Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 oraz art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613) w związku z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U., poz. 643) stwierdził, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ujęte w piśmie z 27 lipca 2015 r. (data wpływu do Biura - 29 lipca 2015 r.) dotyczące interpretacji indywidualnej z [...] r. znak: [...]- zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 52 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z powyższym wezwanie to pozostawił bez rozpatrzenia.
Uzasadniając postanowienie, organ podatkowy stwierdził, że w dniu 24 marca 2015 r. wpłynął do Biura wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczenia otrzymywanego z USA. W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku została wydana interpretacja indywidualna z [...] r. znak: [...], w której pouczono stronę, iż przysługuje jej prawo do wniesienia skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę należy wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Ww. interpretację doręczono w przesyłce listowej [...] w dniu 26 czerwca 2015 r. do rąk Wnioskodawczyni, co wynika z dat wskazane na potwierdzeniu odbioru przesyłki, jak również stempla oddawczego Urzędu pocztowego. Zatem ostateczny termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa na tę interpretację upłynął 10 lipca 2015 r. Natomiast ww. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wysłano za pośrednictwem poczty 27 lipca 2015 r., co potwierdza datownik ujęty na kopercie zawierającej przesyłkę [...].
Dyrektor Izby Skarbowej uznał w opisanej sytuacji, że wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa dokonano z naruszeniem terminu określonego w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona zaskarżyła interpretację indywidualną z dnia 24 czerwca 2015 r., stwierdzającą, że stanowisko Wnioskodawczyni, w zakresie opodatkowania świadczenia uzyskiwanego z USA jest nieprawidłowe.
Skarżąca wniosła o:
- - uchylenie stanowiska zawartego w interpretacji;
- - uznanie otrzymywanego świadczenia ze źródeł rządowych USA za zwolnione z opodatkowania w Polsce.
Uzasadniając skargę, skarżąca wskazała m.in., że wobec przepisów ustawy Dz. U. z 1976 r. Nr 31, poz. 178 - umowa m. Rządem PRL a Rządem USA o unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieżenia uchylaniu się od opodatkowania - w art. 20 tejże umowy, który mówi, iż zaliczeniu podlega podatek zapłacony za granicą, gdzie otrzymywane przez nią świadczenia ze źródeł rządowych USA dla osoby pozostającej przy życiu nie podlegają opodatkowaniu - w związku z czym w Polsce również winny być zwolnione z opodatkowania." W dalszej części skargi strona odwołała się do ww. Konwencji z 2013 r. podkreślając, że z jej art. 18 wynika, iż "(...) świadczenia powstające w umawiającym się państwie, które w momencie uzyskania byłyby zwolnione z opodatkowania gdyby rzeczywisty beneficjent miał miejsce zamieszkania w tym Państwie, są zwolnione z opodatkowania w Umawiającym się państwie, w którym rzeczywisty beneficjent ma miejsce zamieszkania." Skarżąca odwołała się również do postanowień przepisu art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f., podkreślając, że w sposób jednoznaczny stwierdzono w nim, iż "(...) dochody otrzymywane przez podatnika od rządów państw obcych wolne są od podatku w Polsce." W oparciu o powyższe strona stwierdziła, że wobec ww. przepisów świadczenia jakie otrzymuje z USA są zwolnione z opodatkowania w Polsce i to z dniem ich wypłaty przez USA.
W końcowej części skargi strona podkreślała, że organ interpretacyjny dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa nie uwzględnił bowiem ich brzmienia, przede wszystkim zaś postanowień i umów oraz konwencji międzynarodowych między Polska a USA, które są nadrzędne nad wewnętrznymi przepisami prawa i które to postanowienia zwalniają z opodatkowania w Polsce świadczenia jakie otrzymuję z USA ze źródeł rządowych.
Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej. Uzasadniając wniosek organ wskazał, że nie została wyczerpana wymagana przepisami prawa droga odwoławcza. Jak wskazał warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest poprzedzenie jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z procedurą, czemu skarżąca w niniejszej sprawie uchybiła składając je z uchybieniem terminu do jego złożenia.
Na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o odroczenie rozprawy do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1284/15, a dotyczącej postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa w interpretacji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, zaś pełnomocnik organu wniosek ten pozostawił do uznania Sądu. Wobec uwzględnienia wniosku pełnomocnika skarżącej Sąd odroczył termin rozprawy do czasu uprawomocnienia się wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1284/15.
Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1284/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H.N.S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa w interpretacji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Powyższe postanowienie stało się prawomocne z dniem 14 czerwca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 52 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w przypadku interpretacji indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.) skargę do sądu "można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa". Jednocześnie w myśl zdania drugiego powyższego przepisu Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W uzasadnieniu projektu nowelizacji tego przepisu wskazano, że istota tej zmiany polega na przesądzeniu, że to sąd jest właściwy do przywrócenia terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Sąd zobligowany jest zatem zawsze rozważyć, czy naruszenie terminu doszło z winy strony skarżącej. Przy tym w uzasadnieniu projektu wskazano, że Sąd nie będzie w tej materii wydawał odrębnego rozstrzygnięcia, a uznanie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego, będzie skutkowało merytorycznym rozpoznaniem skargi (zob. uzasadnienie do przedstawionego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej projektu ustawy o zmianie ustawy
- – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, http://orka.sejm.gov.pl/Druki7ka.nsf/0/D19D22B3A179A839C1257BD400425C1F/%24File/1633.pdf).
W pierwszej kolejności należy wskazać, że prawomocnym wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1284/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H.N.S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa w interpretacji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, jako wniesionego z uchybieniem terminu. Zgodnie zaś z art. 170 p.p.s.a. prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Powyższe oznacza, że kwestia wniesienia wezwania do usunięcia prawa w niniejszej sprawie z uchybieniem ww. czternastodniowego terminu została prawomocnie przesądzona, a tym samym wiąże Sąd.
Tym samym, wobec treści art. 52 § 3 zdanie drugie p.p.s.a., należało rozważyć czy uchybienie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło bez winy skarżącej. W orzecznictwie zauważa się, że: "Uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (zob. postanowienie NSA z dnia 21 lutego 2012 r., II GZ 56/12, LEX nr 1116284).
Z akt sprawy wynika, że zaskarżona interpretacja, doręczona skarżącej w dniu 26 czerwca 2016 r., zawierała pełne i prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia zarówno wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jak i zasadach wniesienia skargi do sądu administracyjnego (str. 7 interpretacji). Skarżąca była zatem świadoma konieczności zachowania czternastodniowego terminu do wniesienia wezwania do usunięcia prawa. Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia wyroku z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1284/15, jak i samej skargi w niniejszej sprawie, skarżąca pomimo prawidłowego pouczenia uznała, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 52 § 3 p.p.s.a., ale art. 52 § 4 i § 2 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że uchybienie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa wynikało z niedbałości strony.
Nie można zatem stwierdzić, że uchybienie terminu spowodowane było zdarzeniem niezależnym od strony. Uchybienie terminu do wniesienia wezwania nastąpiło zatem z winy strony. Sąd nie mógł zatem złagodzić skutków nadania wezwania niezgodnie z terminem i rozpoznać skargi stosownie do treści art. 52 § 3 zdanie drugie p.p.s.a.
W świetle powyższego, Sąd stwierdził, że skarga winna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.