Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 243 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.) – po rozpatrzeniu odwołania podatnika F.K. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającej wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] ustalającą podatnikowi zobowiązanie podatkowe za 2007 r. w zryczałtowanym podatku dochodowym od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w wysokości [...] zł – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny.
Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. ustalił podatnikowi wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w kwocie [...] zł. Decyzja została skutecznie doręczona podatnikowi w dniu 19 lipca 2013 r., poprzez doręczenie zastępcze w trybie art. 150 O.p. Podatnik nie złożył odwołania a decyzja stała się ostateczna.
W dniu 19 września 2013 r. pełnomocnik podatnika złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania; do złożonego wniosku nie dołączono odwołania, co stanowiło niedopełnienie czynności warunkującej pozytywne załatwienie wniosku. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] r. w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach dochodu.
Podatnik w dniu 27 września 2013 r. złożył wniosek na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 O.p. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r., jako podstawę wskazując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09. Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] r. Rozpatrując odwołanie od tej decyzji organ II instancji decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podatnik złożył skargę na decyzję organu II instancji.
Wniosek podatnika z dnia 27 października 2014 r. – będący przedmiotem niniejszej sprawy – jest kolejnym wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu I instancji z dnia [...] r. Został skierowany do organu I instancji (data wpływu 31 października 2014 r.) w także do organu odwoławczego (data wpływu 31 października 2014 r.), który w dniu 14 listopada 2014 r. przekazał go zgodnie z właściwością miejscową do organu I instancji. Podstawę złożonego wniosku ponownie stanowił przepis art. 240 § 1 pkt 8 O.p. w związku z wydanym przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09.
Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie wznowienia w sprawie zakończonej ostateczną decyzja tego organu z dnia [...] r. na postawie art. 165a O.p. uznając, że był on już przedmiotem rozpoznania przez organy obu instancji. Rozpoznając zażalenie na to postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność zbadania formalnych podstaw do wznowienia postępowania i wydania stosownego rozstrzygnięcia.
Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji ustalił, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. został ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 27 sierpnia 2013 r. Stwierdził, powołując się na przepis art. 214 § 2 pkt 2 O.p., że postępowanie z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 lub 11 tej ustawy następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wnioski podatnika o wznowienie postępowania skierowane do Urzędu Skarbowego jak i Dyrektora Izby Skarbowej zostały nadane w urzędzie pocztowym w dniu 29 października 2014 r., a więc po upływie ustawowego terminu określonego przepisami prawa. Organ I instancji uznał, że złożone wnioski nie spełniały warunku dopuszczalności wznowienia postępowania i wydał decyzję z dnia [...] r., którą odmówił wznowienia postępowania.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji podatnik wyraził przekonanie, że wniosek złożył "w przepisanym terminie", zaś organ błędnie ustalił stan faktyczny.
Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Odwołał się do określonej w art. 128 O.p. zasady trwałości decyzji podatkowej. Przytoczył przepisy art. 240 § 1 pkt 8 i 11 oraz art. 241 § 2 pkt 2 O.p. Stwierdził, że wnioski podatnika o wznowienie postępowania zostały nadane w urzędzie pocztowym w dniu 29 października 2014 r., natomiast ustawowy termin (miesięczny) uprawniający do złożenia wniosku w trybie ww. przepisu upłynął z dniem 27 września 2014 r. W rozpatrywanej sprawie skutkuje to niedopuszczalnością wznowienia postępowania.
W skardze podatnik domagał się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r.
Decyzji zarzucił naruszenie art. 122 i art. 123 § 1 O.p. Podniósł, że uniemożliwiono mu zapoznanie się z dokumentami sprawy, z uwagi na zły stan zdrowia i podeszły wiek nie mógł stawić się w siedzibie organu. Organ podatkowy obowiązany był wydać mu uwierzytelnione odpisy albo kopie dokumentów sprawy, czego nie uczyniono.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 123 O.p. podniósł, że postanowienie z dnia [...] r. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy zostało wysłane na adres pełnomocnika podatnika (radcy prawnego). W odpowiedzi w dniu 11 maja 2015 r. wpłynął wniosek o przedłużenie terminu motywowany złym stanem zdrowia podatnika i brakiem możliwości złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów. Uwzględniając ten wniosek organ postanowieniem z dnia [...] r. wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 27 lipca 2015 r., zaś ponowny wniosek pełnomocnika o przedłużenie terminu do wypowiedzenia się wpłynął do organu w dniu 11 czerwca 2015 r. Do dnia wydania decyzji w sprawie nie zostały złożone nowe dowody, jak również nie wypowiedziano się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej P.p.s.a.) – podlegało rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., którym utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r. ustalającą podatnikowi zobowiązanie podatkowe za 2007 r. w zryczałtowanym podatku dochodowym od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w wysokości [...] zł.
