Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 marca 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. po rozpatrzeniu zażalenia M. P. oraz W. P. (dalej jako skarżący, strony), na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) dalej k.p.a. oraz art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.) dalej u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 31 grudnia 2018 r. nr [...], którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosków z dnia 1 grudnia 2018 r. zatytułowanych: "Skarga dłużnika na zawiadomienie w sprawie podjęcia postepowania egzekucyjnego" oraz "Skarga dłużnika na zawiadomienie o wstrzymaniu podjęcia zajęcia lub wyrażenia zgody na wypłaty z rachunku bankowego".
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy:
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. (dalej jako Naczelnik, organ egzekucyjny), prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec skarżących na podstawie tytułów wykonawczych [...] z dnia 17 maja 2017 r. oraz [...] z dnia 17 maja 2017 r wystawionych przez wierzyciela Wójta Gminy S., dotyczących podatku od nieruchomości.
W toku postępowania, organ egzekucyjny na podstawie art. 80 u.p.e.a., zawiadomieniem z dnia 6 września 2017 r. o nr [...], dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, celem wyegzekwowania należności objętej ww. tytułami wykonawczymi.
Skarżący pismami z dnia 30 września 2017 r. wnieśli zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wobec powyższego organ egzekucyjny zawiesił przedmiotowe postępowanie egzekucyjne i wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie ww. zarzutów.
Postanowieniem z dnia 20 października 2017 r. Wójt Gminy S. oddalił zgłoszone przez skarżących zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem z dnia 25 września 2018 r., działając na podstawie art. 17 § 1, art. 33 § 1 oraz art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a. oddalił jako nieuzasadnione zarzuty nieistnienia obowiązku oraz wykonania w całości lub w części obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym wobec W. P. oraz M. P. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. postanowieniem z dnia 7 listopada 2018 r., po rozpatrzeniu zażaleń stron, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia.
W dniu 13 listopada 2018 r. organ egzekucyjny zawiadomił skarżących o podjęciu postępowania egzekucyjnego i wznowieniu realizacji czynności podjętych w sprawie.
Pismami z dnia 1 grudnia 2018 r., zatytułowanymi "skarga dłużnika na zawiadomienie w sprawie podjęcia postępowania egzekucyjnego" M. P. i W. P., powołując się na znak sprawy: [...], wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie.
Kolejno, pismami z dnia 1 grudnia 2018 r., zatytułowanymi "skarga dłużnika na zawiadomienie o wstrzymaniu podjęcia zajęcia lub wyrażenia zgody na wypłaty z rachunku bankowego" M. P. i W. P., powołując się na znak sprawy: [...], wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania w sprawie.
Następnie, pismami z dnia 1 grudnia 2018 r., zatytułowanymi "skarga dłużnika na zawiadomienie o wstrzymaniu podjęcia zajęcia lub wyrażenia zgody na wypłaty z rachunku bankowego" M. P. i W. P., powołując się na znak sprawy: [...], wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania w sprawie.
Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2018 r., znak [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wszczęcia postępowania z ww. wniosków M. i W. P. zgłoszonych w dniu 1 grudnia 2018 r.
Organ pierwszej instancji wskazał, że w świetle obowiązujących przepisów brak jest podstaw do wszczęcia postepowania w przedmiocie rozpoznania zgłoszonych skarg. Ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia zawiadomienia zarówno w sprawie podjęcia postępowania egzekucyjnego jak i wznowienia realizacji czynności egzekucyjnych.
Po rozpatrzeniu wniesionych zażaleń przez skarżących, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. postanowieniem z dnia 5 marca 2019 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażaleń.
Organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 grudnia 2018 r. zostało doręczone skarżącym w dniu 22 stycznia 2019 r., na co wskazuje zwrotne potwierdzenie odbioru. W związku z czym siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia rozpoczął swój bieg w dniu 23 stycznia 2019 r. i upłynął w dniu 29 stycznia 2019 r. Natomiast zażalenia stron zostały nadane dwoma odrębnymi pismami w dniu 30 stycznia 2019 r.
