Uzasadnienie
W skardze z dnia 7 lipca 2016 r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K., oznaczone w sentencji niniejszego postanowienia, R. L.k wniósł
- m. in. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek ten następnie ponowił w piśmie z dnia 17 października 2016 r.
Pismem z dnia 30 listopada 2016 r., doręczonym adresatowi w dniu 12 grudnia 2016 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, którego wzór załączono do pisma.
W dniu 21 grudnia 2016 r. (data nadania) skarżący złożył wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy na druku PPF.
Zarządzeniem z dnia 28 grudnia 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pozostawił ww. wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W uzasadnieniu powyższego zarządzenia referendarz sądowy wskazał, że pismem doręczonym adresatowi w dniu 12 grudnia 2016 r., działając na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 49 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwał skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, według załączonego wzoru, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uznał, że termin do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF upłynął w dniu 19 grudnia 2016 r. Nadając zaś przesyłkę poleconą w dniu 21 grudnia 2016 r. skarżący uchybił terminowi, co czyni tę czynność bezskuteczną w myśl art. 85 ww. ustawy.
Od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 28 grudnia 2016 r. skarżący, w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności, wniósł sprzeciw, w którym wystąpił o jego zmianę poprzez przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu podniósł, że nie posiada aktualnie środków na poniesienie kosztów związanych z wniesieniem skargi. Wskazał, że wypełniony wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył najwcześniej jak to było możliwe, akcentując przy tym liczne postępowania, których jest uczestnikiem i które absorbują dużo jego czasu. Podniósł, że Sąd pozostawiając jego wniosek bez rozpoznania nie pochylił się nad jego treścią, z której bezwzględnie wynika, iż powinien on zostać rozpoznany pozytywnie. Mając powyższe na uwadze uznał za zasadne i zgodne z przepisami prawa przyjęcie jego wniosku do merytorycznego rozpoznania, a następnie zwolnienie z konieczności ponoszenia opłat sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W myśl art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "ppsa"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób fizycznych – załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 ppsa (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 ppsa należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 ppsa. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Taka sytuacja wystąpiła w omawianej sprawie, co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia. Wydający je referendarz sądowy słusznie wskazał, że termin do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął skarżącemu bezskutecznie w dniu 19 grudnia 2016 r.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że referendarz sądowy prawidłowo uznał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jako niezłożony w terminie na urzędowym formularzu należy pozostawić bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.