Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 maja 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor IAS), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 61a, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775) - dalej "k.p.a." oraz art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.) - dalej "u.p.e.a.", po rozpatrzeniu zażalenia I. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: Spółka, Skarżąca) na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej: "Naczelnik US") z dnia 15 marca 2023 r. odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego w części dotyczącej zarzutu braku wymagalności obowiązku w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych nr A. z dnia 4 lipca 2019 roku, B. z dnia 16 lipca 2019 roku i C. z dnia 17 lutego 2020 roku oraz zarzutu wygaśnięcia obowiązku w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr C. z dnia 17 lutego 2020 roku,, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
Naczelnik US wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku Spółki na podstawie tytułów wykonawczych:
- - nr A. z 4 lipca 2019 r., wystawionego przez Dyrektora C. S.A. w B. w związku z opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników RTV – zgodnie z decyzją nr 11832/2014, w kwocie należności głównej 18528 zł,
- - nr B. z 16 lipca 2019 r., wystawionego przez Dyrektora C. S.A. w B. w związku z opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników RTV – zgodnie z decyzją nr 1662/2014, w kwocie należności głównej 2238 zł,
- - nr C. z 17 lutego 2020 r., wystawionego przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny w W. w związku z niespełnieniem obowiązku zawarcia obowiązkowej umowy OC, w kwocie należności głównej 4500 zł.
Ww. tytuły wykonawcze zostały doręczone Spółce w dniach: 19 sierpnia 2019 r. (tytuł wykonawczy nr A. i nr B.), 17 marca 2020 r. (tytuł wykonawczy nr C.).
Pismem z dnia 24 marca 2020 r. Spółka wniosła zarzuty nieistnienia obowiązku oraz niespełnienia wymogów z art. 27 u.p.e.a. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr C. z 17 lutego 2020 r. Postanowieniem z 25 lutego 2021 r. wierzyciel zajął stanowisko w sprawie zarzutu nieistnienia obowiązku oraz niespełnienia przez tytuł wykonawczy nr C. wymogów z art. 27 u.p.e.a., uznając je za nieuzasadnione. Ostatecznym postanowieniem z 7 czerwca 2021 r. Naczelnik US uznał za nieuzasadnione zarzuty złożone w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr C., tj. zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut niespełnienia przez ww. tytuł wykonawczy wymogów art. 27 u.p.e.a.
Pismem z 11 sierpnia 2021 r. Spółka zgłosiła - w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr A. i B. - zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości. Postanowieniem z 24 sierpnia 2021 r. Naczelnik US odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku z 11 sierpnia 2021 r. w części dotyczącej zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych nr A. i B. - z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia zarzutów. Ostatecznym postanowieniem z 25 października 2021 r. Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 25 października 2021 r. utrzymał przedmiotowe postanowienie organu egzekucyjnego w mocy.
Pismem z 21 grudnia 2021 r. Spółka wniosła zarzuty wygaśnięcia obowiązku oraz braku wymagalności obowiązku w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr A., B. i C.. Postanowieniem z 28 stycznia 2022 r. organ egzekucyjny - na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. - umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie zarzutów zgłoszonych pismem z 21 grudnia 2021 r. W wyniku zaskarżenia ww. postanowienia, Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 11 maja 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Następnie w wyniku wniesienia przez Spółkę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na ww. postanowienie - prawomocnym wyrokiem z 23 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 799/22 Sąd uchylił postanowienia organów I i II instancji, wskazując na naruszenie przez oba organy art. 105 § 1 K.p.a., polegające na poddaniu analizie zgłoszonych zarzutów, podczas gdy brak było podstaw prawnych do uznania postępowania w tej sprawie za bezprzedmiotowe, a tym samym do umorzenia przedmiotowego postępowania.
