Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 8 lutego 2010 r. referendarz sądowy WSA w Gliwicach zwolnił skarżącego od kosztów sądowych. W ustalonym wówczas stanie faktycznym sprawy przyjęto, że Z.L. począwszy od 2003 r. pozostaje bez pracy ze względu na zły stan zdrowia. Skarżący podniósł wtedy, że pomimo zgłoszenia się do ubezpieczenia społecznego nigdy po dacie zgłoszenia nie podjął działalności gospodarczej. Przyjęto nadto, że skarżący nie posiada jakichkolwiek składników majątkowych, oszczędności ani lokat bankowych. Z nadesłanej w tamtym czasie dokumentacji źródłowej wynikało, że skarżący jest osobą bezrobotną od 31 lipca 2009 r. bez prawa do zasiłku. W latach 2004-2008 Z.L. osiągnął dochód brutto w kwocie 106,34 zł.
W dniu 2 kwietnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynął urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym Z.L. wniósł ponownie w tej sprawie o przyznanie prawa pomocy. Tym razem zwrócił się o ustanowienie adwokata. W druku PPF z dnia 2 kwietnia 2010 r. ponownie przywołał argumentację, która była już przedmiotem oceny w ramach uprzednio rozpoznanego wniosku.
Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 przywołanej ustawy obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosując przytoczony przepis w rozpatrywanej sprawie, należy mieć przy tym na względzie, że skarżącemu przyznano już postanowieniem z dnia 8 lutego 2010 r. prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie go od kosztów sądowych.
Tym samym zadośćuczynienie jego obecnemu wnioskowi o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika będzie w praktyce oznaczać przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, wszak w dwóch etapach. To z kolei skłania do uwzględnienia podczas oceny wniosku także surowszych kryteriów wynikających z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy. Według niego przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym, który obejmuje oba wspomniane wyżej dobrodziejstwa procesowe, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Odnosząc te uwagi do najogólniej pojmowanej sytuacji materialnej skarżącego, stwierdzić trzeba, że już na etapie poprzednio rozpoznanego wniosku wykazał on, iż omówione okoliczności zachodzą w jego przypadku (poprzedni wniosek został jednak rozpoznany zgodnie z jego zakresem, wskazanym przez skarżącego w druku PPF z dnia 25 stycznia 2010 r.) Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie może on ponieść ze względu na bardzo niskie, okazjonalne dochody jakichkolwiek dodatkowych wydatków bez zagrożenia dla podstawowych wręcz warunków swojej egzystencji, w tym na pokrycie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Konkluzje te znajdują przy tym pełne potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym podczas rozpoznawania pierwszego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Uznano przy tym, że od wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy upłynęło relatywnie niewiele czasu, co w zestawieniu z zawartością obecnie złożonego formularza, pozwoliło przyjąć, że sytuacja materialna skarżącego nie uległa zmianie.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. oraz w oparciu o wskazane wyżej przepisy.