Uzasadnienie
Postanowieniem oznaczonym w sentencji Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej R. L. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r.
Na powyższe postanowienie R. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 sierpnia 2016 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi przez podpisanie skargi. Jednocześnie wskazano, że strona może to uczynić poprzez własnoręczne podpisanie skargi znajdującej się w aktach sprawy albo złożenie lub nadesłanie dodatkowego egzemplarza skargi własnoręcznie podpisanego – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka polecona zawierająca m.in. powyższe wezwanie została doręczona stronie skarżącej w dniu 8 września 2016 r.
W dniu 22 września 2016 r. organ przekazał do tutejszego Sądu pismo strony skarżącej z dnia 14 września 2016 r., będące odpowiedzią na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, wraz z załączonym własnoręcznie podpisanym egzemplarzem skargi oraz kopertą nadania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 przywołanej ustawy każde pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Skarga, która nie zawiera podpisu skarżącego, dotknięta jest brakiem formalnym, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 ppsa.
W myśl tego przepisu jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zaś, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia.
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że brak formalny skargi nie został uzupełniony w terminie. W tym miejscu zaznaczyć należy, że skierowanie przez stronę skarżącą przesyłki zawierającej własnoręcznie podpisany egzemplarz skargi na adres Dyrektora Izby Skarbowej w K., nie stanowi prawidłowego uzupełnienia braku skargi w rozumieniu przepisu art. 49 ppsa. Złożenie bowiem tego dokumentu powinno nastąpić na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, bowiem to Sąd wystosował do strony skarżącej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi.
Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, iż skarżący ww. przesyłkę nadał z zachowaniem zakreślonego siedmiodniowego terminu - w dniu 14 września 2016 r., gdyż w realiach przedmiotowej sprawy, dla oceny czy strona uzupełniła brak formalny skargi w terminie, kluczowa jest data przekazania pisma do tutejszego Sądu. Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, w sytuacji gdy pismo wniesione zostało do niewłaściwego sądu lub organu, decydująca dla zachowania terminu jest data przekazania pisma przez niewłaściwy organ lub sąd do właściwego sądu.
Zatem dla zachowania przewidzianego przepisami terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi decydująca jest data przekazania przesyłki strony skarżącej do sądu administracyjnego. Wprawdzie zgodnie z art. 54 ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, to jednak przepis ten nie będzie miał zastosowania do trybu, w jakim uzupełnia się braki formalne skargi, bowiem ta kwestia została uregulowana w wyżej powołanym przepisie art. 49 ppsa.
Stwierdzić zatem należy, że pismo strony skarżącej wraz z załączonym egzemplarzem skargi opatrzonym własnoręcznym podpisem zostało przekazane przez organ podatkowy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu 22 września 2016 r., a więc już po upływie siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, który upłynął w dniu 15 września 2016 r.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.