Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 maja 2016 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W skardze sformułowano wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1074/15 i sygn. akt I SA/Gd 1572/15.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego podlega rozpatrzeniu przez właściwe organy egzekucyjne w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 599).
Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do zastępowania organów egzekucyjnych i wstrzymania postępowania egzekucyjnego, gdyż sąd powołany został do kontrolowania form działania lub bezczynności organów administracji publicznej określonych w art. 3 P.p.s.a.
Niezależnie od powyższego, traktując złożony wniosek jako żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., wyjaśnić należy, że wstrzymaniu wykonania podlegają tylko takie akty, które nadają się do wykonania. Zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09 przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 2059/09; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OZ 740/09; z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 962/05).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zawiera negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Tymczasem, jak wskazano wyżej, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Uznanie zarzutów za niezasadne nie ma przymiotu wykonalności, nie powoduje powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na skarżącą nowych praw lub obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu. Zaskarżone postanowienie nie jest więc aktem podlegającym wykonaniu, a zatem nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.