Uzasadnienie
Interpretacją indywidualną oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Minister Finansów stwierdził, że nieprawidłowe jest stanowisko S. L. (dalej "wnioskodawca" lub "skarżący") przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania otrzymanych odsetek ustawowych od renty wyrównawczej zasądzonej wyrokiem sądowym.
Interpretacja zawierała pouczenie, że stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na tę interpretację z powodu jej niezgodności z prawem. Wskazano przy tym na termin oraz tryb wniesienia skargi.
Przesyłka polecona zawierająca powyższą interpretację skierowana do wnioskodawcy została dwukrotnie awizowana, tj. po raz pierwszy w dniu 6 czerwca 2016 r. i po raz drugi w dniu 14 czerwca 2016 r. a następnie zwrócona do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie".
Następnie wnioskodawca w piśmie z dnia 29 czerwca 2016 r. wniósł o doręczenie mu kopii wskazanej wyżej interpretacji. Jej doręczenie nastąpiło w dniu 11 lipca 2016 r.
W dniu 13 lipca 2016 r. (data nadania) skarżący wniósł, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż skarżący nie wezwał do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie wskazał, że doręczenie interpretacji nastąpiło z dniem 20 czerwca 2016 r. (doręczenie zastępcze).
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 sierpnia 2016 r. wezwano skarżącego do wykazania, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W piśmie z dnia 16 września 2016 r. skarżący oświadczył, że za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy uznać jego pismo z dnia 22 stycznia 2016 r., które skierował do Urzędu Skarbowego w Z..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "ppsa"), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Jednakże zakres tej kontroli został przez prawodawcę ograniczony treścią art. 52 § 1 ppsa, zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa).
Stosownie z kolei do art. 52 § 3 ppsa, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
W cytowanym ostatnio przepisie zostały sformułowane warunki dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną, zgodnie z którymi skargę taką można wnieść po uprzednim wezwaniu organu, który wydał interpretację, do usunięcia naruszenia prawa i czynność ta musi zostać dokonana w terminie 14 dni od doręczenia interpretacji. Jedną zatem z przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest – jak trafnie wskazał w odpowiedzi na skargę organ – wyczerpanie przewidzianych przepisami prawa środków zaskarżenia. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, w myśl którego niedopuszczalna jest skarga, której wniesienie skarżący nie poprzedził uprzednim wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (zob. postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 712/16, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2156/16, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1073/13, wszystkie publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc powyższe uwagi do omawianej sprawy należy stwierdzić, że z akt sprawy nie wynika, iż skarżący przed wniesieniem skargi wezwał na piśmie organ do usunięcia naruszenia prawa. Wobec zatem braku w aktach sprawy dokumentów potwierdzających złożenie takiego wezwania zachodziła w sprawie konieczność wyjaśnienia, czy możliwe było nadanie skardze biegu, gdyż ewentualne niewyczerpanie środków zaskarżenia powoduje niedopuszczalność skargi. Skarżący jednak, mimo wyraźnego pouczenia zawartego w treści zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie dopełnił wymogu wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do Sądu. W szczególności za takie wezwanie nie może być uznane pismo skarżącego z dnia 22 stycznia 2016 r., gdyż zostało ono po pierwsze wniesione przed wydaniem zaskarżonej interpretacji a po drugie – do niewłaściwego organu.
Skoro skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, to należy uznać, że nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia. W konsekwencji skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Taka skarga z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ppsa podlega odrzuceniu i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji.