Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 grudnia 2008 r. S. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł oraz rozłożenia na raty zapłaty odsetek za zwłokę od zaniżonych wpłat zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie [...] zł.
Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Nie uzasadnił tego wniosku.
W piśmie procesowym z dnia 20 kwietnia 2009 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że prowadzenie egzekucji przez organ podatkowy spowoduje likwidację jego jedynego źródła dochodu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Natomiast na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jednakże podkreślenia wymaga, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonania może bowiem zostać uwzględniony jedynie w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, tj. nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).
W przedmiotowej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję o odmowie rozłożenia na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że decyzja o odmowie rozłożenia na raty zaległości podatkowej nie ma przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania. Decyzja ta nie nakłada na skarżącego jakichkolwiek obowiązków, dotyczy bowiem odmowy uwzględnienia wniosku o zastosowanie ulgi.
Odnośnie złożonego wraz ze skargą wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego – wskazać należało, że zgodnie z art. 61 P.p.s.a., wniosek może dotyczyć wyłącznie wstrzymania wykonania decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia.
Z wyżej wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.