W sprawie jest niesporne, że ww. decyzja z dnia [...] r. wydana przez organ I instancji ustalająca podatnikowi zobowiązanie podatkowe za 2007 r., jest ostateczna.
Skarżący w dniu 27 września 2013 r., na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 O.p., złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r.; powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09. Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] r. Rozpatrując odwołanie od tej decyzji organ II instancji decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podatnik złożył skargę na decyzję organu II instancji. Tut. Sąd postanowieniem z dnia 25 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 577/14 odrzucił skargę na decyzję z dnia [...] r. (postanowienie jest nieprawomocne). Natomiast postanowieniem z dnia 27 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 577/14 odrzucił skargę kasacyjną skarżącego.
Skarżący następnym wnioskiem z dnia 27 października 2014 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 29 października 2014 r.) zainicjował kolejne postępowanie o wznowienie postępowania. Podstawę prawną jego wniosku stanowił także przepis art. 240 § 1 pkt 8 O.p. Ponownie powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09 wskazując, że orzeczono nim o niezgodności art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że jej rozstrzygnięcie jest niezależne od sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia 27 września 2013 r. o wznowienie postępowania (zawisłej przed tut. Sądem pod sygn. akt I SA/Gl 577/14); sprawy te winny być odrębnie rozstrzygnięte, z uwagi na złożone dwa niezależne wnioski.
Sąd, w ramach kontroli formalnoprawnej stwierdził także, że złożone przez skarżącego odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] r. nie zostało przez niego podpisane. Organy obu instancji nie wzywały skarżącego o usunięcie tego braku formalnego, zaś organ odwoławczy rozpoznał odwołanie. Pomimo dostrzeżenia ww. braku formalnego, Sąd go pominął, stwierdzając, że uchybienie organów nie może działać na niekorzyść skarżącego.
Przechodząc do rozpoznania skargi wskazać należy, że wznowienie postępowania podatkowego, uregulowane w art. 240-246 O.p., to wyjątkowa instytucja prawna stwarzająca podstawę prawną do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową. Stanowi ono jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikacji ostatecznej decyzji organu podatkowego kończącej postępowanie.
Na potrzeby rozpoznania niemniejszej sprawy przytoczyć należy wiodące przepisy ustawy Ordynacja podatkowa mające zastosowanie w sprawie:
- - art. 240 § 1 pkt 8 – w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny;
- - art. 241 § 2 pkt 2 – wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 lub 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;
- - art. 243 – w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (§ 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (§ 3).
Postępowanie w sprawach o wznowienie postępowania składa się z dwóch etapów. W pierwszym etapie rozstrzygnięciu podlega kwestia dopuszczalności "uruchomienia" trybu nadzwyczajnego, o czym stanowi art. 243 § 1 O.p. Etap ten kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.) lub wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O.p.). Żądanie wznowienia postępowania złożone przez stronę wszczyna postępowanie wstępne, zwane wznowieniowym, w toku którego organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia wniosku, ogranicza się do badania, czy żądanie pochodzi od strony postępowania, czy strona ma zdolność do czynności prawnych, czy żądanie dotyczy postępowania zakończonego decyzją i czy jest to decyzja ostateczna, czy wskazano we wniosku podstawę wznowienia oraz, czy w przypadku żądania wniesionego m.in. na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 O.p., zachowano miesięczny termin.
Niespełnienie choćby jednej z wyżej wymienionych przesłanek skutkuje wydaniem decyzji odmawiającej wznowienia postępowania na podstawie art 243 § 3 O.p. Jeżeli czynności wstępne badające dopuszczalność wznowienia postępowania przyniosą wynik pozytywny organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O. p.), w razie wyniku negatywnego, decyzją organ odmawia wznowienia postępowania. Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie w przypadku stwierdzenia niedopuszczalności wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O. p.).
Decyzję o odmowie wznowienia postępowania wydaje się, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn formalnych. W wyroku z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1299/13 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Odmowa wznowienia postępowania podatkowego może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy z żądaniem wznowienia występuje podmiot, który nie był stroną postępowania głównego albo wystąpiły inne okoliczności o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym nie dające podstaw do wznowienia postępowania. Takimi okolicznościami może być m.in. brak zdolności do czynności prawnych strony i nie działanie w jej imieniu ustawowego przedstawiciela, żądanie dotyczące decyzji, która nie ma waloru ostateczności albo skierowana jest w stosunku do rozstrzygnięcia, które nie jest decyzją administracyjną, bądź złożone zostało z uchybieniem ustawowego terminu do wznowienia, a termin ten nie został przywrócony. W innych przypadkach decyzja odmawiająca wznowienia postępowania podatkowego nie ma prawnego uzasadnienia."
Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania podatkowego w dniu 29 października 2014 r. i ta data jest dniem wszczęcia postępowania w sprawie, stosownie do art. 165 § 3 O.p. W podstawie tego wniosku podatnik wymienił wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. SK 18/09. W sprawie, na którą powoływał się skarżący (sygn. SK 18/09) TK orzekł w pkt I ppkt 2 sentencji, że art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, 362, 596, 769, 1278, 1342, 1448, 1529 i 1540), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r., jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji. W pkt I ppkt 3 orzekł, ze art. 68 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, 848, 1101, 1342 i 1529) jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji; przy czym co do art. 68 § 4 TK orzekł o utracie mocy obowiązującej tego przepisu z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej (pkt II sentencji ww. wyroku TK). Skarżący domagając się wznowienia postępowania wskazał, na będący podstawą wydania decyzji z dnia [...] r., przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Powołany przez stronę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt. SK 18/09 opublikowany został w Dzienniku Ustaw pod poz. 985 w dniu 27 sierpnia 2013 r., co oznacza, że od tego dnia rozpoczął się bieg terminu do wniesienia żądania o wznowienie postępowania podatkowego wynoszący jeden miesiąc, tj. do dnia 27 września 2013 r., bowiem z datą ogłoszenia wiąże się data wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w pkt I ppkt 2 sentencji.
W tym stanie sprawy wniosek skarżącego (z 29 października 2014 r.) został wniesiony już po upływie terminu wskazanego w przepisie art. 241 § 2 pkt 2 O.p., tj. po upływie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
Powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego w swojej treści wskazuje, że utrata mocy jednego ze wskazanych przepisów (tj. art. 68 § 4 O.p.) nastąpiła dopiero z upływem osiemnastu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Jednakże utrata mocy jednego ze wskazanych w tym wyroku przepisów (art. 68 § 4 O.p.) po upływie 18 miesięcy, pozostaje bez wpływu na miesięczny termin do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania określonym w art. 241 § 2 pkt 2 O.p. Wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej przez skarżącego (na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 O.p.) następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 241 § 2 pkt 2 O.p.). Moment wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, został ściśle określony w art. 190 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., który stanowi, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego.
Termin ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy, gdy chodzi o ustawę, a gdy chodzi o inny akt normatywny - dwunastu miesięcy. W przypadku orzeczeń, które wiążą się z nakładami finansowymi nie przewidzianymi w ustawie budżetowej, Trybunał Konstytucyjny określa termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego po zapoznaniu się z opinią Rady Ministrów.
Skarżący również w skardze odwołał się jedynie do art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Niezależnie od powyższych rozważań dodatkowo należy podkreślić, że w wyroku o sygn. SK 18/09 Trybunał Konstytucyjny orzekł o niekonstytucyjności art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym wyłącznie do końca 2006 r. Z załączonej do akt decyzji z dnia [...] r. wynika, że zobowiązanie podatkowe skarżącego dotyczy roku podatkowego 2007. Wyjaśnić zatem trzeba, że Trybunał Konstytucyjny w kolejnym wyroku orzekł o niekonstytucyjności art. 20 ust. 3 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r. (zob. wyrok TK z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt P 49/13; opubl. Dz.U. z 2014 r., poz. 1052). W przypadku skarżącego, ewentualne konsekwencje stwierdzenia niezgodności powołanej regulacji z Konstytucją RP, mogą być zatem oceniane wyłącznie w kontekście wspomnianego wyroku TK zapadłego w 2014 r. i zawartych tam wytycznych co do możliwości wznowienia postępowań, co jednak wykracza poza granice niniejszej sprawy, w której jako podstawę wznowienia powołano inny, wcześniejszy wyrok TK.
Jedynie na marginesie można dodatkowo wyjaśnić, że utrata mocy art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. nie nastąpiła bezpośrednio na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. P 49/13, ale w wyniku zmiany dokonanej przez ustawodawcę. Zmiana ta dotycząca opodatkowania dochodów z nieujawnionych źródeł wprowadzona została ustawą z dnia 16 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 251), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., a więc przed upływem terminu 18 miesięcy, wyznaczonego przez Trybunał Konstytucyjny.
