi wszystkich instancji, organami ścigania, jak również wszystkimi podmiotami oraz urzędami, organami administracji publicznej i samorządowej.
Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego pismem z dnia 8 stycznia 2020 r. poinformował Skarżącego o wydanej decyzji i o jej wysłaniu na adres elektroniczny dotychczasowego pełnomocnika.
Skarżący pismem z dnia 30 stycznia 2020 r. złożył odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego. Jednocześnie Strona składając odwołanie, wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji.
W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu Strona wskazała, że wadliwe było doręczenie decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 9 października 2019 r., prawdopodobnie w związku z wadliwym adresowaniem korespondencji na adres byłego pełnomocnika albo ze względu na błędne awizowanie przesyłki przez operatora pocztowego. Skarżący wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Pismo z informacją o wydaniu decyzji z dnia 8 stycznia 2020 r. zostało doręczone Skarżącemu 23 stycznia 2020 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2020 r. stwierdził uchybienie terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. do wniesienia przez Stronę odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 9 października 2019 r.
Organ odwoławczy tego samego dnia wydał przedmiotowe postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że Skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybił terminowi do wniesienia odwołania bez swojej winy.
W ocenie organu decyzja została skutecznie doręczona dnia 14 listopada 2019 r. na adres elektroniczny wskazany przez pełnomocnika. O skuteczności doręczenia świadczyć ma nie tylko urzędowe poświadczenie doręczenia, ale także fakt, że pełnomocnik Skarżącego w piśmie z dnia 3 grudnia 2019 r. odesłał doręczoną mu decyzję, wskazując, że nie jest już pełnomocnikiem Strony. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem 28 listopada 2019 r.
Organ wskazał, że wypowiedzenie pełnomocnictwa było skuteczne wobec organu podatkowego dopiero z chwilą złożenia oświadczenia skarżącego o wypowiedzeniu pełnomocnictwa do akt sprawy, tj. z dniem 9 grudnia 2019. Do tego momentu organ był obowiązany doręczyć decyzję na adres elektroniczny pełnomocnika. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podniósł, że pełnomocnictwo, nawet wypowiedziane, jeżeli odbyło się to bez wiedzy organu nadal wywołuje skautki prawne, jak gdyby do wypowiedzenia w ogóle nie doszło. Pismo pełnomocnika strony z dnia 3 grudnia 2019 r. pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organu, ponieważ zostało przesłane do akt postępowania dopiero po skutecznym doręczeniu decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi.
Organ przywołał stanowiska doktryny i orzecznictwo, które podkreślają znaczenie przesłanki braku winy strony w uchybieniu terminu. O braku winy można mówić wówczas, gdy strona nie mogła dopełnić obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego wysiłku. Ponadto winą za uchybienie terminu może być obciążona strona również w odniesieniu do działań osoby trzeciej, której strona powierzyła dokonanie określonej czynności – może to dotyczyć działań profesjonalnego pełnomocnika.
W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na pełnomocniku Strony spoczywał obowiązek poinformowania mocodawcy o podjętych przez siebie działaniach po odwołaniu pełnomocnictwa, w tym zwłaszcza o odebraniu skierowanej do niego przesyłki.
Organ odwoławczy podniósł, że wszelkie działania czy też zaniechania pełnomocnika obciążają sama stronę, która ponosi pełną odpowiedzialność za dobór osób jakimi posługuje się przy dokonywaniu czynności procesowych.
Według organy niedochowanie terminu do wniesienia odwołania nie było następstwem okoliczności niezależnych, lecz mogło być co najwyżej konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu spraw mocodawcy, który decydując się na ustanowienie fachowego pełnomocnika ponosi odpowiedzialność za jego uchybienia.
Skarżący, nie zgadzając się ze stanowiskiem organu odwoławczego, pismem z dnia 26 maja 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 20 kwietnia 2020 r., nr [...]o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Przedmiotowemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1) art. 162 § 1 i § 2 i 163 § 2 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przedwczesnej i bezzasadnej odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, z uwagi na brak prawomocnego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania oraz z uwagi na brak winy Skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania;
- 2) art. 15zzs ust 1 i 9 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 568), poprzez wydanie przedmiotowego postanowienia w okresie stanu epidemii, co wobec treści przywołanego przepisu było niedopuszczalne;
- 3) art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p., poprzez nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, niespełniające przesłanek ustawowych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie uwzględnił w zaskarżonym postanowieniu, iż brak jest prawomocnego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, ponadto błędnie przyjął, że nie zaistniały przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Wobec powyższego Skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 20 kwietnia 2020 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi.
Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów, organ odwoławczy wskazał, że nie doszło do naruszenia art. 15zzs ust. 1 i 9 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw. W jego cenie w okresie, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu można wydawać postanowienia rozstrzygające kwestie formalne. Ponadto zgodnie z ust. 7 tego przepisu czynności organu dokonane w czasie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii pozostają skuteczne.
Organ podtrzymał swoje stanowisko w zakresie nieuprawdopodobnienia przez Skarżącego braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Z tych względów nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 162 § 1 i § 2 i 163 § 2 O.p. Ponadto, zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie została zachowana prawidłowa sekwencja postanowień.
Organ podniósł również, że postanowienie spełnia wszystkie wymogi formalne, zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, a także pouczenie o trybie zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga jest bezzasadna.
Podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 162 § 1 i § 2 O.p. Zgodnie z art. 162 § 1 i § 2 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.
Aby przywrócić termin konieczne jest łączne spełnienie czterech przesłanek:
- 1) uchybienie terminowi;
- 2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie;
- 3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz
- 4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany.
Pierwszą w kolejności przesłanką dopuszczalności podania o przywrócenie terminu wniesionego w trybie art. 162 § 1 O.p. jest obiektywne istnienie uchybienia terminu. Następnie organ ustala, czy strona zachowała termin z art. 162 § 2 O.p. do wnioskowania o przywrócenie terminu oraz czy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu strona dokonała czynności, dla której termin ten był ustanowiony (art. 162 § 2 O.p.). Dalej organ bada, czy strona uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy.
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 9 października 2019 r., odmawiającej stronie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 października 2014 r.
W sprawie ustalono, że decyzja Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 9 października 2019 r. została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 14 listopada 2014 r. Pełnomocnik został należycie umocowany na postawie pełnomocnictwa szczególnego, przedłożonego do akt postepowania pismem z dnia 4 maja 2016 r. W pełnomocnictwie tym wskazano elektroniczny adres do doręczeń, na który doręczono decyzję. Pismo informujące o wypowiedzeniu pełnomocnictwa wpłynęło dopiero z dniem 9 grudnia 2019 r., a więc już po doręczeniu decyzji. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że wypowiedzenie pełnomocnictwa staje się skuteczne względem organu dopiero z dniem zawiadomienia go o tej czynności. Do tego momentu organ jest obowiązany doręczyć decyzję na adres elektroniczny pełnomocnika. Stanowisko to zostało wyrażone m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2016 r., II FSK 3588/13.
Nieuzasadnione jest stwierdzenie Skarżącego o nieprawidłowości doręczenia. Decyzja w chwili jej nadania została prawidłowo skierowana do umocowanego pełnomocnika, na wskazany przez niego adres elektroniczny. W takiej sytuacji na pełnomocniku spoczywa obowiązek poinformowania mocodawcy o podjętych przez siebie działaniach po odwołaniu pełnomocnictwa, w tym zwłaszcza o odebraniu skierowanej do niego przesyłki. Tak jak wskazał organ, o odebraniu przesyłki świadczy nie tylko urzędowe poświadczenie doręczenia, ale także korespondencja nadesłana wraz z oświadczeniem Skarżącego o wypowiedzeniu pełnomocnictwa.
Termin na wniesienie odwołania od decyzji wynosi 14 dni od jej doręczenia– zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. W konsekwencji termin do wniesienia odwołania upłynął 28 listopada 2019 r.
Została zatem spełniona przesłanka uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Ponadto Skarżący w ustawowym terminie złożył wiosek o przywrócenie terminu i dokonał czynności, co do której uchybił terminowi (wniósł odwołanie). Skarżący wskazał, że o wydaniu decyzji dowiedział się dopiero 23 stycznia 2020 r., po zapoznaniu się z pismem Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, informującego o doręczeniu decyzji pełnomocnikowi. Wniosek o przywrócenie terminu oraz odwołanie Skarżący złożył 30 stycznia 2020 r.
W niniejszej sprawie nie została jednak spełniona przesłanka uprawdopodobnienia braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi.
