Uzasadnienie
Skarżący, będący małżeństwem, reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wnieśli o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w przypadku skarżącej oraz zwolnienie od wpisu od skargi w przypadku skarżącego (w złożonym przez niego urzędowym formularzu PPF nie wypełniono rubryki nr 4 przeznaczonej do oznaczenia zakresu wniosku, lecz w uzasadnieniu stwierdzono, że skarżący nie jest w stanie uiścić stosunkowego wpisu od skargi). Wnioskodawcy oświadczyli, że nie pozostają z nikim innym w gospodarstwie domowym i utrzymują się z wynagrodzeń za pracę w łącznej wysokości 2.780 zł. Wyliczyli też swoje zobowiązania i stałe wydatki, uwzględniając m.in. kredyt i zajęcie egzekucyjne, które stanowi dla nich ciężar wynoszący 890 zł miesięcznie. Według wniosków skarżący jest współwłaścicielem domu i samochodu ciężarowego, a skarżąca współwłaścicielem mieszkania.
Na wezwanie do uzupełnienia danych zawartych we wniosku nadesłano w szczególności: dokumentację dotyczącą wynagrodzeń (w styczniu 2018 r. wynagrodzenie skarżącej wyniosło 797,50 zł, zaś wynagrodzenie skarżącego 2.370,36 zł), odpis Krajowego Rejestru Sądowego spółki zatrudniającej skarżącą (skarżący widnieje w nim jako prokurent samoistny), kserokopie deklaracji dla podatku od towarów i usług oraz podsumowanie księgi przychodów i rozchodów spółki cywilnej, której skarżący jest wspólnikiem, niewykazujący obrotów i przychodów wraz z oświadczeniem, że zawieszona działalność tej spółki została podjęta tylko po to, by działalność ta nie została zlikwidowana, wyciąg z rachunku bankowego, dokumentujący m.in. spłaty rat kredytu w wysokości 314,79 zł, oraz dokumenty obrazujące koszty utrzymania gospodarstwa domowego.
Skarżący postanowieniem z dnia 23 stycznia 2018 r. zostali ostatnio zwolnieni od wpisu od skargi w części przekraczającej kwotę 200 zł w sprawie o sygn. akt
I SA/Gl 1192/17; kwota ta została przez nich wpłacona.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli wedle jej art. 245 § 3 obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Przystępując do rozpoznania wniosku, na wstępie podkreślić trzeba, że skarżący zostali stosunkowo niedawno zwolnieni częściowo od kosztów sądowych prawomocnym postanowieniem z dnia 23 stycznia 2018 r. w sprawie o sygn. akt
I SA/Gl 1192/17. W niniejszej sprawie wypada więc analogicznie ocenić ich najogólniej rozumianą sytuację materialną, szczególnie jeżeli zważyć, że wspomniane postanowienie wydano w takim samym stanie faktycznym, jaki wynika z przedłożonego materiału źródłowego, obejmującego nierzadko dowody uwzględnione w tamtym postępowaniu. Co więcej, skarżący mogą bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania uiścić kwotę, o której mowa w sentencji, odpowiadającej części zwolnienia przyznanego im w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1192/17, skoro należność tę opłacili, nie zaskarżając postanowienia z dnia 23 stycznia 2018 r.
Przyjąć należy zatem, że wynagrodzenia skarżących, które skądinąd są wyższe niż podano we wnioskach, pozwalają na wygospodarowanie takiej sumy, mimo ponoszonych wydatków, w tym związanych ze spłatą kredytów i zaległości podatkowych. Ponadto w świetle ustaleń poczynionych w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1192/17 skarżący w rzeczywistości zaprzestał wykonywania działalności w formie spółki cywilnej, przekazując nieodpłatnie wykorzystywane przez siebie środki trwałe spółce kapitałowej o takiej samej nazwie, w której po pierwsze on sam nieodpłatnie pełni funkcję prokurenta samoistnego i po drugie skarżąca jest zatrudniona za wynagrodzeniem, jakie ze względu na swoją wysokość nie podlega zajęciu. Taki stan rzeczy uzasadnia co najmniej stwierdzenie, że nie wykorzystują oni wszystkich swoich możliwości zarobkowych, czego nie można tracić z pola widzenia podczas rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wznowienie działalności gospodarczej spółki cywilnej, niezależnie od jej wyników za pierwszy miesiąc, stanowi jeden z czynników, który wskazuje na prawdopodobieństwo zmiany położenia stron w przyszłości i przemawia na rzecz ograniczenia rodzajowego zwolnienia do wpisu od skargi. Nie można wykluczyć, że położenie to może się poprawić w takim stopniu, iż na dalszym etapie postępowania będzie możliwie poniesienie ewentualnych kolejnych opłat bez uszczerbku utrzymania koniecznego w całości lub w większej części niż wynika z sentencji.
W związku z podniesionymi wyżej wątpliwościami przytoczenia wymaga wszelako również regulacja art. 249 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mianowicie według niej przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.