Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił sprzeciw wniesiony przez pełnomocnika strony skarżącej na zarządzenie z dnia 24 września 2013 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 12 sierpnia 2013 r. o przyznanie prawa pomocy. Z treści uzasadnienia postanowienia wynika, że sprzeciw został wniesiony z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności.
Przesyłka polecona z dnia 19 listopada 2013 r., skierowana do pełnomocnika skarżącej i zawierająca odpis powyższego postanowienia oraz pismo z pouczeniem o prawie i terminie wniesienia zażalenia, została awizowana w dniu 22 listopada 2013 r., a następnie wydana pełnomocnikowi pocztowemu adresata w dniu 10 grudnia 2013 r.
W dniu 17 grudnia 2013 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 18 listopada 2013 r.
Następnie w odpowiedzi na wezwanie z dnia 27 grudnia 2013 r. dotyczące awizowania przesyłki poleconej z dnia 19 listopada 2013 r., Naczelnik Urzędu Pocztowego w piśmie z dnia 9 stycznia 2014 r. wyjaśnił, że przesyłka ta była awizowana dwukrotnie, tj. po raz pierwszy w dniu 22 listopada 2013 r. i powtórnie w dniu 2 grudnia 2013 r. Przesyłkę tę wydano w dniu 10 grudnia 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa") zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia.
W myśl natomiast art. 197 § 2 ppsa do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Przepis art. 178 ppsa, mający z mocy wskazanego wyżej art. 197 § 2 ppsa zastosowanie w niniejszej sprawie stanowi z kolei, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 ppsa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy.
W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej odpis postanowienia z dnia 18 listopada 2013 r. wynika, że została ona doręczona w dniu 10 grudnia 2013 r. Niemniej jednak, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjdzie stwierdzić, że skoro przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 22 listopada 2013 r., a następnie po raz drugi w dniu 2 grudnia 2013 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 ppsa nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 6 grudnia 2013 r. Termin bowiem do odebrania tej przesyłki biegł od daty pierwszego awizowania przez kolejnych 14 dni. Okoliczność, że powtórne awizo doręczono dopiero w dniu 2 grudnia 2013 r., z uwagi na to, że dni 30 listopada 2013 r. i 1 grudnia 2013 r. przypadały na sobotę i niedzielę, nie może mieć wpływu na zmianę terminu wynikającego z art. 73 ppsa. Jeśli strona nie odbierze przesyłki w ciągu 14 dni od dnia dostarczenia pierwszego awiza, uznać należy, że została ona doręczona prawidłowo.
Termin nie może być przedłużony, nawet gdy listonosz pozostawi w skrzynce adresata drugie awizo później niż siódmego dnia od daty dostarczenia pierwszego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1640/11, wydany na podst. art. 150 Ordynacji podatkowej, zawierającego analogiczną regulację, publ. Lex nr 1221982).
Wobec powyższego siedmiodniowy termin na wniesienie zażalenia upłynął z dniem 13 grudnia 2013 r. Pełnomocnik skarżącej wniósł natomiast zażalenie w dniu 17 grudnia 2013 r., a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Podkreślić należy, że w orzecznictwie wyrażono pogląd, że okoliczność, iż adresatowi wydano przesyłkę w terminie późniejszym nie ma żadnego znaczenia dla liczenia terminu wg wskazanego powyżej art. 73 ppsa (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 541/10, II FZ 542/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 248/13, publ. LEX nr 1318910). Odbiór decyzji przez adresata po upływie 14 dni od daty złożenia decyzji w urzędzie pocztowym jest to czynność organizacyjno-techniczna, nie mająca znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie – upływ ostatniego dnia okresu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 609/09, publ. Lex nr 529398, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 613/10, publ. Lex nr 1068765, również wydane na podst. art. 150 Ordynacji podatkowej).
Nie ulega zatem wątpliwości, że termin został uchybiony, co musi za sobą pociągnąć negatywne konsekwencje dla strony, które to konsekwencje znieść może jedynie ewentualne przywrócenie terminu orzeczone na wniosek, który strona może wnieść.
Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 178 ppsa w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.