Organ podatkowy dokonuje oceny, czy strona dopuściła się uchybienia terminowi bez swojej winy i bierze pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne oceniając winę według obiektywnych mierników staranności. Brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Jednocześnie przyjmuje się, że od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw, a jakiekolwiek niedbalstwo strony dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu.
Wskazać należy, że w niniejszej sprawie organ został zawiadomiony o wypowiedzeniu pełnomocnictwa już po doręczeniu decyzji. Do dnia doręczenia decyzji ani Skarżący, ani pełnomocnik nie przedłożyli do akt sprawy zawiadomienia o odwołaniu pełnomocnictwa szczególnego. Na pełnomocniku ciążył obowiązek zawiadomienia swojego mocodawcy o odebraniu przesyłki. W judykaturze akcentuje się, że w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron, przyjmuje się, iż osoby te są zobowiązane do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia, a zatem ocena, czy dochowali reguł starannego działania, winna być dokonywana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Po 200/10).
Nie można przyjąć, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy podmiotu, który miał podjąć czynność procesową, jeżeli przyczyną tego była działalność lub brak działania osób, którymi podmiot się posługuje. Za brak działania przedstawiciela strony odpowiedzialność ponosi bowiem sama strona.
Ponadto w interesie samej Strony leżało zawiadomienie organu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa. Od Strony postępowania należy wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swoich spraw, a przywrócenie terminu jest niemożliwe, gdy Strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
Okoliczności faktyczne powołane we wniosku o przywrócenie terminu nie wskazują na to, że uchybienie terminu nastąpiło na skutek zdarzeń wyjątkowych czy szczególnych, których nie można było uniknąć i które mogłyby usprawiedliwiać działanie Skarżącego.
Ponadto, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 715/13 "ostateczny charakter postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania w toku postępowania administracyjnego (art. 228 § 1 pkt 2 O.p.) nie stoi na przeszkodzie wydania tegoż postanowienia w przypadku wydania postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, nawet bezpośrednio po wydaniu ostatnio powołanego postanowienia". Zatem wydanie obydwu postanowień w tej samej dacie, jest dopuszczalne i nie narusza przepisów prawa w sposób mogący skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia Pogląd ten został podzielony także w wyrokach NSA m.in. z: 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1743/15; z 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1995/15; z 15 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 2667/18.
Postanowienie organu odwoławczego nie narusza zatem art. 162 § 1 i § 2 oraz art. 163 § 2 O.p.
Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 15zzs ust.1 i 9 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych /Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm./ Wskazać należy, że przepis ten wszedł w życie z dniem 31 marca 2020r. i został uchylony z dniem 16 maja 2020r. na mocy art.46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020r.o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 /Dz.U.z2020r. poz. 875/.Zatem nie miał zastosowania do oceny przyczyn uchybienia terminu do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 15zzs ust. 7 ustawy w czasie trwania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii zarówno strona postępowania, jak i organ administracji publicznej byli co do zasady uprawnieni do podejmowania skutecznych czynności w postępowaniu prowadzonym na podstawie Ordynacji podatkowej. Zatem art. 15zzs ust. 9 ustawy nie stanowił przeszkody do podejmowania innych czynności w prowadzonych postępowaniach administracyjnych, np. w postaci przesyłania do stron wezwań, zawiadomień lub postanowień, które to czynności były skuteczne zgodnie z art. 15zzs ust. 7 ustawy.
Wydanie i doręczenie przedmiotowego postanowienia, pozostaje skuteczne również w czasie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, ponadto skarżący skutecznie złożył skargę do WSA.
W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. Postanowienie organu odwoławczego zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 217 O.p. Postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne, które wskazuje na jakich dowodach organ dokonał ustaleń faktycznych. Ponadto uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Zarzuty podniesione w skardze, a dotyczące innych decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego (decyzji nr [...] oraz [...]), pozostają bez wpływu na prawidłowość wydania przedmiotowego postanowienia. Na marginesie wskazać należy, że nie istnieje obowiązek łącznego rozpatrzenia wniosków o wznowienie postępowania zakończonego tą samą decyzją. Przywołany wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej również pozostaje poza zakresem merytorycznego rozstrzygnięcia w tej sprawie.
Reasumując, Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz w odpowiedzi na skargę, i stwierdził, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu do złożenia odwołania, bowiem Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.
Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.