Ocenie Sądu podlegała prawidłowość czynności procesowej, jaką było umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, w sytuacji gdy zasadność zgłoszonych zarzutów nie podlegała analizie i zgłoszone przez Spółkę zarzuty naruszenia art. 33 u.p.e.a. nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Z tych względów zaskarżone postanowienia organów I i II instancji wyeliminowano z obrotu prawnego, jako że ich wydanie nastąpiło na skutek nieprawidłowej wykładni przepisów prawa.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ egzekucyjny na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. postanowieniem z dnia 15 marca 2023 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych pismem z 21 grudnia 2021 r. zarzutów wygaśnięcia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr C. oraz braku wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi nr A., nr B. i nr C., z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia Skarżącej, Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 22 maja 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US.
W uzasadnieniu Dyrektor IAS wskazał, że 7 dniowy termin, wynikający z treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., liczony jest od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, a to - co do zasady - następuje w chwili przystąpienia do czynności egzekucyjnych i dokonywane jest albo przez egzekutora, albo drogą pocztową (art. 32 u.p.e.a. w brzmieniu przed nowelizacją ww. ustawy). Akta sprawy dowodzą, że odpisy przedmiotowych tytułów wykonawczych, zostały doręczone Spółce odpowiednio w dniach: 19 sierpnia 2019 r. (tytuły wykonawcze nr A. i nr B.) oraz w dniu 17 marca 2020 r. (tytuł wykonawczy nr C.), co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek o nr [...] i [...]. Ustawowy termin do złożenia zarzutów na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. upłynął zatem odpowiednio: dla tytułów wykonawczych nr A. i B. - w dniu 26 sierpnia 2019 r. oraz dla tytułu wykonawczego nr C. - w dniu 24 marca 2020 r.
Wniesienie zatem przez Spółkę pismem z dnia 21 grudnia 2021 r. zarzuty - braku wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi nr A., nr B. i nr C. oraz wygaśnięcie obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr C. - nastąpiło z przekroczeniem terminu do ich wniesienia. W konsekwencji Naczelnik US postanowieniem z dnia 15 marca 2023 r. miał obowiązek odmówić wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych po terminie, opierając wydane rozstrzygnięcie na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w obu instancjach administracyjnych oraz nakazanie Naczelnikowi US nadania sprawie dalszego biegu merytorycznego, zarzucając: rażący błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezzasadnym uznaniu, iż wszczęcie kolejnego postępowania egzekucyjnego przez tego samego wierzyciela na podstawie tego samego tytułu wykonawczego nie powoduje rozpoczęcia biegu kolejnego terminu na wystąpienie z zarzutami w trybie art. 33 u.p.e.a.. Naczelnik US stanął na bezzasadnym stanowisku, iż termin na wniesienie zarzutów powinien był być liczony od poprzedniej egzekucji, podczas gdy Skarżąca złożyła zarzuty w tym konkretnym postępowaniu egzekucyjnym w administracji a nie w zakresie poprzedniego postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że stanowisko organów jest nieoparte na przepisach prawa i nielogiczne. W jej ocenie w ramach pierwszego postępowania egzekucyjnego doszło do wyegzekwowania całości należności wynikających z tytułów wykonawczych wystawionych przez Wierzyciela. A zatem po zakończeniu się pierwszego postępowania egzekucyjnego dopiero zaktualizowała się przesłanka braku należności czy też nie istnienia obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego właśnie na skutek jego spełnienia. Tym samym zarzut dotyczący tych okoliczności nie mógł zostać podniesiony w poprzednim postępowaniu egzekucyjnym, bowiem dopiero na skutek skutecznego przeprowadzenia poprzedniego postępowania egzekucyjnego doszło do spełnienia obowiązku w całości. Tym samym nie jest logicznym argument Organu egzekucyjnego, jakoby zarzut w tym zakresie należało wnieść w ramach poprzedniego postępowania egzekucyjnego.
W ocenie Spółki nie ma żadnego przepisu nakazującego wnieść zarzuty tylko w ramach pierwszego postępowania egzekucyjnego i zakazującego wnoszenia zarzutów w każdym kolejnym postępowaniu egzekucyjnym. Brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej, na której można byłoby oprzeć stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia 24 sierpnia 2021 roku.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie uchyla się w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 p.p.s.a. jest do dopuszczalne, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie – co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Sąd stwierdził, że skarga jest bezzasadna.
