Uzasadnienie
W dniu 14 marca 2016 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Doręczenie odpisu tego orzeczenia miało następujący przebieg. W dniu 21 marca 2016 r. przesyłkę tę złożono w placówce pocztowej. Równocześnie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu tej przesyłki w placówce pocztowej i o możności jej odbioru. Powtórnie uczyniono to w dniu 30 marca 2016 r., natomiast w dniu 5 kwietnia 2016 r. przesyłkę tę wydano wspólnikowi skarżącej spółki uprawnionemu do jej reprezentacji.
W piśmie datowanym na 9 kwietnia 2016 r. a wniesionym w dniu 12 kwietnia 2016 r. skarżąca sformułowała sprzeciw od powyższego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Sprzeciw podlega odrzuceniu jako spóźniony.
Zgodnie bowiem z art. 259 § 1 zd. 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., od postanowienia referendarza sądowego o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego postanowienia.
Z kolei w myśl art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Jak wynika z powyższego zdarzeniem inicjującym bieg terminu do wniesienia sprzeciwu jest doręczenie odpisu zaskarżonego orzeczenia adresatowi, które w niniejszej sprawie uznać należało za dokonane w dniu 4 kwietnia 2016 r. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który wobec osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej ma zastosowanie w razie niemożności doręczenia organowi uprawnionemu do ich reprezentowania przed sądem lub pracownikowi upoważnionemu do odbioru pism (art. 67 § 2 p.p.s.a.). W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia.
Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.), a doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
W rozpatrywanym przypadku o wykonaniu czynności z art. 73 §§ 1-3 p.p.s.a. świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, jak również wyjaśnienia przezeń złożone w piśmie z dnia 24 maja 2016 r. Zgodnie z nimi przesyłka ta była dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy – w dniu 21 marca 2016 r., powtórnie – w dniu 30 marca 2016 r., a w dniu 5 kwietnia 2016 r. wydano ją wspólnikowi skarżącej spółki uprawnionemu do jej reprezentacji. Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 4 kwietnia 2016 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Jest zatem oczywiste, że od doręczonego wówczas odpisu postanowienia skarżąca mogła wnieść sprzeciw najpóźniej w poniedziałek 11 kwietnia 2016 r., a ponieważ uczyniła to dnia następnego, czyli po terminie, sprzeciw ten należało odrzucić na podstawie wyżej powołanego art. 259 § 2 p.p.s.a.
Z powyższych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.