Skoro skarżący wystąpił o wznowienie postępowania podatkowego w związku z wyrokiem TK w sprawie o sygn. SK 18/09 to, niezależnie od powyższych rozważań, orzeczenie to w żadnym razie nie dawało organowi podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego – w trybie wznowienia postępowania podatkowego – decyzji, wydanej przy zastosowaniu art. 20 ust. 3 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2007 r. W tym stanie sprawy organ był uprawniony do rozpatrzenia wniosku podatnika o wznowienie wyłącznie w kontekście tego właśnie orzeczenia TK (SK 18/09) oraz w zakresie wymienionego we wniosku przepisu art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Sąd nie podzielił także zarzutów naruszenia art. 122 i art. 123 § 1 O.p. Zgodnie z pierwszym z przepisów w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Natomiast zgodnie z drugim organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Postanowieniem z dnia [...] r. skarżącemu, w trybie art. 200 § 1 O.p., zapewniono możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy w związku z wniesionym odwołaniem od decyzji organu I instancji, jednocześnie zakreślając siedmiodniowy do wypowiedzenia się. Postanowienie doręczono na wskazany przez skarżącego adres tj. Kancelarię Radcy Prawnego M.B. w C.. W rozpoznawanej sprawie cała korespondencja była kierowana na ten adres zgodnie ze wskazaniami skarżącego zawartymi we wniosku z dnia 27 października 2014 r.
W odpowiedzi, radca prawny działający w imieniu skarżącego, w piśmie w dnia 11 maja 2015 r. zwróciła się z prośbą o przedłużenie zakreślonego terminu powołując się na brak kontaktu ze skarżącym oraz jego zły stan zdrowia. Do pisma jak również do akt sprawy nie załączono pełnomocnictwa skarżącego udzielonego ww. radcy prawnemu. Dyrektor Izby Skarbowej przychylając się do tego wniosku wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 27 lipca 2015 r. (postanowienie z dnia [...] r.).
Ponownie organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] r. wyznaczył skarżącemu termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i ponownie radca prawny działająca i imieniu skarżącego domagała się jego przedłużenia z tożsamą argumentacją jak w poprzednim piśmie (pismo skarżącego z dnia 10 czerwca 2015 r.). Brak kontaktu ze skarżącym uniemożliwił jej "złożenia dodatkowych oświadczeń oraz stosownych dokumentów". W dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał zaskarżoną decyzję, którą w imieniu skarżącego odebrała ww. radca prawny w dniu 22 lipca 2015 r.
Skarżący nawiązując do wydanej przez organ odwoławczy decyzji zarzucił uniemożliwienie mu zapoznania się z aktami sprawy, a także odmowę sporządzenia kserokopii i wydania mu dokumentów. Powołał się na pismo organu z dnia 28 lutego 2014 r.
Odnosząc się do ww. zarzutu należy podnieść, że postępowanie w niniejszej sprawie zainicjował dopiero wniosek skarżącego z dnia 27 października 2014 r., zatem nie wiadomo jakie pismo organu (z 28 lutego 2014 r.) skarżący wymienia w skardze, nie wiadomo również jakiego postępowania dotyczy. Podkreślenia wymaga, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, że wskazane powyżej uchybienie miało istotny wpływa na wynik sprawy, co stanowi warunek konieczny do ewentualnego uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W sprawie dwukrotnie zwrócono się do organu o przedłużenie terminu, jednak w żaden sposób nawet nie podjęto próby uprawdopodobnienia podniesionych w ww. pismach okoliczności. Działająca w imieniu skarżącego radca prawny nie podała jak długi będzie okres niedyspozycji skarżącego, nie przedstawiła jakiegokolwiek zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego jego chorobę. Zarówno pełnomocnik jak i skarżący nie wykazali jakie dokumenty zamierzają złożyć i jaki mogą one mieć wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy.
W skardze podnoszone są natomiast zarzuty wskazujące na zarzuty merytoryczne dotyczące wydanej w dniu [...] r. decyzji. W toku zaś tego postępowania, co podniesiono już wyżej, organy po pierwsze nie mogły w ramach wniosku o wznowienie postępowania ponownie badać przesłanek wydania decyzji z dnia [...] r., nie jest to bowiem dalszy etap postępowania. Po drugie nie dokonywały merytorycznej oceny przesłanki wznowieniowej (wynikającej z art. 240 § 1 pkt 8 O.p.), bowiem uznały wznowienie postępowania za niedopuszczalne z przyczyn formalnych. Nadto z akt sprawy nie wynika, aby skarżący (bądź jego pełnomocnik) zwracali się do organów w toku niniejszego postępowania o doręczenie skarżącemu kserokopii dokumentów.
Z tych względów podniesione przez skarżącego zarzuty nie mogły zostać uwzględnione, zaś w kontrolowanej przez Sąd decyzji nie dopatrzono się uchybień prawa materialnego oraz procesowego skutkujących koniecznością jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. jak w sentencji wyroku.