Uzasadnienie
- 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 maja 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 105 § 1-2, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775, dalej "K.p.a.") oraz art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm., dalej "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia I. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej jako "Spółka", "Skarżąca") na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 15 marca 2023 r. o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego w części dotyczącej zarzutu wygaśnięcia obowiązku w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
- 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
- 2.1. Naczelnik US wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku Spółki na podstawie tytułów wykonawczych:
- - nr A z 4 lipca 2019 r., wystawionego przez Dyrektora C. S.A. w B. w związku z opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników RTV – zgodnie z decyzją nr 11832/2014, w kwocie należności głównej 18528 zł,
- - nr B z 16 lipca 2019 r., wystawionego przez Dyrektora C. S.A. w B. w związku z opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników RTV – zgodnie z decyzją nr 1662/2014, w kwocie należności głównej 2238 zł,
- - nr C z 17 lutego 2020 r., wystawionego przez U. w W. w związku z niespełnieniem obowiązku zawarcia obowiązkowej umowy OC, w kwocie należności głównej 4500 zł.
Ww. tytuły wykonawcze zostały doręczone Spółce w dniach: 19 sierpnia 2019 r. (tytuł wykonawczy nr A i nr B), 17 marca 2020 r. (tytuł wykonawczy nr C).
Pismem z 24 marca 2020 r. Spółka wniosła zarzuty nieistnienia obowiązku oraz niespełnienia wymogów z art. 27 u.p.e.a. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr C z 17 lutego 2020 r. Postanowieniem z 25 lutego 2021 r. wierzyciel zajął stanowisko w sprawie zarzutu nieistnienia obowiązku oraz niespełnienia przez tytuł wykonawczy nr C wymogów z art. 27 u.p.e.a., uznając je za nieuzasadnione. Ostatecznym postanowieniem z 7 czerwca 2021 r. Naczelnik US uznał za nieuzasadnione zarzuty złożone w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr C, tj. zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut niespełnienia przez ww. tytuł wykonawczy wymogów art. 27 u.p.e.a.
Pismem z 11 sierpnia 2021 r. Spółka zgłosiła - w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr A i B - zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości. Postanowieniem z 24 sierpnia 2021 r. Naczelnik US odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku z 11 sierpnia 2021 r. w części dotyczącej zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych nr A i B - z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia zarzutów. Ostatecznym postanowieniem z 25 października 2021 r. Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 25 października 2021 r. utrzymał przedmiotowe postanowienie organu egzekucyjnego w mocy.
Pismem z 21 grudnia 2021 r. Spółka wniosła zarzuty wygaśnięcia obowiązku oraz braku wymagalności obowiązku w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr A, B i C. Postanowieniem z 28 stycznia 2022 r. organ egzekucyjny - na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. - umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie zarzutów zgłoszonych pismem z 21 grudnia 2021 r. W wyniku zaskarżenia ww. postanowienia, Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 11 maja 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Następnie w wyniku wniesienia przez Spółkę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na ww. postanowienie - prawomocnym wyrokiem z 23 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 799/22 Sąd uchylił postanowienia organów I i II instancji, wskazując na naruszenie przez oba organy art. 105 § 1 K.p.a., polegające na błędnym uznaniu, że zapadły już ostateczne rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych nr A, B i C. Sąd wskazał, że pomiędzy ww. sprawami a sprawą, której dotyczy postępowanie, brak jest tożsamości z uwagi na inne podstawy prawne zgłoszonych zarzutów.
Ocenie Sądu podlegała prawidłowość czynności procesowej, jaką było umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego oraz zasadność utrzymania przez organ w mocy postanowienia wydanego w tym przedmiocie przez organ I instancji.
2.2. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z 15 marca 2023 r. Naczelnik US, działając na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie zgłoszonych pismem z 21 grudnia 2021 r. zarzutów w części dotyczącej zarzutu wygaśnięcia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi nr A i B - z uwagi na tożsamość sprawy administracyjnej objętej żądaniem z 21 grudnia 2021 r. z innym postępowaniem.
