Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia, zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 3.568 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W treści uzasadnienia wskazano, że o kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa").
Odpis powyższego wyroku został doręczony organowi w dniu 6 marca 2015 r.
W dniu 10 marca 2015 r. (data nadania) organ złożył zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku z dnia 10 lutego 2015 r., zarzucając mu naruszenie:
- - art. 141 § 4 w związku z art. 166 ppsa na skutek braku uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie kosztów postępowania oraz
- - art. 205 § 2 i § 4 w związku z art. 200 ppsa na skutek zasądzenia skarżącemu od organu zwrotu kosztów postępowania w kwocie wyższej od niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Mając powyższe na uwadze organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz A S.A. w K. kwoty 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W treści uzasadnienia organ wskazał, że Sąd w uzasadnieniu wyroku nie wyjaśnił przyczyn określenia kosztów w wysokości 3.568 zł, czym naruszył art. 141 § 4 w związku z art. 166 ppsa albowiem uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Tymczasem Sąd całość uzasadnienia postanowienia w sprawie kosztów ograniczył do przywołania art. 200 ppsa, co zdaniem organu nie pozwala zorientować się co do ich składników, tj. wpisu, opłaty skarbowej oraz kosztów zastępstwa procesowego.
Uzasadniając natomiast zarzutu naruszenia art. 205 § 2 i § 4 w związku z art. 200 ppsa – powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne – podniósł, że wpis od skargi w niniejszej sprawie ma charakter wpisu stałego i zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), dalej "rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2003 r.", wynosi 500 zł. Jeżeli zaś chodzi o koszty zastępstwa procesowego to zdaniem organu należało zastosować § 6 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), dalej "rozporządzenie z dnia 28 września 2002 r.". Stąd też koszty zastępstwa procesowego powinny wynosić 240 zł.
Końcowo organ wskazał, że w jego ocenie, na skutek uchylenia zaskarżonej decyzji należało zasądzić na rzecz A S.A. w K. kwotę 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, które obejmować powinny: wpis w wysokości 500 zł, opłatę skarbową w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 227 § 1 ppsa zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy.
Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż organ wniósł zażalenie na postanowienie tut. Sądu, zawarte w punkcie 2 wyroku z dnia 10 lutego 2015 r.
Ponadto należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 195 § 2 ppsa jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny, bez konieczności poddania go kontroli instancyjnej sprawowanej przez sąd drugiej instancji.
W omawianej sprawie nie ulega wątpliwości, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione, co uprawniło Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Słusznie bowiem podnosi organ, że Sąd w uzasadnieniu wyroku ograniczył się jedynie do podania podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia o zasądzeniu kosztów postępowania sądowego bez jej wyjaśnienia, co nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 ppsa. Nadto Sąd zasądzając wspomniane koszty nieprawidłowo określił ich wysokość.
Wskazać zatem przyjdzie, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia [...], mocą której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Wobec tego wpis od skargi w tej sprawie – stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. jest wpisem stałym i wynosi 500 zł.
Zgodnie zaś z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. kwota wynagrodzenia radcy prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w innej sprawie (niewymienionej w pkt 1 a, tj. w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna oraz w pkt 1 b, tj. w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego) wynosi 240 zł.
W rezultacie Sąd, na podstawie art. 200 ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. orzekł o zasądzeniu kosztów postępowania sądowego w kwocie 757 zł, na które składają się: wpis od skargi w kwocie 500 zł, opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł.
Reasumując, należy podkreślić, że Sąd prawidłowo wskazał podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia o zasądzeniu kosztów postępowania sądowego, której jednak nie wyjaśnił. Błędnie przy tym określił wysokość kosztów postępowania.
Z tego względu zażalenie organu należało uznać za oczywiście uzasadnione.
Wobec powyższego Sąd na podstawie przywołanych przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.