Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 18 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1140/20

Uzasadnienie

1. 1. A. P. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ lub ZUS) z [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej.
2. 2. Stan sprawy.
3. 2.1. W dniu 22 października 2019 r. wpłynął do organu wniosek skarżącej o umorzenie należności z tytułu składek. We wniosku skarżąca powołała się na decyzję ZUS nr [...] z [...] r. o przeniesieniu na nią odpowiedzialności za zobowiązania A Sp. z o. o. (dalej: spółka).

We wniosku o umorzenie skarżąca wskazała, że nie pracuje oraz pobiera zasiłki z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M.. Dodała, że otrzymuje alimenty, ponieważ sama wychowuje dwoję małych dzieci. Zaznaczyła, ze łączna kwota, jaką dysponuje miesięcznie to 2.400,00 zł. Żyje bardzo skromnie i nie ma środków na spłatę zaległości. Od stycznia 2020 r. nie będzie już otrzymywać świadczenia rodzicielskiego, więc będzie miała na utrzymanie rodziny kwotę 1.400,00 zł miesięcznie.

2.2. Organ po przeprowadzeniu postępowania w sprawie umorzenia decyzją z [...] r. odmówił skarżącej umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek w łącznej kwocie 2.777,66 zł, ponieważ nie wystąpiła w sposób bezsporny żadna z przesłanek uzasadniających uznanie należności za całkowicie nieściągalne w myśl zapisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 266, ze zm. - u.s.u.s.).

2.3. Dnia 18 marca 2020 r. wpłynął do ZUS wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej [...] r. wydaniem decyzji o odmowie umorzenia należności z tytułu składek wynikających z decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za zobowiązania spółki.

Skarżąca wskazała, że nie zgadza się z decyzją ZUS, ponieważ egzekucja była prowadzona nienależycie. W trakcie postępowania egzekucyjnego spółka dysponowała majątkiem w postaci dwóch samochodów. Spółka miała również należności od firmy B S.A.

1. 2.4. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, ZUS decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że oparł rozstrzygnięcie na wynikach analizy wszystkich zebranych w trakcie prowadzonego postępowania dokumentów, w tym wymienionych w decyzji z [...] r. oraz danych wygenerowanych z Kompleksowego Systemu Informatycznego ZUS oraz rejestrów centralnych: Krajowego Rejestru Sądowego, Centralnej Ewidencji Pojazdów i Bazy Danych Ksiąg Wieczystych.

Analizując powyższą dokumentację ZUS przyjął wszystkie dokumenty jako dowód w przedmiotowej sprawie i stwierdził, że:

1. - [...] r. ZUS wydał decyzję dotyczącą przeniesienia na skarżącą odpowiedzialności za zobowiązania spółki za okres pełnienia funkcji Prezesa Zarządu;
2. - od 5 czerwca 2020 r. skarżąca jest zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba pobierająca stypendium w okresie odbywania, szkolenia, stażu lub przygotowania zawodowego dorosłych skierowana przez powiatowy urząd pracy lub inny niż powiatowy urząd pracy podmiot kierujący oraz osoba pobierająca stypendium w okresie odbywania studiów podyplomowych, organ nie posiada informacji o wysokości osiąganego dochodu z tego tytułu;
3. - w Bazie Danych Ksiąg Wieczystych nie widnieje jako właściciel/współwłaściciel nieruchomości;
4. - w Centralnej Ewidencji Pojazdów nie figuruje Pani jako właściciel samochodu;
5. - obecnie wobec Pani nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 z zastrzeżeniem art. 30 u.s.u.s. należności z tytułu składek (w tym także odsetki za zwłokę, koszty upomnienia, opłata dodatkowa) mogą być umarzane tylko w przypadku stwierdzenia ich całkowitej nieściągalności.

Przesłanki wystąpienia całkowitej nieściągalności zostały określone w art. 28 ust. 3 pkt 1-6 u.s.u.s.