Organ I instancji wskazał, że zarzut wygaśnięcia w całości obowiązku w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie ww. tytułów wykonawczych został już przez Spółkę zgłoszony pismem z 11 sierpnia 2021 r., a Naczelnik US wydał w tej sprawie postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, które Dyrektor IAS utrzymał w mocy. Niedopuszczalne jest ponowne rozstrzyganie sprawy już rozstrzygniętej innym postanowieniem ostatecznym. Powoduje to konieczność umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego.
Organ wskazał, że pismo z dnia 21 grudnia 2021 r. w części dotyczącej zarzutu braku wymagalności obowiązku w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie trzech ww. tytułów wykonawczych, a także w części dotyczącej zarzutu wygaśnięcia obowiązku w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego nr C, zostanie rozpatrzone w odrębnym postanowieniu.
- 2.3. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Skarżącej, Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 22 maja 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US.
W uzasadnieniu organ, przywołując treść art. 105 § 1 K.p.a., mającego zastosowanie na mocy art. 18 u.p.e.a., a także wyroku NSA z dnia 6 grudnia 2022 r. sygn. akt I OSK 2007/19, stwierdził, że funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia Dyrektora IAS z 25 października 2021 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika US w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z uwagi na wniesienie pismem z 11 sierpnia 2021 r. zarzutu wygaśnięcia obowiązku w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr A i B stanowi przesłankę bezprzedmiotowości postępowania wszczętego wnioskiem Spółki z 21 grudnia 2021 r. w zakresie zarzutu wygaśnięcia obowiązku, objętego tytułami wykonawczymi nr A i B. Organ wskazał, że argumentacja Spółki, odnosząca się do możliwości wnoszenia zarzutów na każdym etapie postępowania egzekucyjnego, nie znajduje potwierdzenia w przepisach prawa, mających zastosowanie w sprawie w związku z wszczęciem postępowania egzekucyjnego przed 30 lipca 2020 r., tj. przed nowelizacją u.p.e.a.
- 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, zarzucając:
- - rażący błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezzasadnym uznaniu, iż zarzuty podniesione przez Skarżącą zostały rozpatrzone i rozstrzygnięte innym postanowieniem, które rzekomo ma być prawomocne i ostateczne, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że żadne z przytoczonych zdarzeń nie miało miejsca, co prowadziło do nieprawidłowego zastosowania art. 105 § 1 K.p.a., podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że przepis ten nie znajduje zastosowania;
- - naruszenie przepisu art. 33 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu zarzutów Skarżącej dotyczących nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi.
W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że stanowisko organów jest nieoparte na przepisach prawa i nielogiczne. W jej ocenie nie doszło do wydania ostatecznego i prawomocnego postanowienia rozstrzygającego kwestię podnoszonych zarzutów. Nie jest zatem prawidłowe stwierdzenie, że w toku postępowania sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta innym postanowieniem – w szczególności organ nie przedstawił dowodów na poparcie tego twierdzenia. Tym samym według Skarżącej brak jest podstawy prawnej, na której można byłoby oprzeć wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko.
Dodatkowo Skarżąca wskazała, że w piśmie z dnia 21 grudnia 2021 r. przedstawiła jednoznaczne dowody potwierdzające spełnienie świadczenia objętego tytułem wykonawczym, w związku z czym postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone. Dalsze prowadzenie egzekucji nie jest działaniem opartym na przepisach prawa i nie pogłębia zaufania obywateli do organów administracji skarbowej. Końcowo Skarżąca podniosła, że działanie organu prowadzi do powstania szkody w majątku Spółki, która ponosi trudy i ciężary postępowania egzekucyjnego, mimo że uregulowała dobrowolnie swoje zobowiązania.
- 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
- 5.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie, niezależnie od podniesionych w jej treści zarzutów.
- 5.2. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.
Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. przepisów, Sąd uznał, że zawierają one wady, powodujące konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
5.3. Dokonując sądowej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia należy zaznaczyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 23 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 799/22 (wszystkie przywołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl), uchylił postanowienie Dyrektora IAS z dnia 11 maja 2022 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika US z dnia 28 stycznia 2022 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym orzekanie w niniejszej sprawie odbywa się w warunkach związania oceną prawną, o których mowa w art. 153 p.p.s.a. Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Mając na uwadze treść powyższego wyroku, rozpatrujący niniejszą sprawę Sąd uznaje, iż orzekające w sprawie organy wypełniły wskazania Sądu i uwzględniły przedstawioną w tymże wyroku ocenę prawną. Wydając zaskarżone postanowienia organy miały bowiem na uwadze, iż wniosek Skarżącej z dnia 21 grudnia 2021 r. obejmował:
- 1) zarzut wygaśnięcia obowiązku w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych nr A z 4 lipca 2019 r. i B z 16 lipca 2019 r.;
- 2) zarzut braku wymagalności obowiązku w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych nr A z 4 lipca 2019 r., B z 16 lipca 2019 r. i C z 17 lutego 2020 r.;
- 3) zarzut wygaśnięcia obowiązku w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr C z 17 lutego 2020 r.
W odniesieniu do zarzutu ujętego w punkcie 1) Naczelnik US postanowieniem z dnia 15 marca 2023 r., utrzymanym w mocy zaskarżonym postanowieniem Dyrektora IAS z dnia 22 maja 2023 r., umorzył postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe.
Natomiast, Sądowi z urzędu wiadomo (sprawa pod sygn. akt I SA/Gd 610/23), iż w odniesieniu do zarzutów ujętych w punkcie 2) i 3) Naczelnik US postanowieniem z dnia 15 marca 2023 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Dyrektora IAS z dnia 22 maja 2023 r., odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wniesionych zarzutów.
Zatem, organy orzekające w sprawie uwzględniły wykazany przez Sąd w wyroku o sygn. akt I SA/Gd 799/22 brak tożsamości spraw objętych wnioskiem Skarżącej z dnia 21 grudnia 2021 r. ze sprawą rozstrzygniętą uchylonymi przez Sąd postanowieniami. Tym samym w rozpatrywanej sprawie nie doszło do uchybienia art. 153 p.p.s.a., gdyż organy prawidłowo zidentyfikowały wszystkie sprawy administracyjne i wydały w odniesieniu do nich rozstrzygnięcia.
Niezależnie od powyższego, Sąd stwierdza, iż uchybiają przepisom procesowym podjęte w niniejszej sprawie przez organy rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia prowadzonego postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość wobec uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy innym ostatecznym orzeczeniem.
Przywołać w tym miejscu należy, iż stosownie do treści art. 18 u.p.e.a. wynika, że w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie do art. 61a § 1 zdanie pierwsze K.p.a. gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Postanowienie jest zaskarżalne zażaleniem (art. 61a § 2 K.p.a.).
W doktrynie i w orzecznictwie wskazuje się, że postanowienie wydane w trybie art. 61a § 1 k.p.a. jest aktem formalnym, a nie merytorycznym i organ nie rozstrzyga w nim sprawy co do jej istoty, a także przed wydaniem postanowienia nie prowadzi postępowania administracyjnego, zmierzającego do wyjaśnienia sprawy. W postanowieniu tym organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt. II OSK 999/14). Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu przeszkód oczywistych o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku.
W świetle powołanego przepisu wyróżnia się podmiotową przesłankę wydania postanowienia, która wiąże się z brakiem przymiotu strony podmiotu składającego podanie, natomiast pozostałe przesłanki występują gdy "z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że do "innych uzasadnionych przyczyn" zaliczyć można sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie (res iudicata) lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyroki: NSA z 4 marca 2016 r., II FSK 137/14, NSA z 13 października 2017 r., II OSK 2565/16, NSA z 6 września 2018 r., I OSK 449/18).
Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że objęta zaskarżonym rozstrzygnięciem sprawa dotyczy wniesionego przez Skarżącą pismem z dnia 21 grudnia 2021 r. zarzutu wygaśnięcia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi, doręczonymi Skarżącej w dniu 19 sierpnia 2019 r. Zasadnie zatem zauważyły organy, iż tożsama pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym sprawa administracyjna – na dzień wniesienia przez Skarżącą powyższego pisma – została już rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem Dyrektora IAS z dnia 25 października 2021 r. (utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 24 sierpnia 2021 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania).
