Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 3 listopada 2015 r. przyznano K. S. prawo pomocy w niniejszej sprawie przez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę.
Wnioskiem z dnia 16 marca 2017 r. skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie radcy prawnego w celu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku.
W dniu 20 kwietnia 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżąca ponownie złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w niniejszej sprawie, wskazując na urzędowym formularzu PPF (w rubryce 4), iż ubiega się o zarówno o zwolnienie od kosztów sądowych, jak i ustanowienie zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżąca postanowieniem z dnia 3 listopada 2015 r. została już zwolniona od ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, a zatem nie ma obowiązku ich uiszczania na żadnym etapie postępowania sądowodaministracyjnego.
Z tych względów rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w części obejmującej zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne i należało umorzyć postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. Poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji postanowienia.
Przechodząc do rozpoznania wniosku skarżącej w części dotyczącej ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, wskazać należy, że okoliczność, iż korzysta już ona ze zwolnienia od kosztów sądowych ma istotne znaczenie z punktu widzenia przesłanek, w świetle których dokonywana jest ocena zasadności wniesionego przez stronę żądania.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2). Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznieka patentowego (art. 245 § 3).
Z uwagi na to, że skarżącej zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym (została zwolniona od kosztów sądowych) oceny zasadności złożonego wniosku o ustanowienie radcy prawnego dokonano w oparciu o przesłankę przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, określoną w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Przepis ten stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Nadto stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) wynika, że wnioskodawczyni nie uzyskuje żadnych dochodów, utrzymując się ze wsparcia finansowego udzielonego jej przez bliskich, nie posiada jakichkolwiek oszczędności, papierów wartościowych, innych praw majątkowych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, jej majątek stanowi udział we współwłasności lokalu mieszkalnego o powierzchni 81 m2 oraz garażu o powierzchni 30 m2.
Z powyższego wynika, iż sytuacja majątkowa i finansowa skarżącej nie uległa poprawie od czasu rozpoznania jej wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni nadal nie osiąga żadnych dochodów, nie posiada zasobów finansowych i z tych powodów nie jest w stanie zaspokoić nawet swoich podstawowych potrzeb życiowych, korzystając w tym zakresie z pomocy finansowej bliskich.
W ocenie referendarza sądowego wnioskodawczyni wykazała, iż nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie.
W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.