Całkowita nieściągalność ma miejsce wówczas, gdy:

1. 1. zobowiązany zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie,
2. 2. sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 ust. 1 pkt 1 ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2019 r., poz. 498 ze zm.),
3. 3. nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.),
4. 4. nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym, 4a. wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, 4b. nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym,
5. 5. Naczelnik Urzędu Skarbowego lub Komornik Sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję,
6. 6. jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że:

1. - przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 1 u.s.u.s. nie wystąpiła z przyczyn oczywistych,
2. - wobec faktu, że zaległości dotyczą spółki przesłanki określone w art. 28 ust. 3 pkt 2, 3, 4 i 4b u.s.u.s. nie mają zastosowania w tej sprawie, ponieważ działalność gospodarczą prowadziła spółka, a na skarżącą została przeniesiona odpowiedzialność z tytułu składek,
3. - przesłanka określona w art. 28 ust. 3 pkt 4a u.s.u.s. nie zachodzi, ponieważ wysokość nieopłaconych składek, przekracza kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym,
4. - przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s. nie zachodzi, ponieważ Naczelnik Urzędu Skarbowego bądź Komornik Sądowy nie stwierdził braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję;
5. - przesłanka opisana w art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. nie zachodzi - nie można stwierdzić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne, ponieważ postępowanie egzekucyjne nie zostało wdrożone.

W związku z powyższym ZUS stwierdził, że nie zachodzą wobec skarżącej przesłanki pozwalające na stwierdzenie całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek. Uniemożliwia to pozytywne rozstrzygnięcie wniosku w żądanym zakresie na podstawie art. 28 ust. 3 u.s.u.s.

Z kolei umorzenie należności z tytułu składek, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności określone w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i wydanym na tej podstawie rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek (Dz. U. Nr 141, poz. 1365 – Rozporządzenie), nie stanowi w powyższej sprawie podstawy do umorzenia należności. Powyższe przesłanki dotyczą tylko należności za ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek, czyli należności za osoby samodzielnie prowadzące działalność gospodarczą.

W związku z tym powołane przez skarżącą argumenty dotyczące sytuacji finansowej oraz zdrowotnej nie mogą stanowić przesłanki do umorzenia należności z tytułu składek za zatrudnionych pracowników.

Dalej podano, że postępowanie w przedmiocie umorzenia ma charakter dwuetapowy. W pierwszym etapie organ bada, czy w sprawie występują przesłanki warunkujące umorzenie. W przypadku, gdy stwierdzi, że przesłanki nie występują to organ nie ma wyboru rozstrzygnięcia i ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie odmawiające umorzenia należności. Natomiast w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanek do umorzenia organ przystępuje do drugiego etapu, a więc w tym etapie ma uprawnienie, a nie obowiązek podjąć swobodnie wybrane przez siebie orzeczenie.

Wskazano, że ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych na podstawie art. 29, przewiduje możliwość - po złożeniu stosownego wniosku - udzielenia ulgi w formie układu ratalnego.

Zaznaczono też, że ciężar udowodnienia faktów, na które powołuje się strona spoczywa na tym, kto z faktów tych wywodzi skutki prawne. A zatem to skarżąca musi udowodnić fakty, które przemawiałyby za umorzeniem, zwłaszcza w sytuacji, gdy organ administracyjny nie jest władny zweryfikować danej okoliczności w ramach prowadzonego postępowania. Jedynie fakty powszechnie znane lub znane organowi z urzędu nie wymagają przedłożenia dowodu.

W niniejszej sprawie ZUS zgromadził wystarczający materiał dowodowy, a następnie dokonał subsumpcji, która stała się podstawą do merytorycznego rozstrzygnięcia w zgodzie z treścią art. 7, 77, 80 oraz 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm. - k.p.a.).

1. 3.1. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Zarzucono jej:

1. - naruszenie art. 7 k.p.a. (także art. 77 § 1 k.p.a.), ponieważ organ nie zgromadził kompletnego materiału dowodowego,
2. - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., gdyż organ nie dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego,
3. - naruszenie art. 7, 10 par. 1 oraz 77 k.p.a., gdyż organ ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy.

W uzasadnieniu wskazano, że organ administracji państwowej powinien ustosunkowywać się do wniosków strony i okoliczności faktycznych wskazywanych przez stronę dla wyjaśnienia swego postępowania (art. 78 i następ. k.p.a.). Jednak zaniechał podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, mimo że ja jako strona powoływała się na określone i ważne dla niej okoliczności. Zaniechanie to jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego skutkującym wadliwość decyzji.

Materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika, że organ administracji ma obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to podjęcie przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń lub wystąpienia do innych organów lub instytucji o zajęcie stanowiska w sprawie.

1. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

4. Na wstępie wskazać należy, że wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.). Sprawa została skierowana do rozpoznania w tym trybie na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 stycznia 2021 r.

5. Dalej wskazać przyjdzie, że instytucja umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne obwarowana została przez ustawodawcę szczególnymi wymogami, a Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych przyznano w tym zakresie szerokie kompetencje.

W celu ustalenia, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, Sąd bada, czy w jego toku organy zachowały rządzące nim i określone w Kodeksie postępowania administracyjnego zasady. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji zobowiązane są podjąć wszelkie niezbędne działania dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy oraz są też zobowiązane, na mocy art. 77 § 1 k.p.a., do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Postępowanie w przedmiocie umorzenia należności składkowych wszczynane jest na wniosek zobowiązanego, a decyzje wydawane w tym postępowaniu oparte są na tzw. uznaniu administracyjnym.

Jednakże z samym uznaniem będziemy mieli do czynienia dopiero wówczas, gdy organ stwierdzi istnienie co najmniej jednej z przesłanek umorzenia. Jeżeli jednak nie stwierdzi wystąpienia sytuacji odpowiadających pojęciu "całkowita nieściągalność" w rozumieniu art. 28 ust. 3 u.s.u.s. ani podstaw do wskazanych w § 3 Rozporządzenia, to wówczas w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie przez ten organ uznania administracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku organ nie będzie dysponował wyborem, tylko decyzja będzie miała charakter związany. Ponadto wskazać przyjdzie, iż organ obowiązany jest także do wyważenia interesu społecznego z indywidualnym interesem strony, gdyż zobowiązuje go do tego art. 2 Konstytucji RP w każdym przypadku, w którym w sprawie ma zastosowanie norma prawna uzależniająca załatwienie sprawy od tzw. uznania administracyjnego (por. wyrok WSA z dnia 16 marca 2017r., I SA/Gl 707/16).

Przybliżona powyżej specyfika orzekania ZUS-u w przedmiocie umorzenia należności składkowych determinuje zakres sądowej kontroli tych rozstrzygnięć.

1. 6. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie stanowił art. 28 u.s.u.s.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.s.u.s., należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2 - 4.

Ustęp 2 stanowi, że należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a.

Przepis art. 28 ust. 3 u.s.u.s. doprecyzowuje w tym względzie ust. 2 tego artykułu, zawiera bowiem zamknięty katalog sytuacji, w których zachodzi całkowita nieściągalność:

1. 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;
2. 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe;
3. 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;
4. 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;

1. 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;
2. 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Odnosząc się do tego przepisu - art. 28 ust. 3 u.s.u.s. wskazać należy, że zasadne okazało się twierdzenie organu, że nie ziściła się przesłanka całkowitej nieściągalności, o której mowa w art. 28 ust. 3 pkt 1-5 u.s.u.s.

Jednakże w ocenie Sądu, ZUS zaniechał przeprowadzenia jakiejkolwiek analizy wystąpienia przesłanki zawartej w art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s., zgodnie z którą jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Z przepisu tego wynika, że to ZUS ma obowiązek samodzielnie ocenić przesłankę całkowitej nieściągalności w nim opisaną, porównując spodziewane koszty egzekucji (obliczane w części w proporcji do egzekwowanych kwot) z posiadanymi informacjami o nadającym się do egzekucji majątku. Dokonując powyższej samodzielnej oceny organ winien mieć nadto na uwadze, czy majątek zobowiązanego nadaje się w ogóle do egzekucji, jak również, czy postępowanie egzekucyjne nie spowoduje ruiny finansowej i życiowej zobowiązanego i jego rodziny. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym, gdzie zwraca się uwagę na to, że przy ocenie decyzji ZUS należy zawsze brać pod uwagę, czy w wyniku egzekucji powstanie zagrożenie utraty możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych dłużnika (zob. wyrok WSA w Olsztynie z 5 stycznia 2012 r., I SA/Ol 707/11; wyrok WSA w Krakowie z 18 września 2014 r., I SA/Kr 1176/14).