Co więcej, zauważyć należy – a co umknęło orzekającym w niniejszej sprawie organom – zgłoszone pismem z dnia 21 grudnia 2021 r. zarzuty dotyczące obowiązków objętych tytułami wykonawczymi doręczonymi Skarżącej w dniu 19 sierpnia 2019 r. zostały złożone z uchybieniem ustawowego terminu do ich wniesienia. Zgodnie bowiem z treścią art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r., z uwagi na wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych przed wejściem w życie ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie u.p.e.a. oraz niektórych innych ustaw Dz.U. z 2019 r. poz. 2070, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej) zobowiązanemu przysługuje, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego, prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W odniesieniu do przedmiotowych tytułów wykonawczych, uprawnienie Skarżącej do wniesienia zarzutów wygasło zatem z upływem 26 sierpnia 2019 r., tym samym niewątpliwie wniesione pismem z dnia 21 grudnia 2021 r. zarzuty były spóźnione i jako takie nie podlegały rozpatrzeniu przez organ. Uchybienie terminu do wniesienia zarzutów czyni tę czynność prawną bezskuteczną.
Skoro zatem już w momencie złożenia przez Skarżącą pisma z dnia 21 grudnia 2021 r. ziściła się przesłanka przekroczenia ustawowego terminu do wniesienia zarzutów, a nadto zaistniał stan rzeczy osądzonej (res iudicata) z uwagi na uprzednie wydanie przez Dyrektora IAS postanowienia z dnia 25 października 2021 r., to niewątpliwie wystąpiły "inne uzasadnione przyczyny" w sposób oczywisty stanowiące przeszkodę do wszczęcia postępowania. Tym samym, stosownie do treści art. 61a § 1 K.p.a. organ zobowiązany był odmówić wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych przez Skarżącą zarzutów.
Powyższa konstatacja skutkuje koniecznością uznania za nieprawidłowe postępowania organu, który wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wniesionych przez Skarżącą pismem z dnia 21 grudnia 2021 r. zarzutów, a następnie umorzył je na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. jako bezprzedmiotowe. Przywołane powyżej okoliczności istniały bowiem już w dniu wniesienia przez Skarżącą pisma, a nie ujawniły się w toku prowadzonego postępowania. Postępowanie nie stało się więc bezprzedmiotowe w jego toku, a tylko taka okoliczność uzasadniałaby zastosowanie instytucji jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.
Tym samym nieprawidłowym było również utrzymanie w mocy przez Dyrektora IAS zaskarżonym postanowieniem rozstrzygnięcia organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego.
W świetle powyższych ustaleń, Sąd za zasadny uznał podniesiony w skardze zarzut nieprawidłowego zastosowania art. 105 § 1 K.p.a., aczkolwiek z innych względów aniżeli wymienione przez Skarżącą. Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia przez organy obu instancji art. 105 § 1 K.p.a., ponieważ nieprawidłowym było umorzenie jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie wniesionych przez Skarżącą w dniu 21 grudnia 2021 r. zarzutów, w sytuacji gdy w sprawie w ogóle nie powinno dojść do wszczęcia postępowania administracyjnego, a organ winien był odmówić wszczęcia tego postępowania.
Końcowo, mając na uwadze podnoszone przez Skarżącą w treści skargi twierdzenia odnoszące się do zasadności zgłoszonych zarzutów, Sąd wyjaśnia, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do merytorycznego rozpatrzenia przez organy wniesionych zarzutów, albowiem uznanie przez organy administracji, że w sprawie zarzutów do postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych zapadło już postanowienie ostateczne wykluczało potrzebę i dopuszczalność prowadzenia przez te organy jakiegokolwiek dalszego postępowania wyjaśniającego, w tym co do okoliczności wskazywanych w skardze. Ocenie Sądu podlegała zaś jedynie prawidłowość czynności procesowej, jaką było umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego i zasadność utrzymania przez Dyrektora IAS w mocy postanowienia wydanego w tym przedmiocie przez Naczelnika US.
Tym samym argumentacja Skarżącej mająca świadczyć o zasadności zgłoszonych w piśmie z dnia 21 grudnia 2021 r. zarzutów nie podlegała analizie i podnoszony przez nią zarzut naruszenia art. 33 u.p.e.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględnić wskazania co do dalszego postępowania oraz ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku.
5.4. Z przedstawionych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora IAS oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.
W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądził na rzecz Skarżącej zwrot kwoty 100 zł tytułem uiszczonego w sprawie wpisu sądowego.