Uzasadnienie
W dniu 16 czerwca 2015 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu do złożenia przez skarżącego wypełnionego formularza PPF w terminie siedmiu dni od daty doręczenia, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący w zakreślonym terminie oświadczył, że cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w niniejszej sprawie i jednocześnie prosi o rozłożenie kwoty 100 zł stanowiącą wartość wpisu na dwie raty.
Zarządzeniem z dnia 10 lipca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na mocy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w myśl art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W zakreślonym terminie skarżący złożył sprzeciw od niniejszego zarządzenia. W ocenie skarżącego w związku z cofnięciem wniosku o przyznanie prawa pomocy przedmiotowe postępowanie powinno zostać umorzone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 260 P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do art. 243 § 1 zd. 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Zgodnie z art. 249a P.p.s.a., który stanowi, że jeśli strona cofnie wniosek o przyznanie prawa pomocy, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Zauważyć należy, że przepis ten został dodany do powyższej ustawy na mocy art. 1 pkt 66 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658). W świetle z kolei art. 2 ustawy nowelizującej, dodana regulacja ma zastosowanie także do postępowań wszczętych (jak postępowanie w sprawie niniejszej) przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, co miało miejsce z dniem 15 sierpnia 2015 r.
Skoro więc skarżący cofnął żądanie o przyznanie prawa pomocy, to postępowanie w tym przedmiocie należało umorzyć na podstawie art. art. 249a P.p.s.a.
Zauważyć należy, że gdyby skarżący cofnął swój wniosek po upływie siedmiodniowego terminu do nadesłania formularza PPF, to w takiej sytuacji Sąd byłby zobligowany do pozostawienia jego wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Na marginesie należy jedynie stwierdzić, że rozstrzygnięcie Sądu de facto jest zgodne z żądaniem skarżącego – jego wniosek nie został merytorycznie rozstrzygnięty.
Końcowo, Sąd odnosząc się do zawartego w sprzeciwie wniosku o rozłożenie na raty wpisu sądowego wskazuje, że stosownie do art. 229 § 1 P.p.s.a., rozłożona na raty może być tylko zapłata należności z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych oraz grzywien orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Uwzględniając powyższą argumentację, Sąd na mocy art. 249a P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.