Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. D. na postanowienie organu odwoławczego wskazane w komparycji niniejszego orzeczenia. Wnosząc o sporządzenie jego uzasadnienia, skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem m.in. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2013 r. WSA w Gliwicach ustanowił dla skarżącemu adwokata z urzędu i jednocześnie odmówił mu zwolnienia od kosztów sądowych. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w K. wskazała adwokata M. T. do występowania przed tutejszym Sądem w imieniu i na rzecz M. D. Pismem z dnia 22 października 2013r. ww. pełnomocnik wniósł do Sądu skargę kasacyjną od wskazanego na wstępie wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W skardze tej pełnomocnik wystąpił m.in. o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wg norm przepisanych. Oświadczył przy tym, że koszty te nie zostały pokryte przez skarżącego w całości ani w części. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2013 r. Sąd pierwszej instancji przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Z tych też powodów skardze tej nadano bieg.
Wyrokiem z dnia 15 marca 2016 r. (sygn. akt II FSK 270/13) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ww. skargę kasacyjną strony skarżącej. Z protokołu rozprawy, który poprzedził wydanie tego orzeczenia wynika, że żadna ze stron, w tym pełnomocnik skarżącego, nie stawiła się na posiedzeniu jawnym.
Pełnomocnik ponowił wniosek pismem z dnia 10 maja 2016 r.
Mając powyższe na względzie zważono, co następuje:
W myśl art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach wykonawczych.
Zasady przyznania tego wynagrodzenia w niniejszej sprawie reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.; dalej skrócie: "rozporządzenie"), co wynika z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801). Stało się tak, albowiem postępowanie przed sądem kasacyjnym zostało wszczęte wniesieniem skargi kasacyjnej, co miało miejsce na długo przed wejściem w życie ww. rozporządzenia z 22 października 2015 r. i do dnia 1 stycznia 2016 r. nie zostało przed sądem kasacyjnym zakończone.
Wypada w tym miejscu odnotować, że usługa pełnomocnika ustanowionego z urzędu sprowadziła się do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku sądu pierwszej instancji i w ten sposób limitowana będzie wysokość opłaty.
Podstawę zasądzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego stanowią stawki minimalne, określone w dalszych rozdziałach rozporządzenia. Z kolei stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stawki minimalne opłat za postępowanie przed sądem administracyjnym w drugiej instancji zostały określone w § 18 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, w sytuacji zastanej w niniejszej sprawie, a więc, gdy pełnomocnik nie brał udziału w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie było postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania w przedmiocie ulg płatniczych.
Skarga była objęta wpisem stałym, wszak nie dotyczyła bezpośrednio należności pieniężnej, a jedynie postępowania wydanego w postępowaniu, którego przedmiotem było przyznanie jednej z ulg płatniczych. Ostatecznie, zgodnie z zastrzeżeniem przyjętym w § 18 ust. ust. 1 pkt 2 lit. b), stawkę minimalną stanowi w tym przypadku kwota 120 zł, którą zgodnie § 2 ust. 3 rozporządzenia należy powiększyć o należny podatek od towarów i usług w stawce 23%, czyli o kwotę 27,60 zł.
Z tych względów, działając na postawie art. 250 P.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 8 tej ustawy, orzeczono w części dyspozytywnej.