Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy nakaz płatniczy Burmistrza K. z dnia [...], nr [...], którym ustalono skarżącej B. P. łączne zobowiązanie pieniężne na 2013 r. w wysokości [...] zł.
W dniu 28 sierpnia 2013 r. Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zarządził wezwanie skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie to zostało wysłane do skarżącej na adres, który wskazała w skardze.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki i wyjaśnień złożonych przez operatora pocztowego w piśmie z dnia 17 października 2013 r. wynika, że doręczenie miało następujący przebieg. W dniu 5 września 2013 r. przesyłkę tę pozostawiono w Urzędzie Pocztowym K., gdyż przy próbie jej doręczenia niezastano nikogo uprawnionego do jej odbioru. Zawiadomienie o tym umieszczono tego samego dnia w drzwiach skarżącej. Zawiadomienie powtórne umieszczono w dniu 13 września 2013 r. w jej oddawczej skrzynce pocztowej. Natomiast w dniu 20 września 2013 r. wydano jej przesyłkę.
W dniu 27 września 2013 r. skarżąca wniosła pismo, w którym podała, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu na skutek niewykonania w terminie wezwania do uzupełnienia jej braku formalnego.
W myśl art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie jako: p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie natomiast do art. 230 §§ 1 i 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Art. 231 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, że w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna pobiera się wpis stosunkowy. Zależy on od wartości przedmiotu zaskarżenia a zasady jego obliczania określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie art. 233 p.p.s.a.
Jak wynika z powyższego skarga na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, a więc należności pieniężnej, powinna zawierać wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W przeciwnym razie dotknięta jest brakiem formalnym, który podlega uzupełnieniu na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.
Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego terminu jest więc doręczenie wezwania adresatowi, które w rozpatrywanym przypadku uznać należało za dokonane w dniu 19 września 2013 r.
Wyjaśnienia przy tym wymaga, że podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
O wykonaniu powyższych czynności w niniejszej sprawie świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na potwierdzeniu odbioru wspomnianej przesyłki oraz wyjaśnienia przezeń złożone w piśmie z dnia 17 października 2013 r. Zgodnie z nimi, jak już wskazano, przesyłkę tę dwukrotnie awizowano: po raz pierwszy – w dniu 5 września 2013 r., powtórnie – w dniu 13 września 2013 r. Natomiast w dniu 20 września 2013 r. wydano ją skarżącej.
Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 19 września 2013 r., a doręczenie należało uznać za dokonane w tym dniu. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi skarżąca powinna wykonać najpóźniej w czwartek 26 września 2013 r. Uczyniła to jednakże następnego dnia, a zatem po terminie i dlatego skargę przez nią wniesioną należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Niejako na marginesie wymaga jednakże podkreślenia, że na tę kwalifikację nie ma wpływu to, czy uchybienie terminowi nastąpiło z przyczyn zależnych od skarżącej, czy też nie. Okoliczność ta ma natomiast znaczenie przesądzające dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu, który strona może złożyć.