Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., obecnie: t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. akt SK 18/09. W uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd wyjaśnił, że przedmiotem wskazanego postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym jest kwestia zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 20 ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. - Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), w oparciu o które wydano zarówno decyzję zaskarżoną w niniejszej sprawie, jak i poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, ustalające wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych.
W piśmie z dnia 27 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. Stwierdzając, iż podane postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym niewątpliwie może mieć wpływ na wynik postępowania w sprawie niniejszej, podkreślił zarazem, że ze względu na kasatoryjny charakter postępowania sądowoadministracyjnego oraz to, iż w skardze na pierwszy plan zostały wysunięte zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych, oczekiwanie na rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego wydaje się nie mieć oparcia w ekonomii procesowej. Nadto, jak zaznaczył, za niezwłocznym rozpoznaniem sprawy przemawiają także podeszły wiek i stan zdrowia skarżącego oraz fakt, iż celem zapłaty spornego zobowiązania podatkowego zaciągnął on pożyczkę, która podlega dziedziczeniu, a jednocześnie brak jest środków prawnych umożliwiających ewentualnym spadkobiercom odzyskanie pobranego podatku.
W tym miejscu wymaga odnotowania, że żądanie o tożsamej treści pełnomocnik skarżącego sformułował w piśmie z dnia 14 marca 2012 r. Po rozpoznaniu tego wniosku w dniu 16 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowił odmówić podjęcia zawieszonego postępowania, a zażalenia, które na to orzeczenie wnieśli: pełnomocnik skarżącej i pełnomocnik organu, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 437/12, akcentując, że okoliczności powołane przez wnioskodawcę "są irrelewantne z punktu widzenia przyjętej przez Sąd przesłanki zawieszenia i nie mogły uzasadniać podjęcia postępowania".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Rozpatrywane żądanie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie bowiem z art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności: gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania – od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie; sąd może jednak i przedtem, stosownie do okoliczności, podjąć dalsze postępowanie.
Tymczasem postępowanie, z uwagi na które zawieszono postępowanie w niniejszej sprawie, nie zostało jeszcze zakończone. Poza tym wnioskodawca ograniczył się do przedstawienia argumentacji, która została już negatywnie zweryfikowana uprzednio. Dlatego raz jeszcze wymaga podkreślenia, że jest ona niewystarczająca do uznania zasadności podjęcia postępowania i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy na tym etapie, w szczególności na aprobatę nie zasługuje argument dotyczący wyeksponowania procesowych zarzutów skargi, ponieważ, co dostrzega sam pełnomocnik strony, oczywistym jest przesądzające znaczenie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie o sygn. akt SK 18/09 dla oceny zgodności z prawem decyzji, która stanowi przedmiot kontroli w sprawie niniejszej. Nie może przy tym umknąć uwadze, że także w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności powołane przez wnioskodawcę są irrelewantne z punktu widzenia przyjętej przesłanki zawieszenia i nie mogą uzasadniać podjęcia postępowania.
Z tych względów na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. należało odmówić podjęcia zawieszonego postępowania.