Dokonując sądowej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia należy zaznaczyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 23 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 799/22 (wszystkie przywołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl), uchylił postanowienie Dyrektora IAS z dnia 11 maja 2022 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika US z dnia 28 stycznia 2022 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
W związku z powyższym orzekanie w niniejszej sprawie odbywa się w warunkach związania oceną prawną, o których mowa w art. 153 p.p.s.a. Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Mając na uwadze treść powyższego wyroku, rozpatrujący niniejszą sprawę Sąd uznaje, iż orzekające w sprawie organy wypełniły wskazania Sądu i uwzględniły przedstawioną w tymże wyroku ocenę prawną. Wydając zaskarżone postanowienia organy miały bowiem na uwadze, iż wniosek Skarżącej z dnia 21 grudnia 2021 r. obejmował:
- 1) zarzut wygaśnięcia obowiązku w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych nr A. z 4 lipca 2019 r. i B. z 16 lipca 2019 r.;
- 2) zarzut braku wymagalności obowiązku w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych nr A. z 4 lipca 2019 r., B. z 16 lipca 2019 r. i C. z 17 lutego 2020 r.;
- 3) zarzut wygaśnięcia obowiązku w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr C. z 17 lutego 2020 r.
W odniesieniu do zarzutu ujętego w punkcie 1) Naczelnik US postanowieniem z dnia 15 marca 2023 r., utrzymanym w mocy zaskarżonym postanowieniem Dyrektora IAS z dnia 22 maja 2023 r., umorzył postępowanie administracyjne, co wynika z akt sprawy prowadzonej pod sygn. akt I SA/Gd 611/23.
Natomiast, w odniesieniu do zarzutów ujętych w punkcie 2) i 3) Naczelnik US postanowieniem z dnia 15 marca 2023 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Dyrektora IAS z dnia 22 maja 2023 r., odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wniesionych zarzutów.
Zatem, organy orzekające w sprawie uwzględniły wykazany przez Sąd w wyroku o sygn. akt I SA/Gd 799/22 brak tożsamości spraw objętych wnioskiem Skarżącej z dnia 21 grudnia 2021 r. ze sprawą rozstrzygniętą uchylonymi przez Sąd postanowieniami. Tym samym w rozpatrywanej sprawie nie doszło do uchybienia art. 153 p.p.s.a., gdyż organy prawidłowo zidentyfikowały wszystkie sprawy administracyjne i wydały w odniesieniu do nich rozstrzygnięcia.
W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlegają postanowienia organów w sprawie odmowy wszczęcia postępowania z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia zarzutów na podstawie u.p.e.a. Oceny zatem wymagało, czy prawidłowo organy przyjęły, że w niniejszej sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, co uzasadnia wydanie rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania.
Zarzuty, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 roku - z uwagi na wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych przed wejściem w życie zmiany ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2070 ze zm.) są środkiem prawnym, który służy wyłącznie zobowiązanemu i przysługuje jedynie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Jest to dla Strony podstawowy środek obrony przed niezgodnym z prawem wszczęciem egzekucji do jej majątku, a ściślej w jego początkowej fazie. 7- dniowy termin, wynikający z treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., liczony jest od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, a to - co do zasady - następuje w chwili przystąpienia do czynności egzekucyjnych i dokonywane jest albo przez egzekutora, albo drogą pocztową (art. 32 u.p.e.a. w brzmieniu przed nowelizacją ww. ustawy).
Jak bowiem wynika z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo do wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Wprawdzie przywołany przepis zakreślając termin do zgłoszenia zarzutów nie wskazuje wprost od kiedy powinien być on liczony, niemniej w orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że skoro w tytule wykonawczym powinno znaleźć się pouczenie o terminie na złożenie zarzutów, a tytuł wchodzi do obiegu prawnego przez jego doręczenie, to właśnie tę datę należy przyjąć jako początkową datę biegu terminu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3081/12, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, co oznacza, że tylko terminowe ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i podjęcia rozstrzygnięcia. Natomiast, konsekwencją wniesienia zarzutów z uchybieniem terminu jest brak możliwości rozpoznania ich merytorycznie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym, zarzuty zgłoszone po upływie 7 - dniowego terminu są spóźnione i w związku z powyższym nie mogą być one rozpatrzone.