W skargach złożonych przez skarżących, tożsamej treści, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz obciążenie uczestnika postepowania kosztami postępowania, zarzucając Dyrektorowi Izby naruszenie art. 134 w zw. z art. 141 oraz art. 144 k.p.a., a także art. 17 § 1 i art. 18 u.p.e.a.
Skarżący wskazali, że dochowali terminu na wniesienie zażalenia. Strony otrzymały bowiem postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu 22 stycznia 2019 r. i zaskarżyli je w dniu 25 stycznia 2019 r., a więc w ustawowym terminie do złożenia tego środka odwoławczego.
W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga M. P. oraz W. P. nie zasługują na uwzględnienie.
Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie stanowi zgodność z prawem postanowienia Dyrektora Izby, którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia wskazać należy, że jego podstawę stanowi art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Przepis ten ma zastosowanie do postanowień z uwagi na regulację art. 144 k.p.a., zgodnie z którym w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń maja odpowiednio zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.
Podkreślić należy, że w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 134 k.p.a. organ jest zobowiązany do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie.
W ocenie Sądu postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 31 grudnia 2018 r. nie nasuwa wątpliwości, co do sposobu i terminu pouczenia skarżących o prawie zaskarżenia go zażaleniem. Z pouczenia wynika, iż skarżącym przysługiwało zażalenie w terminie 7 dni od daty jego otrzymania.
Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że przedmiotowe postanowienie zostało odebrane w dniu 22 stycznia 2019 r. (karta 82 akt administracyjnych). Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że przesyłki były dwukrotnie awizowane, odpowiednio w dniu 8 stycznia 2019 r. oraz 16 stycznia 2019 r.
Ponadto, na zwrotnych potwierdzeniach odbioru widnieje w dwóch miejscach data odbioru tj. 22 styczeń 2019 r., zarówno przy podpisie odbiorcy jak i podpisie doręczającego. Przesyłki zostały odebrane przez M. P. Należy zaznaczyć, że w orzecznictwie szeroko prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on zatem z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone.
W konsekwencji to adresat pisma musi wykazać, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Podejmując próbę obalenia tego domniemania, należy mieć jednak na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące (por. B. Dauter, Komentarz do art. 73 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, pkt 12, a także postanowienia NSA: z dnia 17 października 2019 r., I OZ 967/19; z dnia 13 września 2017 r., I OZ 1312/17; z dnia 8 września 2017 r., I OZ 1311/17; z dnia 14 maja 2014 r., I FZ 25/14; z dnia 28 sierpnia 2013 r., II FSK 2228/13; z dnia 16 grudnia 2011 r., I FSK 1861/11). W realiach tej sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów podważających prawidłowość doręczenia, w szczególności skarżący nie zainicjowali postępowania reklamacyjnego we właściwym urzędzie pocztowym.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, zasadnie Dyrektor Izby stwierdził, że 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia, upływał ostatecznie 29 stycznia 2019 r., który to dzień był normalnym dniem pracy.
Tymczasem zażalenia skarżących na ww. postanowienie nadane zostały w Urzędzie Pocztowym w dniu 30 stycznia 2019 r., a więc z uchybieniem ustawowo zakreślonego terminu.
W zażaleniu skarżący nie zawarli wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, jak również nie wykazali, aby uchybienie temu terminowi nastąpiło bez ich winy.
Wobec powyższego, Dyrektor Izby uprawniony i zobowiązany był do podjęcia jedynego rozstrzygnięcia, a mianowicie do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia.
Przedstawione powyżej okoliczności faktyczne pozwalają stwierdzić, że organ odwoławczy nie dopuścił się naruszeń przepisów prawa procesowego, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionych skarg.
Skoro kwestionowane postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skarg, należało stosownie do postanowień art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), orzec jak w sentencji.