W sprawie niniejszej z faktu nie prowadzenia wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego organ wywiódł, że nie można stwierdzić, iż w tym postępowaniu nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne (a więc zaistnienia przesłanki określonej w art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s.). Jest to istotna okoliczność i powinna zostać dokładnie zbadana przez organ prowadzący postępowanie o zastosowanie ulgi. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, w której organ prowadzi postępowanie egzekucyjne, w trakcie którego w istocie nie ma szans na wyegzekwowanie dochodzonej należności. Celem bowiem postępowania egzekucyjnego nie jest jedynie jego prowadzenie, lecz wyegzekwowanie dochodzonych kwot (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2018 r., VIII SA/Wa 751/17).

W niniejszej sprawie organ całkowicie pominął zbadania czy majątek zobowiązanej nadaje się w ogóle do egzekucji, jak również, czy postępowanie egzekucyjne nie spowoduje ruiny finansowej i życiowej zobowiązanej i jej rodziny.

W sytuacji skarżącej ma to szczególne znaczenie skoro - jak wynika z akt administracyjnych - jedynym jej źródłem dochodu jest świadczenie wychowawcze w wysokości 1.000,00 zł oraz alimenty w wysokości 400,00 zł na dwójkę dzieci.

Brak stosownego uzasadnienia stanowiska o nieistnieniu w przypadku skarżącej objętej omawianym przepisem przesłanki nieściągalności określonej w art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s., ograniczenie oceny do arbitralnego stwierdzenia jej nieistnienia oznacza, że decyzja w tym zakresie uchyla się spod kontroli Sądu.

Nadto, w sprawie zauważalna jest sprzeczność w ocenie materiału dowodowego zawartej w decyzjach wydanych w obu instancjach.

Zgodnie z decyzją wydaną w pierwszej instancji skarżąca od dnia 8 stycznia 2020 r. zatrudniona jest na umowę zlecenia, jednakże organ nie posiada informacji o wysokości osiąganego przez nią dochodu z tego tytułu. Nadto organ podaje, że skarżąca posiada mieszkanie położne w M. przy ul. [...]. Z kolei jako stałe koszty związane z utrzymaniem przyjmuje kwotę 2.413,12 zł miesięcznie.

Z kolei organ orzekający w drugiej instancji wskazuje, że skarżąca od 5 czerwca 2020 r. pobiera stypendium w okresie odbywania szkolenia, brak jest również informacji o wysokości osiąganego przez skarżącą dochodu z tego tytułu. Nadto w bazie danych Ksiąg Wieczystych skarżąca nie widnieje jako właściciel czy współwłaściciel nieruchomości. Z kolei co do kwestii kosztów utrzymania skarżącej i jej rodziny organ nie odnosi się w żadnej mierze.

Powyższe stanowi naruszenie przywołanych powyżej przepisów art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. jak również zasad ogólnych postępowania (art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a.). Organ prowadząc postępowanie, zgodnie z art. 7 k.p.a. powinien wyjaśniać dokładnie stan faktyczny danej sprawy, zbierając i rozpatrując cały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wpływającą na kwestię odpowiedniego rozłożenia ciężaru dowodu w tym postępowaniu. Organ winien generalnie przeprowadzać niezbędne dowody z urzędu (zasada oficjalności postępowania). Inaczej rzecz ujmując mimo, iż ciężar dowodu istnienia przesłanek umorzenia, co do zasady, spoczywa na wnioskodawcy, to jednak organ odpowiada za prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz rzetelność dokonanych ustaleń.

1. 7. Organ ponownie rozpatrzy sprawę, dokonując oceny istnienia przesłanki całkowitej nieściągalności, uwzględniając wykładnię przepisu art. 28 ust. 3 u.s.u.s wskazaną powyżej przez Sąd.

Mając na uwadze aktualną sytuację materialną i życiową skarżącej, organ dokona oceny, w oparciu o zgromadzony względnie uzupełniony materiał dowodowy, eliminując powyżej wskazane nieścisłości, czy spłata zobowiązania (egzekwowanie zadłużenia) mogłaby pociągnąć zbyt ciężkie skutki dla skarżącej i jej rodziny i dopiero wówczas rozstrzygnie merytorycznie sprawę umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.

8. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm. - p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję.

9. O kosztach postępowania nie orzeczono, ponieważ skarżąca działająca osobiście i zwolniona z mocy ustawy od kosztów sądowych (art. 239 § 1 pkt 1 lit. e. p.p.s.a.), nie wykazała, że poniosła jakiekolwiek wydatki w związku z niniejszym postępowaniem, niezbędne do celowego dochodzenia jej praw (art. 200 p.p.s.a.).