Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę W. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 czerwca 2012 r. w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1992,1996 oraz 1997.
W zakreślonym dla tej czynności procesowej terminie ustanowiony pełnomocnikiem skarżącego z urzędu radca prawny wystąpił z prośbą o sporządzenie uzasadnienia zapadłego w niniejszej sprawie wyroku.
Po zbadaniu akt sprawy oraz treści uzasadnienia ww. wyroku, pismem z dnia 19 lutego 2013 r., pełnomocnik skarżącego zawiadomił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
W piśmie z dnia 30 września 2013 r. (nadanym 4 października 2013 r.) skarżący wniósł zażalenie od wydanego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, tekst jedn., zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.") wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Działanie takie ma również zastosowanie wobec zażalenia na mocy art. 197 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Oznacza to, że zażalenie spóźnione, bądź też z innych powodów niedopuszczalne, na mocy ww. przepisów zasługuje na odrzucenie, a postanowienie w tym przedmiocie Sąd wyda na posiedzeniu niejawnym.
W doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego przyjmuje się, że dopusz-czalność wniesienia środka odwoławczego należy rozpatrywać w kilku aspektach, w szczególności powinno się to odbywać z punktu widzenia istnienia przedmiotu zaskarżenia, podmiotu uprawnionego (legitymowanego) do jego wniesienia, ustawowej dopuszczalności ze względu na rodzaj orzeczenia, zachowania przepisanej prawem formy, przestrzegania wymagania co do przymusu adwokacko-radcowskiego oraz dochowania terminu do jego wniesienia (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex, 2013).
Oceniając dopuszczalność zażalenia należy mieć zatem na uwadze również prawny charakter tego środka odwoławczego. Zgodnie z przepisem art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje bowiem na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiot został w tym przepisie enumeratywnie wymieniony. Wyraźnie zatem ustawodawca zastrzegł ten środek zaskarżenia dla instancyjnej kontroli postanowień sądów pierwszej instancji. Z kolei, od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 173 § 1 P.p.s.a.).
W tym świetle, zażalenie wniesione od orzeczenia, od którego służy skarga kasacyjna, uznać należało za niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 383/04) i zasługiwało na odrzucenie.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd na mocy powołanego art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.