Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 1181/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc wrzesień 2011 r.
Sąd nie sporządził uzasadnienia ww. wyroku, ponieważ strona skarżąca nie złożyła stosownego wniosku. W konsekwencji wyrok ten uprawomocnił się w dniu 18 stycznia 2013 r.
Pismem z dnia 21 czerwca 2016 r. spółka, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, na podstawie art. 273 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie, zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 1181/12, uchylenie tego wyroku i rozpoznanie sprawy oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że Sąd, orzekając w postępowaniu zakończonym ww. wyrokiem, całkowicie pominął argumentację spółki, że nabyte oleje zostały wykorzystane zgodnie z oświadczeniem i przyjął za podstawę jedynie uchybienie terminowi do złożenia miesięcznego zestawienia nabywcy.
Spółka podniosła, że tym problemem zajął się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej i wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt C- 418/14, opublikowanym na stronie UE CELEX nr 62014CN0418, orzekł, że Dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych, dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienioną dyrektywą Rady 2004/75/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., oraz zasadę proporcjonalności, należy interpretować w ten sposób, że:
- - nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na podstawie których sprzedawcy paliw są zobowiązani do złożenia w wyznaczonym terminie miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców, według których nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych, oraz
- - sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na mocy których w braku złożenia takiego zestawienia w wyznaczonym terminie, do sprzedanego paliwa stosowana jest stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych, podczas gdy zostało stwierdzone, że przeznaczenie tego produktu do celów opałowych nie budzi wątpliwości.
W związku z tym spółka podniosła, że w świetle tego wyroku brak było podstaw do żądania akcyzy za samo niezłożenie oświadczenia w terminie, skoro niesporne było, że paliwo zostało faktycznie zużyte zgodnie z oświadczeniem. Zatem kwestionowana decyzja zapadła z naruszeniem prawa.
Końcowo dodano, że z uwagi na datę wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz datę jego publikacji zachowano termin do wznowienia postępowania, o którym mowa w art.277 P.p.s.a.
Do pisma załączono wydruk wyroku TSUE z dnia 2 czerwca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.
Skargę o wznowienie postępowania można oprzeć na jednej z przesłanek wymienionych w Dziale VII ustawy P.p.s.a. zatytułowanym "Wznowienie postępowania". Zgodnie z art. 270 P.p.s.a. tylko w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
Szczegółowe przesłanki wznowienia postępowania zostały wyczerpująco wymienione w art. 271 do art. 273 P.p.s.a. Stosownie do tych przepisów można żądać wznowienia postępowania: z powodu nieważności (art. 271 pkt 1 i 2 P.p.s.a.); gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 P.p.s.a.); gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.) oraz w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 P.p.s.a.) lub w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 P.p.s.a.).
Dodatkowo od 10 kwietnia 2010 r. zgodnie z art. 272 § 3 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego.
Wskazać także należy, że postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 P.p.s.a. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy strona skarżąca wskazała w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez nią podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę.
W związku z powyższym w pierwszej kolejności należało ocenić, czy skarga wniesiona w niniejszej sprawie oparta jest na ustawowej podstawie wznowienia.
W treści skargi o wznowienie postępowania spółka powołała się na przesłankę z art. 273 § 3 P.p.s.a., wskazując na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 2 czerwca 2016 r. Co ważne, strona skarżąca nie kwestionuje, że nie była stroną postępowania zakończonego ww. wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości UE.
W orzecznictwie podkreśla się, że z art. 273 § 3 P.p.s.a. wynika jednoznacznie, że późniejsze wykryte orzeczenie musi dotyczyć tej samej sprawy. Nie chodzi w tym przypadku o takie same czy podobne sprawy, lecz o orzeczenia tożsame zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. W aspekcie podmiotowym chodzi o identyczność strony w postępowaniu, natomiast w aspekcie przedmiotowym – o stan faktyczny, podstawę prawną, treść żądania strony (uprawnienia) lub treść obowiązku.
Warunek ten jest spełniony w wypadku tożsamości przedmiotu i stron postępowania, a więc wówczas, gdy może i powinien być zgłoszony zarzut powagi rzeczy osądzonej. Stosownie do art. 171 P.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Podstawa restytucyjna z art. 273 § 3 P.p.s.a. związana jest z istnieniem bezwzględnej negatywnej przesłanki procesowej, jaką jest powaga rzeczy osądzonej, przysługująca prawomocnym orzeczeniom (por. postanowienie NSA z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt I FSK 1424/13 oraz wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 281/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Sądu, powołanie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE, które w ocenie strony skarżącej świadczy o zasadności argumentacji prezentowanej przez nią w toku postępowania sądowoadministracyjnego, prawomocnie zakończonego wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012r., nie może zostać uznane za wskazujące na późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia, dotyczącego tej samej sprawy w rozumieniu art. 273 § 3 P.p.s.a. Jakkolwiek pod względem przedmiotowym wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 2 czerwca 2016 r. może dotyczyć analogicznego stanu faktycznego i prawnego, wskazując na właściwą interpretację prawa krajowego w świetle prawa unijnego, to jednak ze względu na brak tożsamości podmiotowej danego postępowania w niniejszej sprawie wykluczone jest zastosowanie przepisu art. 273 § 3 P.p.s.a. i wznowienie postępowania sądowego na tej podstawie.
Na marginesie należy odnotować, że odmiennie kwestia ta została uregulowana w przypadku wznowienia postępowania podatkowego (vide art. 240 § 1 pkt 11 w zw. z art. 241 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz.613).
Ze względu na powyższe uznać należy, że skarga spółki o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie, o jakiej mowa w art. 273 § 3 P.p.s.a., bowiem samo powołanie podstawy skargi o wznowienie postępowania w zakresie przesłanek z art. 271–273 P.p.s.a. w skardze nie oznacza, że skargę tę rzeczywiście oparto na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega więc odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.