Przepis art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. konstruuje zasadę wniesienia zarzutów (w rozumieniu art. 33 tej ustawy) w sprawie prowadzenia egzekucji (zarzuty przeciwegzekucyjne), który może być realizowany jednokrotnie w postępowaniu egzekucyjnym ze względu na zakreślony termin do ich wnoszenia (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2022 r., sygn. akt III FSK 1001/21, LEX nr 3442021).
Nie jest zatem skuteczne uzupełnienie, czy wniesienie zarzutów po upływie wskazanego terminu. W takiej sytuacji - uchybienia terminu - zarzuty spóźnione nie mogą być merytorycznie rozpatrywane. Uchybienie terminu do złożenia zarzutów czyni więc czynność zobowiązanego prawnie nieskuteczną.
Z akt sprawy wynika, że odpisy przedmiotowych tytułów wykonawczych, zostały doręczone Stronie odpowiednio w dniach 19 sierpnia 2019 r. (nr A. i nr B.) oraz 17 marca 2020 r. (nr C.), co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek o nr [...] i [...].
Ustawowy termin do złożenia w niniejszej sprawie zarzutów na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. upłynął zatem odpowiednio: dla tytułów wykonawczych nr A. i B. - w dniu 26 sierpnia 2019 r. oraz dla tytułu wykonawczego nr C. - w dniu 24 marca 2020 r.
Z powyższego wynika, że wniesienie przez Spółkę pismem z dnia 21 grudnia 2021 r. zarzutów braku wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi nr A., nr B. i nr C. oraz wygaśnięcie obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr C. - nastąpiło niewątpliwie z przekroczeniem terminu do ich wniesienia.
Skutkiem uchybienia terminowi określonemu w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., jest bezskuteczność środka zaskarżenia wniesionego w trybie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Termin do wniesienia zarzutu jest bowiem terminem procesowym zawitym, którego uchybienie powoduje bezskuteczność czynności zobowiązanego. W takim przypadku nie ma podstaw do inicjowania czynności organu egzekucyjnego, których uruchomienie może nastąpić wyłącznie w wyniku skutecznie wniesionego zarzutu.
W konsekwencji prawidłowo Naczelnik US postanowieniem z dnia 15 marca 2023 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych po upływie ustawowego terminu do ich wniesienia, opierając wydane rozstrzygnięcie na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.
Zgodnie bowiem z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji na mocy art. 18 u.p.e.a., zgodnie z którym, jeżeli przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a.
W niniejszej sprawie odmowa wszczęcia postępowania nastąpiła z uwagi na zaistnienia "innej uzasadnionej przyczyny". Przesłanka "inne uzasadnione przyczyny" nie została przez ustawodawcę zdefiniowana. Należy przez nią jednak rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Taką przyczyną jest również uchybienie terminu do wniesienia zarzutów.
W świetle powyższego Naczelnik US nie miał podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia zarzutów w trybie art. 33 u.p.e.a. Prawidłowo natomiast ocenił kwestię doręczenia Spółce odpisów tytułów wykonawczych oraz wszczęcia na ich podstawie postępowania egzekucyjnego, tym samym prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów wniesionych z uchybieniem terminu do ich wniesienia. Z uwagi na powyższe należało stwierdzić, że działania organów znajdowały umocowanie w cytowanych wyżej przepisach k.p.a. i u.p.e.a. Z tych względów zarzuty skargi okazały się bezzasadne.
Podsumowując, ocena zaskarżonych postanowień nie dała Sądowi podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów w sposób mogący odnieść wpływ na istotę rozstrzygnięcia.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.