Uzasadnienie
J.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Wraz z wniesionym środkiem zaskarżenia, skarżący nie uiścił należnego wpisu.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł., w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca przedmiotowe zarządzenie została doręczona skarżącemu w dniu 26 września 2007 r.
W piśmie z dnia12 października 2007 r. J.S. wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, przedkładając wraz z wnioskiem potwierdzenie dokonania wpłaty kwoty 100 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż przyczyną uchybienia był brak środków finansowych na pokrycie kosztów w wyznaczonym przez Sąd terminie.
Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.).
Zgodnie z art. 85 powołanej wyżej ustawy czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 cyt. ustawy).
Przepisy art. 87 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc:
- • zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu,
- • uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu,
- • dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono.
Kryterium braku winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl., post. WSA z 21.02.2006 r., I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260). Uchybienie w tym względzie, spowodowane nawet lekkim niedbalstwem, narusza obiektywny miernik staranności i stanowi podstawę do oddalenia wniosku o przywrócenie terminu, skoro nawet lekkie niedbalstwo świadczy o zawinionym niedokonaniu czynności w terminie. W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika.
Skarżący wnioskując o przywrócenie uchybionego terminu, powoływał się na brak winy przejawiający się w niedysponowaniu odpowiednimi środkami finansowymi na pokrycie kosztów wpisu w terminie, jaki został wyznaczony przez Sąd. W ocenie Sądu przedstawiona przez stronę okoliczność nie może jednak stanowić usprawiedliwienia braku winy w uchybieniu terminu.
Zwrócenia uwagi wymaga to, że stronie, która nie ma możliwości opłacenia kosztów sądowych z powodu trudnej sytuacji finansowej, przysługuje na jej wniosek, prawo pomocy. Z pomocy tej winien w szczególności korzystać ten podmiot, który z uwagi na swoją sytuacje majątkową ma świadomość tego, że nie dysponuje dostatecznymi środkami finansowymi na pokrycie opłat sądowych, przy czym, dochowując należytej staranności i dbałości o własne sprawy strona winna uczynić to już na etapie wnoszenia środka zaskarżenia. Tymczasem skarżący nie tylko nie złożył stosownego wniosku wraz z wnoszoną skargą, ale także nie skorzystał z prawa pomocy, pomimo prawidłowego pouczenia przez sąd w tym zakresie.
W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uznania, iż strona skarżąca bez swej winy uchybiła terminowi do wniesienia wpisu od skargi, Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.