Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 15 lutego 2018 r. Skarżący W. P. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, tj. wpisu od skargi w kwocie 100 zł.
Z uwagi na to, że przedmiotowy wniosek nie został złożony na stosownym formularzu przesłano Skarżącemu urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia i odesłania, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Przesyłkę zawierającą formularz PPF doręczono Wnioskodawcy w dniu 15 marca 2018 r. (dowód: potwierdzenie odbioru, k. 93). Zakreślony termin upłynął bezskutecznie.
Zarządzeniem z dnia 18 kwietnia 2018 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania przedmiotowy wniosek.
Od wydanego zarządzenia, w ustawowym terminie, Skarżący wniósł sprzeciw wskazując, że wypełnienie formularza jest tylko czynnością techniczną, a odpowiedni przepis uzależnia przyznanie prawa pomocy od obiektywnej sytuacji materialnej Wnioskodawcy, nie zaś od wypełnienia formularza. Wezwanie do wypełnienia i odesłania formularza PPF Skarżący uznał w konsekwencji za niemający podstawy prawnej formalizm, który ogranicza prawa strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, że orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.
Wbrew twierdzeniom Skarżącego, przepisy regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi nakładają na wnioskującą o przyznanie prawa pomocy stronę obowiązek wypełnienia stosownego formularza. W myśl bowiem art. 252 § 2 p.p.s.a., warunkiem koniecznym rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Wzór tego formularza określony został z kolei w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). Wymóg ten wynika zatem wprost z obowiązujących przepisów prawa, przez co nie może zostać uznany za przejaw formalizmu.
W związku z tym, że złożony do akt sprawy wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na wymaganym formularzu, zarządzeniem z dnia 21 lutego 2018 r. Wnioskodawca został wezwany do wypełnienia i odesłania formularza PPF. Odpis tego zarządzenia został Skarżącemu skutecznie doręczony, czego dowodem jest znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru przesyłki przez adresata (k. 93). Określony w wezwaniu termin upłynął bezskutecznie.
Okoliczności doręczenia Skarżącemu przesyłki zawierającej przedmiotowy formularz nie budzą wątpliwości. Wnosząc sprzeciw Skarżący nie podniósł zasługujących na uwzględnienie argumentów świadczących o tym, że wezwanie do wypełnienia i odesłania formularza było nieprawidłowe.
Jak stanowi art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W konsekwencji, z uwagi na ustalony stan faktyczny oraz treść art. 257 p.p.s.a., Referendarz Sądowy prawidłowo orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.
Nadmienić nadto należy, że orzeczenie sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.